Ο ΖΕΣΤΟΣ ΜΗΝΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Κάτι ο καύσωνας, κάτι οι συζητήσεις που άναψαν για τον εμφύλιο (την ίδια ώρα που κάποιοι επέλεξαν να ανάψουν από άκρου εις άκρον την επικράτεια) , δημιούργησαν στους περισσότερους την ανάγκη για διακοπές . Με τα βιβλία υπό μάλης βέβαια..
Σας δίνω τις ευχές μου για το καλοκαίρι κι ελπίζω ότι στην εναρκτήριο συνάντηση του Σεπτέμβρίου, θα είμαστε όλοι μαυρισμένοι και μαχητικοί (αν γίνεται ποτέ περισσότερο!).
Αλλωστε εκκρεμεί η "Ασημίνα Λαίου".A propos, με όποιον από σας μίλησα για το βιβλίο εξέφρασε διαφορετική άποψη κι αυτό από μόνο του είναι ενδιαφέρον.
Θα επικοινωνήσω με όλους για να ορίσουμε την ημερομηνία επανασύνδεσης, στο γνωστό πατάρι της Ανω Τούμπας.


p.s: οι "εντός των τειχών", ας συνεχίσουν να γράφουν στο ιστολόγιο,έτσι για να μη χανόμαστε..

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΛΥΚΕΣΑΣ - ΜΠΛΑΝΚΟ

Ένας δολοφόνος συγγραφέων προκαλεί προβληματισμό σε πολίτες και αρχές και ταράζει τους λογοτεχνικούς κύκλους της χώρας. Μεθοδικότατος, οργανώνει τα εγκλήματά του με πλήρη συνείδηση και σιγουριά για το δίκιο της πράξης του. Στρέφεται συνειδητά εναντίον των συγγραφέων, καθώς τους θεωρεί υπερασπιστές και υποστηρικτές του συστήματος. Αυτό στο οποίο στοχεύει είναι να εξαφανίσει όλους αυτούς που με τα βιβλία τους το συντηρούν και το τροφοδοτούν. Να το αφήσει ανυπεράσπιστο, χωρίς τους «πνευματικούς» φύλακες-άγγελούς του. Όχι ότι ο ίδιος θεωρεί τον εαυτό του καλύτερο:

“Θα θεωρούσατε ότι ένας «σαλταρισμένος» σαν και του λόγου μου θα έπρεπε να βάλει στο μάτι τραπεζίτες, διευθυντές οργανισμών, μεγαλοδημοσιογράφους και άλλες σχετικές πατσαβούρες. Λάθος. Εγώ δεν ήθελα ν` αλλάξω το σύστημα. Μια χαρά περνάω κι εγώ γευόμενος τα αγαθά του. Εγώ ήθελα να αφήσω το σύστημα ανυπεράσπιστο. Μόνον αυτό. Να δούμε πώς θα λειτουργήσει χωρίς αντισώματα. Να μη γράφονται πια άλλες μπούρδες. Οι λέξεις που θα ξεστομίζονται «να καρφώνονται σαν πρόκες»”.

Προσωπικά, θεωρώ ότι δεν είναι και το πιο εύπεπτο βιβλίο στον κόσμο, αν και μικρό σε αριθμό σελίδων. Με την έννοια ότι είναι τόσο συμπυκνωμένο που δεν μπορείς να αφαιρεθείς χωρίς να χρειαστεί να ξαναδιαβάσεις μια παράγραφο που έχασες. Πολλές φορές χρειάστηκε να προσπαθήσω να αποκωδικοποιήσω σημεία του βιβλίου, να μπω στο πνεύμα της ειρωνείας του, όπου αυτή υπήρχε και να την καταλάβω, να γίνω πιο «υποψιασμένη». Με λίγα λόγια, το βιβλίο κινητοποιεί διεργασίες του μυαλού που συνήθως βρίσκονται σε αδράνεια.
Εμμέσως πλην σαφώς, κάνει λόγο για την ευθύνη των αποκαλούμενων «πνευματικών» ανθρώπων και την ασυνέπεια που χαρακτηρίζει τα λόγια και τις πράξεις τους.
Αναποδογυρίζει τα πράγματα, φανερώνει τον εφησυχασμό στον οποίο οδηγούν στην πραγματικότητα τα βιβλία μιας δήθεν ανησυχίας και οι διανοούμενοι συγγραφείς τους, των οποίων η «εξωβιβλιακή» ζωή βρίσκεται, τελικά, σε απόλυτη αρμονία με ό,τι προτάσσει το σύστημα.

“Τι βλακεία να ψάχνεις την ησυχία σε μια γωνιά με ένα βιβλίο…Διότι ένας άνθρωπος σε μια γωνιά με ένα βιβλίο στο χέρι, που θέλει την ησυχία του και μόνο, δεν είναι καν χριστιανός, ούτε Άγιος. Είναι βασιλιάς. Είναι υπουργός. Είναι συγγραφέας που πιστεύει ότι έπειτα από αυτόν δεν υπάρχει τίποτα. Ένα εγωπαθές κτήνος.
Εγώ βρήκα την ανησυχία…
Και αν έχεις αγαπήσει την ανησυχία που σου χαρίζουν τα βιβλία μαζί με την ελπίδα ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει, πρέπει να πας να αγοράζεις βιβλία που γράφουν τέτοιες βλακείες. Τέτοια σκουπίδια. Έχω γεμίσει τη γωνιά μου σκουπίδια. Πρέπει να τελειώνω με τα σκουπίδια.”

