Πίνακας του Rene Magritte εκλάπη από μουσείο των Βρυξελλών

Βρυξέλλες
Πίνακας του Βέλγου σουρεαλιστή ζωγράφου Rene Magritte με τίτλο Olympia, του οποίου η αξία εκτιμάται μεταξύ 750.000 και τριών εκατ. ευρώ, εκλάπη το πρωί της Πέμπτης από μουσείο των Βρυξελλών. Δύο άνδρες εισέβαλαν οπλισμένοι στο μουσείο και εξαφανίστηκαν μαζί με τον πίνακα.
Η ληστεία σημειώθηκε λίγη ώρα αφότου είχε ανοίξει τις πύλες της η γκαλερί που είναι αφιερωμένη στη ζωή και το έργο του Μαγκρίτ και στεγάζεται στην πρώην κατοικία του σε βόρειο προάστιο των Βρυξελλών. Δεν πρόκειται για το μεγάλο μουσείο "Magritte" που μόλις άνοιξε στο κέντρο της βελγικής πρωτεύουσας.
«Δύο άτομα, το ένα εκ των οποίων ασιατικής καταγωγής, που μιλούσαν το ένα αγγλικά και το άλλο γαλλικά, εισέβαλαν κρατώντας ένα όπλο στο μουσείο λίγο αφού είχε ανοίξει για το κοινό στις 10 το πρωί τοπική ώρα» δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο Andre Garitte, έφορος του Μουσείου "Rene Magritte".
Την ώρα της ληστείας βρίσκονταν δύο επισκέπτες στο μουσείο, όπου ο Βέλγος ζωγράφος και η σύζυγός του έζησαν για 24 χρόνια. Δεν υπήρξαν τραυματισμοί.
«Διέφυγαν με τον πίνακα στην αρχή με τα πόδια και μετά μπήκαν σε ένα αυτοκίνητο» δήλωσε ο εκπρόσωπος της αστυνομίας των Βρυξελλών.
Πηγή:
Νewsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ/Γαλλικό