*********************

“Ο αγαπημένος μου συγγραφέας –δεν το χωρούσε ο νους μου- ήταν, σε αντίθεση με τα γραφτά του, ένας μικροαστός. Ένα καθωσπρέπει σκουλήκι, βολεμένο στη λάσπη του…Μόνο οι ήρωές του είχαν αγωνίες – αλλά ο ίδιος δεν διάβαζε τα βιβλία του.
Μετά ήρθε η φωτογραφία…
Όντως μια φωτογραφία λέει χίλιες λέξεις. Κι αν είχε φωτογραφηθεί νωρίτερα, θα είχα βγει από τον κόπο να διαβάσω χιλιάδες «δικές του»…
Ιδού λοιπόν το ίνδαλμά μου. Με παντουφλίτσα μπορντό βελούδινη, στολισμένη με ένα χρυσό σιρίτι γεμάτο αστεράκια. Με ένα εμπριμέ κάλυμμα πάνω στους καναπέδες. Ικανοποιητικό ντεκόρ για λιμενεργάτη του Σαουθάμπτον. Ό,τι πρέπει για διαφήμιση απορρυπαντικού. Αυτό ήταν το ίνδαλμά μου; Ένας κακόγουστος τύπος που υπεράσπιζε μετά μανίας την τάξη και το σύστημα, ό,τι τον βόλευε ή ό,τι δεν τον ξεβόλευε κυρίως. Όλο το μικροαστικό εμετό.”…

*********************

“Το σκέφτηκα αρκετά. Προσπαθούσα να «παίξω» διάφορες εκδοχές. Τι θα συνέβαινε όταν θα έπρεπε να πυροβολήσω; Κατέληξα ότι δεν είχε κανένα νόημα…
…Τα υπόλοιπα τα «έτρεξα» γρηγορότερα επειδή κάθε μέρα που περνούσε, ξυπνούσαν μέσα μου περισσότερες αμφιβολίες. Θα καταλάγιαζε ο θυμός. Θα ξημέρωνα μια μέρα που θα είχα συγχωρήσει την προπέτειά του. Θα γινόμουν και εγώ σαν κι αυτόν. Έτοιμος να συζητήσω τα πάντα σε ένα κλίμα εγκάρδιας μεγαθυμίας. Τι ωραία. Και μετά, αυτός θα γυρνούσε στα μεγαλεία του κι εγώ στη μιζέρια μου. Θα ξαναγινόμασταν οι δυο πλευρές του ίδιου νομίσματος. Αυτός γράφει. Εγώ πληρώνω για να διαβάζω. Κίβδηλο νόμισμα. Όπως και να το ρίξεις, πάντα πέφτει κεφάλι από πάνω. Όχι. Όχι. Η κάτω πλευρά είχε αποφασίσει να διεκδικήσει την ύπαρξή της…”
Ο Απόστολος Λυκεσάς παραβρέθηκε στις 7/6/2007 στην αίθουσα της Δημοτικής Κίνησης για την παρουσίαση του βιβλίου του «ΜΠΛΑΝΚΟ» από τον ποιητή Τόλη Νικηφόρου.
Εκεί ξεκαθάρισε ότι πρόκειται για ένα πολιτικό βιβλίο και όχι αστυνομικό, όπως έχει χαρακτηριστεί από πολλούς. Στη συζήτηση που ακολούθησε μίλησε, μεταξύ άλλων, για την οργή του απέναντι στην υποκρισία που έχει κατακλύσει τα πάντα γύρω μας και για τη βία που ασκείται καθημερινά και με άπειρες μορφές. Έκανε μάλιστα και τον διαχωρισμό ανάμεσα στην ατομική βία, η οποία στις κοινωνίες μας είναι μη αποδεκτή και κατακριτέα, και τη «συλλογική» βία που ασκεί το ίδιο το σύστημα και που γίνεται καθολικά αποδεκτή. Είπε πως υπάρχει ένα «δίκιο» που νομιμοποιεί αυτή τη βία το οποίο σαφώς και είναι μια υποκρισία.
«Ομολόγησε» πως οι φόνοι του βιβλίου είναι ουσιαστικά πράξεις εσωτερικής λύτρωσης του ίδιου του Λυκεσά και πως τους σταμάτησε μεν ως συγγραφέας στο βιβλίο του, αλλά όχι και ως άνθρωπος μέσα στο μυαλό του. Ετοιμάζεται μάλιστα να διαπράξει κι άλλους σε επόμενο βιβλίο.
Στην ερώτηση αν είχε συγκεκριμένους συγγραφείς στο μυαλό του όταν έγραφε, αν δηλαδή οι ήρωες-θύματά του αντιστοιχούν σε πραγματικά πρόσωπα, απάντησε ένα πλήρες «ΝΑΙ».
Τέλος, εξήγησε ότι η επιλογή συγγραφέων ως των θυμάτων του βιβλίου ήταν απόλυτα συνειδητή, καθώς οι συγγραφείς, μπορεί μεν να επηρεάζουν ένα μικρό ποσοστό ανθρώπων σε σχέση πχ. με τα ΜΜΕ, όμως αυτό ακριβώς το ποσοστό, η μερίδα του κόσμου που διαβάζει, είναι και το πιο κρίσιμο.