Eξ αφορμης

H παραμόρφωση ηθών μάς κάνει να συνδέουμε την αρχή του φθινοπώρου με πυρκαγιές - εκλογές. Σε καιρούς περισσότερο ειρηνικούς θα παρέπεμπε στις μετακομίσεις, που συνήθως γίνονται τότε, και στο άνοιγμα των σχολείων. Πρωτοβρόχια κατόπιν, άνεμος σε ξερά φύλλα, φρέσκα καρύδια και η φουφού του καστανά, μια ροή που σήμερα φαντάζει ειδύλλιο σχεδόν εξωτικό. Μετακόμιση, λοιπόν. Εκκένωση - επανέναρξη, είτε απροκάλυπτη, «σ’ άλλη γη», είτε καμουφλαρισμένη ως απλή επιστροφή από καλοκαιρινές διακοπές. Σκόνη, πακετάρισμα, ξεπακετάρισμα, ξεσκόνισμα, αναδιάταξη - ανάμεσα στα άλλα και των βιβλίων. Ποιων βιβλίων; Πόσων; Για πόσο;
Αν συζείτε με βιβλία σε σχέση διαρκή και μόνιμη, γνωρίζετε πως είναι αδύνατον να προβλεφθεί πότε και με ποια αφορμή θα ανατρέξετε στον τάδε ή τον δείνα τόμο. Ξέρετε το αφόρητο σύνδρομο στέρησης που σας καταλαμβάνει όταν ψάχνετε βιβλίο που για κάποιο λόγο δεν βρίσκεται στη θέση του. Μια μετακόμιση, που δεν επιτρέπει πλήρη ανασύσταση της βιβλιοθήκης σας, ισοδυναμεί με καταστροφική απειλή.
Υπάρχουν, ωστόσο, δυο παρήγορες εκδοχές -ας καλέσουμε τη μια αντικειμενική και την άλλη υποκειμενική- για απελπισμένους βιβλιόφιλους και βιβλιοφάγους που μετακομίζουν, αδυνατώντας να πάρουν μαζί όλα τα βιβλία τους. Ας υποθέσουμε (εκδοχή πρώτη) πως εγκαταλείπει κανείς τη γλυκιά πατρίδα μας για να μεταφερθεί σε μια μικρή ή μεγάλη ευρωπαϊκή πόλη. Που, αυτονόητα, θα έχει τη βιβλιοθήκη της. Οχι μόνον η πόλη αλλά και κάθε γειτονιά της. Δεν έχετε παρά να εγγραφείτε, να παραγγείλετε, να δανειστείτε. Ακόμη και αν ψάχνετε για νεώτερους Ελληνες συγγραφείς, μην απογοητεύεστε: οι μεγάλες ευρωπαϊκές βιβλιοθήκες διαθέτουν το έργο τους και οι μικρότερες, ηλεκτρονικά δικτυωμένες, το παραγγέλνουν από αυτές και σας το διαθέτουν. (Αν η ουτοπία - σοσιαλισμός προϋπέθετε σοβιέτ και εξηλεκτρισμό, ο ρεαλισμός της δημοκρατίας χρειάζεται ίσως τουλάχιστον ένα γερό δίκτυο βιβλιοθηκών· η Ελλάδα ωστόσο επιμένει σε μεγάλες ιδέες, άπαξ και πανηγυρικά λυτρωτικές. Βιβλία και βιβλιοθήκες είναι πράγματα ταπεινά, ευτελή, προϋποθέτουν δε, όπως κάθε μακρόπνοη υποδομή, διάρκεια, τριβή, αθόρυβη αφιέρωση, μια ησυχία φωτεινή και σκονισμένη, μακριά από αναλώσιμες εκτυφλωτικές εξάρσεις.)
Ας γλιστρήσουμε μαλακά στη δεύτερη εκδοχή παρηγοριάς για απελπισμένους βιβλιόφιλους, αντλώντας από το πηγάδι που συνδέει βιβλίο και μνήμη με τη βοήθεια ενός διάσημου ομοίου τους. Στο ολιγοσέλιδο «Ξεπακετάρω τη βιβλιοθήκη μου» ο Βάλτερ Μπένγιαμιν αφηγείται το συλλεκτικό πάθος των βιβλιόφιλων, αρχίζοντας με μια κορύφωση: «Κάθε πάθος φτάνει στα όρια του χάους, το πάθος όμως του συλλέκτη συνορεύει με το χάος των αναμνήσεων». Το βιβλίο, σχήμα, έκδοση, μυρωδιά, περιεχόμενο, είναι ένα ζηλευτό καλειδοσκόπιο θύμησης. Χανόμαστε σ’ αυτό, δάχτυλα το σφίγγουν, αναπαύεται σε γόνατα. Σε σταθμούς, καφενεία, λεωφορεία, κρεβάτια. Επιστήθιο. Κρύβει μέσα του ατέλειωτες σειρές προηγούμενων βιβλίων που οδήγησαν μέχρις αυτό. Δεν αντικαθίσταται, λοιπόν, από ηλεκτρονικές εκδόσεις παρά μόνον εν μέρει, ως εν στενή εννοία περιεχόμενο.
Τι κουβαλάμε, συνεπώς, καθ’ οδόν προς τη Δύση; Τα τρέχοντα, ό, τι διαβάζουμε τώρα, μίτος παρελθόντος και μέλλοντος. Και λίγα λεξικά, να ξεκλειδώνουν πόρτες, αν χρειαστεί. Βοήθειά μας, όσα (απο) μνημονεύουμε.

Tης Mαριας Tοπαλη
Αναδημ.εφημ."ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΉ",13/09/2009

Τα ημερολόγια του Ημεροφάγου και του Νύκτορα: Luis Soriano

.

Σήμερα το πρωί,στις 6.45 από τη συχνότητα του 9,58,ο Ημεροφάγος,πνευματικό παιδί του Απόστολου Λυκεσά,διηγήθηκε στον αδελφό του Νύκτορα μία ιστορία που θα απάλυνε την ψυχή και του πιο αποκαρδιωμένου βιβλιοθηκάριου της γης.Επειδή λοιπόν "Επεα πτερόεντα" αλλά scripta manent,την αναδημοσιεύω από την ιστοσελίδα του TVXS: "O Κολομβιανός Luis Soriano πηγαίνει εκεί που κανένας βιβλιοθηκάριος δεν έχει πλησιάσει. Μεταφέρει τον πολιτισμό στα παιδιά της κολομβιανής επαρχίας στην πλάτη ενός γαϊδουριού! Έχει ήδη δημιουργήσει αξιόλογη βιβλιοθήκη στη γενέτειρά του και ελπίζει πως θα κάνει το ίδιο και στην υπόλοιπη –ξεχασμένη- Κολομβία.
Με τα γαϊδουράκια του φορτωμένα με βιβλία, ο Soriano «οργώνει» τις απομονωμένες πεδιάδες της χώρας του, προσφέροντας τη δυνατότητα στους αγρότες και τα παιδιά τους να «μυηθούν» στην ανάγνωση βιβλίων. Ο ίδιος εφηύρε τους «Βιβλιο-γάιδαρους», κινητές βιβλιοθήκες στις πλάτες των υπομονετικών αυτών ζώων τα οποία καταφέρνουν να πλησιάσουν τις πιο φτωχές και δυσπρόσιτες περιοχές της Κολομβίας. Μάλιστα, χάρη στα βιβλιο-γαιδουράκια του καταφέρνει να πλησιάσει σε περιοχές κατειλημμένες από αντάρτες, οι οποίοι του χαρίζουν κάποιου είδους ασυλία.
Την αποστολή του ξεκίνησε το 1998, όταν ξαφνικά έμεινε χωρίς δουλειά. Αν και προέρχεται από φτωχή οικογένεια, είχε καταφέρει από μικρός να εμπλουτίσει τη βιβλιοθήκη του με πλούσιο υλικό. Αποφάσισε, λοιπόν, να μοιραστεί τη συλλογή του με αυτούς που ουδέποτε θα είχαν την ευκαιρία να έχουν πρόσβαση σε βιβλία. Αγόρασε τον πρώτο του γάιδαρο και ξεκίνησε τα ταξίδια.
Σήμερα, η προσπάθειά του έχει αναγνωριστεί με αποτέλεσμα να δέχεται σημαντική οικονομική βοήθεια από ΜΚΟ και ιδιωτικές επιχειρήσεις, ώστε να συνεχίσει το έργο του. Διαθέτει, πλέον, 22 «βιβλιο-γαϊδούρια», ενώ πολλοί είναι και οι εθελοντές που τον ακολουθούν.
Πηγή έμπνευσης για το Γάλλο «ομόλογό του» Marc Roger, ο Luis σημειώνει ότι η θυσία του να βρίσκεται μακρυά από τα παιδιά του αξίζει τον κόπο!"
Με την ελπίδα να διαβαστεί από συναδέλφους..και υπευθύνους..

Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου 2009, 06:05-07:00

Επεα πτερόεντα στον 958 της ΕΡΤ3 με τον Απόστολο Λυκεσά:

Η Google υπαναχωρεί σε πιέσεις ευρωπαίων εκδοτών - συγγραφέων

Η μηχανή αναζήτησης στο Ίντερνετ Google υποχώρησε στις πιέσεις των ευρωπαίων συγγραφέων και εκδοτών προκειμένου να υπερνικήσει τις αντιρρήσεις τους στο σχέδιο της να παρέχει μέσω διαδικτύου εκατομμύρια βιβλία τα οποία πλέον δεν υπάρχουν στα βιβλιοπωλεία.
Τα βιβλία που εκδίδονται στην Ευρώπη δεν θα μπορούν να πωλούνται στις ΗΠΑ στην ηλεκτρονική τους μορφή, παρά μόνο μετά τη ρητή εξουσιοδότηση αυτών που κατέχουν τα δικαιώματά τους, σύμφωνα με επιστολή που έστειλε αυτό το Σαββατοκύριακο η Google σε πολλές ενώσεις εκδοτών της Ευρώπης.
Οι ευρωπαίοι εκδότες εξέφρασαν τις τελευταίες εβδομάδες τους φόβους τους ότι η Google θα επωφεληθεί μιας συμφωνίας που είχε υπογράψει τον περασμένο χρόνο με τους αμερικανούς συγγραφείς και εκδότες, η οποία επέτρεπε την πώληση, χωρίς την άδεια τους, ευρωπαϊκών βιβλίων με τη δικαιολογία ότι είναι εξηντλημένα στην αμερικανική αγορά.
"Τα βιβλία που είναι διαθέσιμα στην Ευρώπη θα θεωρούνται εμπορικά διαθέσιμα και στις ΗΠΑ", δήλωσε σε ανακοίνωση Τύπου η Google.
"Αυτά τα βιβλία δεν θα μπορούν να τα εκμεταλλευτούν οι αμερικανοί χρήστες (της Google), παρά μόνο μετά τη ρητή εξουσιοδότηση αυτών που κατέχουν τα δικαιώματά τους", συνέχιζε η ανακοίνωση.
Εκπρόσωποι της αμερικανικής εταιρείας βρίσκονται σήμερα στις Βρυξέλλες έπειτα από πρόσκληση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής προκειμένου να υπερασπιστούν τη συμφωνία τους με τους αμερικανούς συγγραφείς και εκδότες, που δεν έχει μέχρι στιγμής προηγούμενο στην Ευρώπη.
ΑΠΕ(,7/9/2009,Από την ιστοσελίδα της ΕΡΤ)

Το "πειρατικό" της Κατερίνας

Οι Εκδόσεις Καστανιώτη και το βιβλιοπωλείο "Αβάκιο-Δαμιανός Παπαδόπουλος" σας προσκαλούν στην παρουσίαση του νέου βιβλίου της Κατερίνας Καριζώνη "Ο Μονόφθαλμος και άλλες πειρατικές ιστορίες".Συγκυβερνήτες,η Χρύσα Αράπογλου κι ο Ισίδωρος Ζουργός.
Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2009, 8:00 μμ
στο
Καφέ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ
Πεζόδρομος Καλαμαριάς
(Μεταμορφώσεως και Κομνηνών)

"Dalibros»