Από τα πιο ουσιαστικά βιβλία που έχω διαβάσει.
Και τώρα αναρωτιέμαι: μήπως θα πρέπει ν` αρχίσω ν` ανησυχώ που εγώ μ` αυτό το βιβλίο ανησύχησα;…



ΥΓ: Το βιβλίο του Απόστολου Λυκεσά ΜΠΛΑΝΚΟ, κυκλοφορεί απ` τις εκδόσεις «βιβλιοπωλείον της ΕΣΤΙΑΣ»

Φένια

[ Το post δημοσιεύεται αυτούσιο και στο blog Ανήσυχες Μέρες.]

"Καλοκαιρινές" προτάσεις

Επειδή το καλοκαιράκι ξεκίνησε και όλο και θα βρεθούμε σε κάποια παραλία κάνω μερικές προτάσεις για βιβλία. Θα πρέπει να σας ομολογήσω ότι τρέφω μια ιδιαίτερη συμπάθεια στο αστυνομικό μυθιστόρημα παρά το γεγονός ότι μερικοί δεν το θεωρούν λογοτεχνία. Η φωτογράφηση έγινε στο δωμάτιο μου μια νύχτα με 45 βαθμούς και από κινητό τηλέφωνο. Επομένως συγχωρέστε μου τον ερασιτεχνισμό...

Πάμε λοιπόν...

Τι καλύτερη αρχή από τα «Ελληνικά Εγκλήματα» για ξεκίνημα. Θα τους βρείτε όλους εκεί μέσα Μάρκαρη, Μαρτινίδη, Αποστολίδη και πολλούς ακόμα. Οι ιστορίες διαβάζονται εύκολα είναι αυτοτελείς και δεν είναι μεγάλες επομένως καθόλου άγχος από τον όγκο του βιβλίου και ταυτόχρονα μία πρώτη επαφή με το σύγχρονο ελληνικό αστυνομικό μυθιστόρημα.

«Η απαγωγή του εκδότη» από τον Δημήτρη Μαμαλούκα. Ένα πράγμα θα σας πω. Διάβασα το μισό σε beach bar στη Χαλκιδική, κάτω από ένα ηχείο που έπαιζε κάτι ήχους σαν να ήταν από πριόνι και τους φίλους μου να επαναλαμβάνουν το πόσο ξενέρωτος ήμουν. Το άλλο μισό το διάβασα την επομένη μέρα σπίτι μου. Απόλυτα ευχαριστημένος. Το βιβλίο σε πάει από μόνο του. Είναι σαν να σε «κλειδώνει» στη θέση του οδηγού μίας Ferrari την ώρα ενός Grand Prix.

«Ο Μπόρχες και οι αιώνιοι ουραγκοτάγκοι» από τον Luis Fernando Verissimo. Επίσης πολύ καλό και συνάμα μικρό (154 σελίδες) αστυνομικό μυθιστόρημα. Ενδεχομένως να σας φανεί πιο εύκολο να έχετε διαβάσει Μπόρχες ή Edgar Allan Poe. Ίσως όμως να σταθεί η αφορμή για να διαβάσετε κάποιον από τους παραπάνω. Ακόμα και αν δεν έχετε διαβάσει πάντως δεν θέλει άγχος απλά 2-3 ώρες ένα απόγευμα.

ΑΝΕΠΙΦΥΛΑΚΤΑ

Ένα ή δύο ή τρία ή όλη την τετραλογία του Λος Άντζελες από James Ellroy. To καθένα ξεχωριστή ιστορία βέβαια. «Λευκή Τζαζ», «Το Μεγάλο Πουθενά» , «Η Μαύρη Ντάλια» και το «Λος Άντζελες Εμπιστευτικό» συνθέτουν κατά τη γνώμη μου την καλύτερη δουλειά του συγγραφέα Αν σας αρέσει το ένα θα τα διαβάσετε όλα. Αν έχετε δει την ταινία «Λος Άντζελες Εμπιστευτικό» που πήρε και τα Όσκαρ και σας άρεσε πιστέψτε με καλύτερα είναι τα βιβλία.

Πάμε και σε δυο διαφορετικές δουλειές. Αν θέλετε ταυτόχρονα με την ανάγνωση να μάθετε και δυο – τρία – πέντε – δέκα ενδιαφέροντα πράγματα υπάρχουν δυο δουλειές που εμένα μου άρεσαν πάρα πολύ. Η πρώτη είναι μία έρευνα του Ανδρέα Αποστολίδη ο οποίος χωρίς να ξεχνάει τις «αστυνομικές» του ρίζες συνθέτει ένα έργο επιστημονικά τεκμηριωμένο για την αρχαιοκαπηλία και το εμπόριο αρχαιοτήτων.