Έναρξη: 30 Σεπ 2009
Δήμος: Θεσσαλονίκης
Τοποθεσία: Casa Bianca
44α ΔΗΜΗΤΡΙΑ. έκθεση φωτογραφιών και έντυπου υλικού από το ίδρυμα Dali και το Ινστιτούτο Θερβάντες πρώτη παρουσίαση τμήματος του αρχείου Σπιτέρη από το Τελλόγλειο Ίδρυμα Η ιδέα αυτής της έκθεσης γεννήθηκε το 2004, χρονιά κατά την οποία εορτάστηκε η εκατοστή επέτειος από τη γέννηση του Σαλβαδόρ Νταλί. Η έκθεση προβάλλει τη λιγότερο γνωστή πλευρά του Νταλί ως συγγραφέα αλλά και ως αναγνώστη, τη σχέση του με το βιβλίο ως πηγή έμπνευσης και γνώσης, όπως και ως σημείο αναφοράς, ως αντικείμενο. (...) Η προσωπική βιβλιοθήκη του Σαλβαδόρ Νταλί, η οποία φυλάσσεται στο Κέντρο Μελετών για τον Νταλί, στο Ίδρυμα Gala-Salvador Dalí, περιλαμβάνει βιβλία πάνω σε διάφορα θέματα: τέχνη, αρχιτεκτονική, λογοτεχνία, φιλοσοφία, πολιτική, ιστορία, αλχημεία, ιατρική, φυσική, μαθηματικά, βιολογία, βιοχημεία, φυσικές επιστήμες, λεξικά και εγκυκλοπαίδειες. Ο Νταλί ήταν φανατικός αναγνώστης. Ήδη από την εποχή της εφηβείας του, ήταν αναρχικός και ρομαντικός. Τα βιβλία του Νταλί που έφρασαν στα χέρια μας είναι 4.337 και τα 228 από αυτά φέρουν σημειώσεις και σχέδιά του ή και τα δύο. (...) Η έκθεση περιλαμβάνει μια σειρά φωτογραφιών, σε μια αναδρομή, τόσο χρονολογική, όσο και θεματική, που έχουν σχέση με τον Νταλί, την Γκάλα, την Γκάλα και τον Νταλί και πάντα, είτε άμεσα, είτε έμμεσα, με κοινόν παρονομαστή τα βιβλία. Βιβλία της βιβλιοθήκης τους, πολλά από τα οποία φέρουν την παρέμβαση του Νταλί. Οι φωτογραφίες, η βάση και αφετηρία αυτής της έκθεσης, μας βοηθούν να εμβαθύνουμε σε έναν ιδιωτικό κόσμο. Αποκαλύπτουν ακόμα έναν κόσμο πιο δημόσιο, όπου ο Νταλί εμφανίζεται πάντα να αναζητά την κατάλληλη γωνία και «ποζάρει» μπροστά στον φακό για να τραβήξει όλα τα βλέμματα, ένας Νταλί που παίζει θέατρο και θέλει να μας προκαλέσει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα στιγμιότυπα στο ατελιέ της Κοκό Σανέλ, στο εξοχικό της «La Pausa», στο Ροκμπρύν της Γαλλίας. Σε όλο αυτό το σύμπαν, ιδιαίτερη σημασία έχουν οι φωτογραφίες, στις οποίες φαίνεται το ατελιέ του καλλιτέχνη, το μέρος όπου δημιουργούσε και τον ερέθιζε, Επίσης σημαντικές είναι οι φωτογραφίες του με βιβλία, δικά του ή ξένα και της βιβλιοθήκης του σπιτιού στο Πορτλιγκάτ, μιας ξύλινης βιβλιοθήκης, τοποθετημένης ψηλά, πάνω από το τζάκι, που επενδύει τον τοίχο απ' άκρη σ' άκρη. (...) Αυτή η έκθεση αντιμετωπίζει το βιβλίο ως σύμβολο της αναμορφωτικής δύναμης της καλλιτεχνικής δημιουργίας και ως πηγή έμπνευσης της λογοτεχνίας και μέσα από τη σχέση του Νταλί και της Γκάλα με τα βιβλία, μπορούμε να αντιληφθούμε κάτι παραπάνω γι' αυτούς: (...) Ο Σαλβαδόρ Νταλί κάνει πάντα ένα βήμα παραπέρα: δεν αποκτά απλώς γνώση δια της ανάγνωσης, αλλά επί πλέον, ενσωματώνεται στο περιεχόμενο του βιβλίου και, συχνά, υπερβαίνει τη θεματογραφία του, ούτως ώστε, το «βιβλίο-αντικείμενο» που περνά από τα δικά του «χέρια-πνεύμα» μετατρέπεται σε ισότιμο της δικής του δημιουργικής ευχέρειας. Εφαρμόζει αυτόν τον παραλληλισμό. Ο Νταλί δεν περιορίζεται στον ρόλο ενός καθαρού αναγνώστη, είναι εξαιρετικός συγγραφέας και συμμετέχει στον φανταστικό ή επιστημονικό κόσμο που του υποδεικνύουν, του προτείνουν ή του εμπνέουν τα βιβλία. Αποσπάσματα από κείμενο της Montse Aguer Teixidor Διευθύντρια του Κέντρου Μελετών για τον Νταλί του Ιδρύματος Gala-Salvador Dalí

Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα της Ν.Α.Θ "Κέντρο Πνεύμα"

«O Mirο της Μαγιόρκα»

Aπο αυριο Σαββατο η εκθεση του ΜΙΡΟ «Ο Miro της Μαγιόρκα» στο ΤΕΛΛΟΓΕΙΟ . . .
4/9/2009
Το Σάββατο, 5 Σεπτεμβρίου 2009, στις 11 π.μ. θα πραγματοποιηθεί το επίσημο άνοιγμα της έκθεσης «Ο Mirο της Μαγιόρκα», της μεγαλύτερης έκθεσης Mirο που έχει φιλοξενηθεί ποτέ στην Ελλάδα, στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών ΑΠΘ. Για το κοινό η έκθεση θα είναι ανοιχτή από την Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου 2009, ημέρα κατά την οποία η είσοδος θα είναι ελεύθερη.
Τα εγκαίνια της έκθεσης θα τελέσουν την Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2009
ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κάρολος Παπούλιας και η Βασίλισσα Σοφία της Ισπανίας.
Το υλικό της έκθεσης «Ο Mirο της Μαγιόρκα» προέρχεται αποκλειστικά από το Ίδρυμα Pilar i Joan Mirο της Μαγιόρκα και τους κληρονόμους του. Πρόκειται για περισσότερα από 400 έργα και τεκμήρια (ζωγραφική, γλυπτική, χαρακτική, σχέδια, σκίτσα κ.α.), τα οποία καλύπτουν κυρίως την περίοδο κατά την οποία ο Mirσ δημιουργεί στη Μαγιόρκα, στο εργαστήρι που του έκτισε ο φίλος του Josep Lluis Sert.
Μια κατά το δυνατόν πιστή αναπαράσταση του εργαστηρίου Sert σε μικρογραφία παρουσιάζεται στον αύλειο χώρο του Τελλογλείου. Τη μικρογραφία αυτή δημιούργησε το Τμήμα Αρχιτεκτόνων ΑΠΘ και ευγενώς προσέφερε η Κοσμητεία της Πολυτεχνικής Σχολής ΑΠΘ.
Εκεί θα φιλοξενούνται από τα μέσα Οκτωβρίου τα εκπαιδευτικά προγράμματα του Τελλογλείου.
H έκθεση τελεί υπό την αιγίδα του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Κάρολου Παπούλια και της Ισπανικής Πρεσβείας στην Αθήνα.
Διάρκεια έκθεσης: 6 Σεπτεμβρίου 2009 - 5 Φεβρουαρίου 2010
Ώρες λειτουργίας: Τρίτη- Πέμπτη- Παρασκευή: 9.00-14.00. Δευτέρα-Τετάρτη: 9.00- 14.00 και 17.00 -21.00. Σάββατο-Κυριακή: 10.00 - 18.00.
Κείμενο εφημ."ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ"
περισσοτερα κλικ παρακατω . . .

http://kulturosupa.pblogs.gr/2009/08/hoyan-miro-joan-miro-ekthesh-sto-tellogleio-mia-megalh-epityhia-.html
αναδημοσίευση από την ανωτέρω ιστοσελίδα

ΧΑΛΚΙΔΕΙΑ 2009/ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ

Έφυγε ο συγγραφέας της «Τζιοκόντας»

Απώλεια για τα ελληνικά γράμματα αποτελεί η αποδημία του συγγραφέα Νίκου Κοκάντζη, ο οποίος έγινε γνωστός χάρη στο μυθιστόρημά του «Τζιοκόντα». Το βιβλίο αποτέλεσε σημείο αναφοράς τόσο για την κριτική όσο και το αναγνωστικό κοινό, στην Ελλάδα και άλλες χώρες όπου μεταφράστηκε, δίνοντας στον δημιουργό του την αίγλη ενός σπουδαίου –και πρωτοφανέρωτου- αφηγητή της ιστορικής πραγματικότητας στην περίοδο του αφανισμού του εβραϊκού στοιχείου από τη Θεσσαλονική της γερμανικής Κατοχής.
Ο Νίκος Κοκάντζης άσκησε το ιατρικό επάγγελμα (ψυχίατρος) στη Θεσσαλονίκη, όπου και γεννήθηκε το 1927. Στην ολιγογράφο λογοτεχνική του πορεία εξέδωσε, εκτός της «Τζιοκόντας» (πρώτη έκδοση το 1975 από τον «Κέδρο», επανέκδοση το 2005 από τον «Πατάκη»), μια συλλογή διηγημάτων «Εννέα ιστορίες και ένα λιμπρέτο» και μια ποιητική συλλογή «Κουαρτέτο», που αμφότερες κυκλοφόρησαν το 2005.

Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα του ΕΚΕΒΙ

Το βιβλίο αναζητά τον αναγνώστη του... για ευχάριστες διακοπές

"Βιβλίο αναζητεί αναγνώστη", είναι ο τίτλος της καμπάνιας που πραγματοποιείται για τρίτη συνεχή χρονιά από τον όμιλο UNESCO του νομού Πειραιά και Νήσων, στόχος της οποίας είναι η προώθηση του βιβλίου και η προσέλκυση νέων αναγνωστών. Γύρω στις 40.000 βιβλία υπολογίζεται ότι θα μοιραστούν από τους εθελοντές του Ομίλου, αφήνοντας τα σε κεντρικά σημεία της πόλης, σε πλατείες, σε σταθμούς, στο λιμάνι του Πειραιά, που είναι το κομβικό σημείο εξόδου για τις θερινές διακοπές χιλιάδων ανθρώπων, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στους αναγνώστες, να τα διαβάσουν και να τα επιστρέψουν.
Βιβλίο: ο καλύτερος σύντροφος των διακοπών
Οι πολίτες, άλλοτε με έκπληξη, άλλοτε με αμηχανία και άλλοτε πάλι με μεγάλη χαρά, παίρνοντας στα χέρια τους το βιβλίο, αποδέχονταν την πρόταση των εθελοντών, να συμμετάσχουν σε αυτήν την πρωτότυπη και ενδιαφέρουσα ανταλλαγή γνώσεων και να γνωρίσει από κοντά το φαινόμενο του bookcroissing δηλαδή της πρακτικής του να αφήνεις ένα βιβλίο σε κάποιο δημόσιο χώρο για να το βρουν και να το διαβάσουν και άλλοι.
Με τον τρόπο αυτό, οι πολίτες έχουν τη δυνατότητα να βρουν σε διάφορα σημεία της ευρύτερης περιοχής του Πειραιά, βιβλία, κάθε λογής, που καλύπτουν κάθε προτίμηση (λογοτεχνικά, αστυνομικά, μυστηρίου) να τα διαβάσουν, και να ταξιδέψουν μαζί τους.
Ο κ. Ιωάννης Μαρωνίτης, Πρόεδρος του Ομίλου UNESCO Νομού Πειραιώς & Νήσων και Αντιπρόεδρος της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ομίλων Συλλόγων Κέντρων UNESCO (WFUCA), που είχε και την πρωτοβουλία αυτού του προγράμματος, τόνισε με έμφαση ότι η ιδέα αυτή, που εφαρμόζεται με πολύ μεγάλη επιτυχία στο Παρίσι, στη Νέα Υόρκη στη Φλωρεντία στη Νέα Υόρκη, στη Φλωρεντία, έγινε αποδεκτή και στον Πειραιά και συγκέντρωσε τα θετικά σχόλια των πολιτών. Ιδιαίτερα αυτή την εποχή των διακοπών ένα τέτοιο ξεκίνημα είχε πολύ καλά αποτελέσματα. Αξιόλογα και σημαντικά βιβλία, πετυχημένων και ταλαντούχων συγγραφέων, παραδόθηκαν σε αναγνώστες, που θα ταξιδέψουν μαζί τους και θα γευτούν την χαρά του διαβάσματος, ειδικά την περίοδο των καλοκαιρινών διακοπών, πλάι στη θάλασσα, μακριά από τον πανικό της πόλης και το άγχος της καθημερινότητας, κατέληξε.
Στο σημείο αυτό, πρέπει να τονιστεί η σημαντική στήριξη και αρωγή των εκδοτικών οίκων και απλών πολιτών, προκειμένου να πραγματοποιηθεί αυτό το πρόγραμμα. Οι εκδοτικοί οίκοι, που προσέφεραν βιβλία είναι : ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ, ΖΑΧΑΡΑΚΗΣ, ΠΑΤΑΚΗΣ, ΟΛΚΟΣ, ΣΤΙΓΜΑ.
Και μην ξεχνάτε ότι ένα βιβλίο στην παραλία, πλάι στη θάλασσα ή κάτω από έναν δροσερό ίσκιο, μπορεί να είναι ο καλύτερος σύντροφος σε ώρες μοναχικές, ειδυλλιακές, μακριά από τον πανικό της πόλης και το άγχος της καθημερινότητας. Εσείς εξασφαλίστε τις διακοπές κι ο όμιλος UNESCO Νομού Πειραιώς και Νήσων θα εξασφαλίσει για εσάς τα βιβλία των διακοπών σας.
(Αναδημοσίευση 24/08/2009,ΕΡΤ online,βιβλίο)