Η δεύτερη είναι μία έρευνα του Bryan Palmer με τίτλο «Κουλτούρες της νύχτας». Τώρα με τέτοιο τίτλο πείτε μου εσείς δεν θέλετε να το διαβάσετε;

Άξιος

Θα πω μόνο ότι ο Τηλέμαχος Αλαβέρας αφιέρωσε τη ζωή του στην υπόθεση της λογοτεχνίας. Τώρα έχει γυρίσει για πάντα στην παιδική μας γειτονιά της Μητσαίων
και της Πλατείας Δικαστηρίων και στην απόλυτη αθωότητα. Αντίο φίλε.

επιλογή βιβλίων για ανάγνωση

Νομίζω ότι θα ήταν προτιμότερο, την ερχόμενη Κυριακή, και μετά τον σχολιασμό της σοβαρότατης ψυχικής ασθένειας που διαβάσαμε, να προτείνουμε όλοι βιβλία για ανάγνωση και να καταρτίσουμε ένα κατάλογο. Φυσικά, η σειρά θα αποφασίζεται με απλή πλειοψηφία. Ήδη εγώ, σε πρώτη φάση, προτείνω,

1. To Διπλό Βιβλίο του Δημήτρη Χατζή
2. Το Κιβώτιο του Άρη Αλεξάνδρου
3. Το Μηδέν και το Άπειρο του Άρθουρ Καίσλερ
4. Το Μεγάλο Ταξίδι του Χόρχε Σέμπρουν
5. Ο Πρώτος Άνθρωπος του Αλμπέρ Καμύ (το τελευταίο ημιτελές βιβλίο του που διέκοψε ο θάνατός του).

"Μια φορά κι έναν καιρό..."

Ενας από τους πλέον επικίνδυνους τρόπους που χρησιμοποίησαν οι μηχανισμοί της κοινωνίας για την συνειδητή αλλοτρίωση της φαντασίας και την επιβολή της κυρίαρχης ιδεολογίας, ήταν τα παραμύθια ( αν κι όχι βέβαια γενικευμένα) . Σε πολλά από αυτά ζούνε ευτυχισμένοι λαοί με βασιλιάδες κι οι κοπέλες περιμένουν πρίγκηπες..Οποιος παραβαίνει τις εντολές δέχεται στους ώμους του το ξέσπασμα όλων των δεινών του κόσμου και στο τέλος μαγικά η ζωή δικαιώνει τους φρόνιμους και υπάκουους.
Το "καλό" και το "κακό" είναι ξεκάθαρο κι ο ρόλος του παραμυθά επίσης.Να πείσει με τη γλαφυρότητα της πένας (τηρουμένων των αναλογιών σήμερα,να αξιοποιήσει τη σκηνοθετική του μπαγκέτα) . Σε βάθος χρόνου να συμψηφίσει. Σε μέρες τηλεαποβλάκωσης να αθωώσει. Σε εποχές μαζικής νάρκης να "εγείρει" συμπάθειες. Κι οι αμφιβολίες που θα σπείρει, μεγέθους φυσαλίδας στον αφρό,νανούρισμα φλοίσβου. Ως εκεί. Ολοι άνθρωποι είμαστε και τη δικαίωση προσδοκούμε. Επιμένω ,ως εκεί. Στα παραμύθια...

Πόσο βούτυρο στο τομάρι της κοινωνίας;

Πολύ βούτυρο στο τομάρι του σκύλου.

Προσωπικά το βιβλίο μου δημιούργησε δυο αντιμαχόμενα συναισθήματα. Αρχικά θα πρέπει να ομολογήσω ότι μου άρεσε η γραφή, το βιβλίο έρεε και δεν σε άφηνε να το αφήσεις. Καλογραμμένο. Επί της ουσίας όμως έχω κάποιες ενστάσεις. Όπως είπε και ο ίδιος ο συγγραφέας μπορεί η «λογοτεχνία να θέτει αμφιβολίες» αλλά θεωρώ πως σε κάποια ζητήματα είναι επιβεβλημένο να έχεις άποψη και να διαλέγεις πλευρά. Είναι διαφορετικό ένας συγγραφέας να πραγματεύεται π.χ την αυτοδικία και να σε αφήνει να διαλέξεις πλευρά και διαφορετικό είναι να πραγματεύεται ένα γεγονός με ιστορική υπόσταση, τεράστια σημασία και (κατά την ταπεινή μου άποψη) να μην δίνει με σαφήνεια τις θέσεις και των δυο πλευρών. Εξηγώ. Μπορεί το συγκεκριμένο βιβλίο να αρέσει και να είναι απολύτως κατανοητό στη γενιά του συγγραφέα αλλά υπάρχουν αναγνώστες που αφενός δεν έζησαν τα γεγονότα αφετέρου δεν διδάχθηκαν ποτέ την ιστορία της περιόδου και αυτοί που έπρεπε να τους τα έχουν πει π.χ γονείς να μην το έχουν κάνει ποτέ.

«Μεγάλος μάγκας ο Εικοσιδυος» μου είπε ένας φίλος στον οποίο πάσαρα το βιβλίο.
«Δεν πειράζει που στον ελεύθερο του χρόνο βασάνιζε και σκότωνε» του απάντησα.
«Αφρός αφρός» μου είπε γελώντας και άλλαξε θέμα.
Τον καταλαβαίνω. Δεν ξέρει και πολύ λογικά ταυτίζεται.
Δεν είναι όμως αυτό άδικο και επικίνδυνο;

Προσωπικά μπορεί να κατάλαβα τα υπονοούμενα για το στρατό με το στουπέτσι, για την εκκλησία με τον ψάλτη – βασανιστή, για την πολυφωνία – ομορφιά – δημοκρατία με το παγώνι αλλά έχω τεράστιες αμφιβολίες αν θα το καταλάβει ένας 20χρονος αναγνώστης ο οποίος μεγαλώνει μέσα σε μία κοινωνία όπου η μαγκιά, τα λεφτά και η καλοπέραση είναι ακρογωνιαίοι λίθοι της καθημερινότητας του.

Ιδιαίτερα σε μία εποχή που τα μεγαλύτερα των εγκλημάτων είτε εντός είτε εκτός των τειχών παραμένουν ατιμώρητα. Γράφοντας αυτές τις σειρές παρακολουθώ ειδήσεις και έχω απασφαλίσει. Ψάχνανε αντιεισαγγελείς του Αρείου Πάγου τους υπεύθυνους για το σκάνδαλο των ομολόγων. Βρήκαν τις αποδείξεις και ο Εισαγγελέας άσκησε δίωξη κατά παντός υπευθύνου αποφεύγοντας να προσωποποιήσει τις κατηγορίες. Μα είναι ποτέ δυνατόν αναρωτιέμαι; Και τότε και τώρα τα εγκλήματα έχουν ονοματεπώνυμο και αυτή είναι η ουσία.

Αφιέρωσα πολύ χρόνο προσπαθώντας να απαντήσω στο ερώτημα αν κρινόμαστε ως άνθρωποι συνολικά ή φτάνει μία στιγμή για να σημαδέψει ολόκληρη τη ζωή μας Διατηρώντας ακόμα και τώρα επιφυλάξεις νομίζω πως μάλλον επικρατεί το δεύτερο.

"Oι Κυριακές της συνάφειας"

Μιλάμε τις Κυριακές.Η πρώτη μου σκέψη είναι ότι αυτή η προσπάθεια κρατεί καλά και ενδιαφέρει όλους μας. Παλιούς και νέους (σε σχέση με τη συμμετοχή), νέους και νεώτερους (σε ότι αφορά την ηλικία της καρδιάς και του πνεύματος).
Χαρακτηριστήκαμε κάποιοι από εμάς, περίπου ερήμην, τη δεκαετία του 80 "γενιά της αλλαγής".Μόνο που συλλαβίζαμε την ουτοπία με στίχους του Νικηφόρου,ακουμπούσαμε την οργή μας στα γκάζια του Κουτσούκου και πιστεύαμε ότι μπορούμε να "ενοχλήσουμε το σύμπαν" διαβάζοντας τον Καρούζο.Κι αργότερα,όταν τα χρόνια,τα κινήματα και τα πρόσωπα έκαιγαν σε συνθήκες βραδείας καύσεως την προσδοκία,επιμέναμε στης Γώγου την τρυφερή διαθήκη:"..θα τον αλλάξουμε τον κόσμο,παρ΄όλ΄αυτά,Μαρία".
Οποια μέθοδο ανάλυσης κι αν επιλέξει ο καθένας στον πολιτικό του προβληματισμό,νομίζω θα συμφωνήσει σε τούτo.Μείναμε λίγοι να αγωνιούμε.Τόσο λίγοι ώστε να χωράμε σε ένα πατάρι.Η κάπως έτσι.Ο φίλος της εφηβείας Γρηγόρης, οι ποιητές της πόλης που ακόμη "δεν παραδέχτηκαν την ήττα"(χωράνε κι οι διαφωνούντες), κυρίως όμως ένα σμάρι νέων παιδιών που-παραδόξως για τα δεδομένα της εποχής-διαβάζουν,σκέπτονται,αμφισβητούν κι αρθρώνουν λόγο.Για αγωνίες κι όνειρα.Δεν είναι θέμα τοπογραφίας.Η ανθρωπογεωγραφία είναι αυτή που δημοκρατικά καταρρίπτει πάσης φύσεως "αποστάσεις".Οπως έγραψε ο Oscar Wilde:"Ολοι ζούμε στον υπόνομο,μα κάποιοι κοιτάμε τα αστέρια".
Μιλάμε τις Κυριακές.Το βιβλίο είναι μόνο η αφορμή.Η κατά τον χαρακτηρισμό του Brecht, "ένα όπλο".

Ένα Αμερικανικό Όνειρο

«ENA AMEΡΙΚΑΝΙΚΟ ΟΝΕΙΡΟ» Norman Mailer ΠΛΕΘΡΟΝ, 1988 είναι το βιβλίο για την επόμενη συνάντηση που θα γίνει την Κυριακή 1 Ιουλίου. Βεβαίως οι συναντήσεις είναι ανοικτές για όλους. Σε περίπτωση που αντιμετωπίσετε δυσκολίες στην αναζήτηση του βιβλίου ένα τηλεφωνάκι στην υπέυθυνη της λέσχης μπορεί να βοηθήσει. Επίσης μπορείτε να κάνετε reply στο post αν θελετε βοήθεια και θα σας απαντήσω immediately...

πολύ μέλι στις σελίδες των βιβλίων

Που είναι πιο εύγευστο και υγιεινό από το βούτυρο και, στο κάτω κάτω, δεν μας έφταιξε σε τίποτα το καϋμένο το σκυλάκι. Νομίζω ότι χθες ήταν η καλύτερη (ως τώρα) συγκέντρωσή μας και μια πραγματικά απολαυστική βραδιά. Όχι μόνο αναλύσαμε μέχρι λιποθυμίας το "πολύ βούτυρο στο τομάρι του σκύλου", όχι μόνον είπαμε ιστορίες παλιές και ενημερώθηκαν οι νεώτεροι για τις συνθήκες της σκοτεινής δεκαετίας του "60, όχι μόνον συμφωνήσαμε και διαφωνήσαμε αδελφικά αλλά, ε, ναι, ψιλολύσαμε και το σύνολο σχεδόν των λογοτεχνικών αλλά και των παγκόσμιων προβλημάτων. Κυρίως χάρη στην εύγλωττη και χαριτωμένη παρουσία των Γιώργου Σκαμπαρδώνη και Ηλία Κουτσούκου, στις εύστοχες ερωτήσεις και παρατηρήσεις όλων, και στην προσέλευση τριών νέων μελών εκτός της γνωστής παλιοπαρέας των εθισμένων. Ποιος ήταν εκείνος που πρότεινε να μετονομαστεί η Λέσχη Ανάγνωσης σε Λέσχη Συγγραφέων;

Τα μέλη της λέσχης διαβάζουν...

"Λέσχη Ανάγνωσης ονομάζεται μια ομάδα ανθρώπων που έχουν συμφωνήσει να συναντιούνται σε τακτά διαστήματα και να συζητούν για βιβλία που αποφάσισαν να διαβάσουν από κοινού..."

[Φυσικά όταν λέμε "από κοινού" δεν εννούμε αυτό ακριβώς!..]

Ποιος είπε ότι η ανάγνωση ενός βιβλίου είναι απαραίτητα κάτι μοναχικό;Τρία μέλη της λέσχης μας επί τω έργω...

Καλοκαιρινός ήλιος, μια σκιά κάτω από ένα δέντρο στα χορτάρια, ένα δροσερό αεράκι να σε φυσά, βιβλίο, παρέα, συζήτηση και καφές, χρειάζεσαι αλήθεια κάτι παραπάνω για να περάσεις καλά το μεσημέρι της Κυριακής;

Χαιρετίσματα

Αγαπητέ Δημήτρη Μαμαλούκα,με χαρά βρήκα τα σχόλιά σου στο blog μας.Εύχομαι καλά ταξίδια στα βιβλία σου και σε διαβεβαιώνω πως σε περιμένουμε -όταν ανέβεις Θεσσαλονίκη-στην (όχι χαμένη) βιβλιοθήκη της Ανω Τούμπας,να μιλήσουμε για βιβλία,εκδότες (που δεν έχουν ακόμη πέσει θύματα απαγωγής) και όχι μόνο...

Πένθος για την Αμαλία

Οι bloggers της Ελλάδας τιμούν την Παρασκευή 1η Ιουνίου τη μνήμη της Αμαλίας Καλυβινού, η οποία εξιστόρησε στο ιστολόγιό της την τραγική περιπέτειά της με τον καρκίνο, τον οποίο οι γιατροί καθυστέρησαν 17 χρόνια να διαγνώσουν. Η Αμαλία «έφυγε» τα ξημερώματα της περασμένης Παρασκευής...
Η 30χρονη φιλόλογος έμαθε μόλις πριν από πέντε χρόνια ότι πάσχει από καρκίνο. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεκάδες γιατροί έλεγαν ότι πρόκειται απλώς για ιδιοπάθεια, ένας χρόνιος πόνος που δεν μπορούσε να εξηγηθεί.
Ένας καλοήθης όγκος στο πόδι της- ένα νευρίνωμα- δεν διαγνώστηκε και δεν αντιμετωπίστηκε ποτέ, με αποτέλεσμα να εξελιχθεί σε καρκίνο που οδήγησε στον ακρωτηριασμό του ποδιού της, αναφέρουν Τα Νέα της Τρίτης.
Γραφειοκρατία
Από το 1984, όταν ήταν μόλις 8 χρόνων, μέχρι το 2001 είχε επισκεφθεί δεκάδες γιατρούς για τους αφόρητους πόνους στο πόδι της. Το τελευταίο διάστημα η Αμαλία έδινε μάχη με τον καρκίνο του πνεύμονα- 47 όγκους είχαν εντοπίσει οι γιατροί.
Πριν από ενάμιση χρόνο, η Αμαλία έφτιαξε ένα blog, όπου μοιράστηκε όλο τον πόνο της ζωής της και περιέγραψε με κάθε λεπτομέρεια τις εξετάσεις και τους γιατρούς που μιλούσαν για «ιδιοπάθεια».
«Εξαιτίας σου, γιατρέ μου, έχω χάσει απολαύσεις αμέτρητες, έχω διακόψει τις σπουδές μου πάνω από τρεις φορές, έχω στερηθεί ταξίδια, δεν φόρεσα ποτέ μίνι φούστα λόγω της ατροφίας, έχω αντιμετωπίσει παράλογη γραφειοκρατία, έχω υπάρξει θύμα οικονομικής εκμετάλλευσης από γιατρούς, έχω υπάρξει υποψήφιο θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης από γιατρό, έχω νοσηλευθεί σε βρώμικα νοσοκομεία με αδιάφορους γιατρούς και νοσοκόμες, έχω περιμένει άπειρες ώρες σε ουρές νοσοκομείων ή ΙΚΑ για μία σφραγίδα», έγραφε στις 7 Απριλίου η 30χρονη φιλόλογος.
Η άτυχη Αμαλία εξιστορεί την απίστευτη ταλαιπωρία της στο ΙΚΑ και τον ΕΟΦ για να πάρει έγκριση για το μόνο φάρμακο που θα μπορούσε να την βοηθήσει. Τελικά, όμως, αποδείχθηκε ανεπαρκές.
Η Αμαλία έγραψε το τελευταίο μήνυμα στο blog στις αρχές Μαΐου. Καθημερινά δεχόταν στο fakellaki. blogspot. com εκατοντάδες μηνύματα συμπαράστασης από όλη τη χώρα
Στη μνήμη της Αμαλίας, σήμερα, όλοι οι bloggers θα αφιερώσουν τις σελίδες τους στην «Ημέρα Αμαλίας», με σύνθημα «Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...».
Για όσους ήθελαν να κάνουν κάτι παραπάνω από το να γράψουν απλώς ένα ηλεκτρονικό μήνυμα, η οικογένεια της Αμαλίας έδωσε την ιδέα της προσφοράς στην ίδρυση του ογκολογικού νοσοκομείου για παιδιά και σε όποια άλλη προσπάθεια αφορά τον καρκίνο.

Το συγκεκριμένο άρθρο το πέτυχα στο in.gr και ακόμα και τώρα αρκετές ώρες μετά αισθάνομαι ανίκανος να εκφραστώ με λέξεις ....

"Σε όλα τα βιβλία του κόσμου,ο κόσμος αλλάζει.Οσοι γράφουν,θέλουν να τον αλλάξουν..."

Σε μία κοινωνία όπου είναι προφανή το έλλειμα δημοκρατίας,η απουσία συλλογικής δράσης και κινημάτων σκεπτόμενων πολιτών,η αυθαιρεσία της συντεταγμένης πολιτείας και η τρομοκρατία της εξουσίας...
Οταν κατά τον Oscar Lafontain,"αριστερά χτυπάει πια μόνο η καρδιά",τότε η αυτοδικία είναι εκτός από πράξη ανατροπής ίσως τελικά ενέργεια αναγκαιότητας.
Ο Τόλης Νικηφόρου,έντονα μου θύμισε στίχους του Τίτου Πατρίκιου:

"γι αυτό κι εγώ δε γράφω πια για να σας προσφέρω χάρτινα τουφέκια,
όπλα από λόγια φλύαρα και κούφια.
Μόνο μιαν άκρη της αλήθειας να σηκώσω,
να ρίξω λίγο φως στην πλαστογραφημένη μας ζωή.
Οταν μπορώ κι όσο κρατήσω.."

κι ελπίζω να κρατήσει πολύ

το ποίημα κλειδί

Πρώτα πρώτα να σας πω πόσο χαίρομαι για την παρέα μας. Πριν από μερικές εβδομάδες είχα γράψει διάφορα κολακευτικά για όλους σας (σιχαίνομαι τις ψεύτικες ευγένειες, είμαι αυτός που φαίνομαι και τίποτα άλλο) αλλά τότε δεν ήμουν τεχνολογικά προηγμένος
(αυτοσαρκασμός), τα είχα στείλει αλλού και τα πήρε ο άνεμος (το διαδίκτυο). Να πω και τώρα ότι, όταν η Λένα είχε αναφέρει την ιδέα της λέσχης ανάγνωσης, δεν φανταζόμουν ότι θα είχε τόσο μεγάλη επιτυχία. Δηλαδή, παιδιά (σε σύγκριση με μένα) ενημερωμένα, προβληματισμένα, συγκροτημένα, αξιόλογα. Και συμπαθητικά. Μπράβο, λοιπόν (πρώτα στη Λένα) και συνεχίζουμε.
Το κλειδί για να καταλάβετε ποιος είμαι εγώ δεν είναι Η εξαίσια ηδονή του βιασμού και Το κίτρινο περπάτημα στα χόρτα. Αυτά είναι μέρος της εικόνας μόνον και όχι το σημαντικότερο. Το κλειδί είναι τα ποιήματά μου (τι κρίμα οι περισσότεροι σας να μην διαβάζετε ποίηση) και, ιδίως, οι τελευταίοι στίχοι από το Ένα παιδί (Αναρχικά, 1979). "Κρύβω μέσα μου ένα παιδί απαρηγόρητο που θάθελε να φτιάξει τη ζωή στα μέτρα της καρδιάς του".
Τα δύο αυτά μυθιστορήματα είναι μια έκρηξη οργής μεταπλασμένη σε λογοτεχνία. Όταν προσπάθησα να γράψω και ένα τρίτο για να συμπληρώσω την "τριλογία της αυτοδικίας", όπως θα την ονόμαζα, δεν μου έβγαινε με τίποτα. Γιατί είχε στερέψει η οργή μου
(προσωρινά). Υπάρχει όμως μέσα μου και ένας ωκεανός αγάπης. 'Ετσι, εκτός από την ποίηση (που είναι ένα απίστευτα άγριο, άστατο μα και ερωτικό θηλυκό), γράφω τώρα ένα ακόμη μυθιστόρημα, μια ερωτική ιστορία μέσα στο πλαίσιο ενός (και πάλι) κοινωνικού προβλήματος.
Και βέβαια τα μυθιστορήματα μου είναι πολιτικά βιβλία. Βαθύτατα πολιτικά και υπαρξιακά.
Όπως στην ουσία του το κάθε τι. Για καυτά θέματα που η κάθε είδους εξουσία θέλει να κρύβει κάτω από το χαλί. Γι' αυτό, ταυτόχρονα με τη μεγάλη αρχική δημοσιότητα, τα κατέταξαν στα αστυνομικά μυθιστορήματα που γενικά δεν θεωρούνται ως σοβαρή λογοτεχνία (μέθοδος αποσιώπησης).
Κάτι ανάλογο συνέβη και με το θαυμάσιο μυθιστόρημα του Απόστολου Λυκεσά, Μπλάνκο (με την ευκαιρία, την άλλη Πέμπτη, 7 Ιουνίου, στις 8.30 μ.μ. παρουσιάζω το βιβλίο του Απόστολου στη Δημοτική Κίνηση, Τσιμισκή 115, α' όροφος. Θα γίνει ο χαμός (έξω απ' τα δόντια) και θα συνιστούσα να μην λείψει κανείς.
Δύο πράγματα ακόμη. Δεν νοείται παρέα, λέσχη ανάγνωσης, κ.ο.κ., χωρίς απόλυτη και αδιαπραγμάτευτη ειλικρίνεια ("ανάπηρος, δείξε τα χέρια σου, κρίνε για να κριθείς"). Έτσι, περιμένω τις όποιες αντιρρήσεις σας και θα χαρώ πολύ να απαντήσω στις πιο δύσκολες ερωτήσεις σας (τρελαίνομαι για τα δύσκολα).
Και το τελευταίο. Η γοητευτικότερη ιστορική φυσιογνωμία για μένα που τα συνοψίζει όλα
(την ουτοπία, αν θέλετε) υπήρξε ο Μπουεναβεντούρα Ντουρρούτι, ηγέτης των αναρχικών στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Ρίξτε μια ματιά στο Σύντομο καλοκαίρι της αναρχίας για να καταλάβετε ποιος ήταν.
'Εγραψα ήδη πολλά. Ευχαριστώ τον Δημήτρη που με βοήθησε να στείλω αυτό το μήνυμα
και στέλνω σε όλους τους φιλικούς χαιρετισμούς μου.

Τόλης

ΥΓ Χάσατε χθες το βράδυ το ρεσιτάλ Κουτσούκου (διάσημος σολίστ) στην παρουσίαση της ανθολογίας για τις ποιήτριες της Θεσσαλονίκης στην Καλαμαρία (προσοχή στον τονισμό).
Εκτός από την πολύ ωραία ομιλία του που προσέλκυσε γύρω στις 60 γυναίκες (οι υπόλοιπες δεν το είχαν μάθει), και μερικά από μας τα αρσενικά, έτσι ως άλλοθι, ακολούθησε τσιμπούσι στο οποίο μετακλήθηκε εσπευσμένως και ο Απόστολος Λυκεσάς. Χρειάζεται να προσθέσω τίποτα άλλο;

Το κίτρινο περπάτημα στα χόρτα

Σε γενικές γραμμές το βιβλίο μου άρεσε και το διάβασα σε ένα απόγευμα.
Παρά το γεγονός ότι την Κυριακή θα έχω πρώτης τάξεως ευκαιρία να θέσω τα ερωτήματα και τις αντιρρήσεις στον ίδιο τον συγγραφέα δεν μπορώ παρά να ξεκινήσω εγώ την συζήτηση στο blog.

Ίσως η μεγαλύτερη απορία που έχω είναι αν θα πρέπει να αντιμετωπίσω το μυθιστόρημα από αστυνομική οπτική γωνία ή από πολιτική οπτική γωνία.

Γνωρίζοντας λίγα πράγματα για το συγγραφέα θα έλεγα πως μάλλον σκοπός του ήταν το δεύτερο και όχι το πρώτο αλλά δεν παύει να έχει αστυνομική υφή.

Το ζήτημα: Η αυτοδικία

Ερωτήματα: Πολλά

Παρόλο που τα δάχτυλα μου είναι σε κατάσταση «πληκτρολογικής» ετοιμότητας θα σταματήσω κάπου εδώ για να μη χαλάσω και το σασπένς της συνάντησης…