Επανέκδοση του απαγορευμένου «Ο Αγών Μου» με εβραϊκή υποστήριξη;

Ο Stephan Kramer, γενικός γραμματέας του Κεντρικού Εβραϊκού Συμβουλίου της Γερμανίας, πρότεινε την επανέκδοση του απαγορευμένου βιβλίου του Αδόλφου Χίτλερ «Ο Αγών Μου». Η πρόταση αυτή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις.
Ο Χίτλερ παρουσιάζει σε αυτό το βιβλίο -που χρησιμοποιήθηκε ως ναζιστικό μανιφέστο- την πολιτική του ιδεολογία, με βάση την αυτοβιογραφία του, και αναλύει τις γνωστές του απόψεις για την φυλετική καθαρότητα και το μίσος του για τον κομμουνισμό και τους Εβραίους καθώς και τα μακροπρόθεσμα σχέδιά του για το Ολοκαύτωμα. Γι αυτό, έκπληξη προκαλεί το γεγονός ότι η επανέκδοσή του υποστηρίζεται από το ίδιο το εβραϊκό συμβούλιο της Γερμανίας.
Το επιχείρημα του κ.Kramer είναι πως η επανέκδοσή του με μία επιστημονική προσέγγιση θα βοηθούσε στην ενημέρωση των νέων γενεών για τα δεινά ναζισμού και στην αποστροφή τους από τη ναζιστική ιδεολογία. «Είναι λογικό και σημαντικό να δημοσιευθεί μια έκδοση του «o Αγών Μου» με ένα ακαδημαϊκό σχόλιο. Μια ιστορική έκδοση, ώστε να μην χρησιμοποιηθεί από τους νέο-ναζί», αναφέρει.
Ωστόσο, οι αρχές της Βαυαρίας, στις οποίες ανήκουν και τα δικαιώματα του βιβλίου, είναι κατηγορηματικά αντίθετες με την πρόταση του Stephan Kramer. Δεν πρόκειται να άρουμε την απαγόρευση της έκδοσης καθώς η επανέκδοση μπορεί να γίνει όπλο στα χέρια της ακροδεξιάς. Άλλωστε η απαγόρευση εκτιμάται ιδιαίτερα από Εβραϊκές ομάδες και θα την διατηρήσουμε», τονίζουν.
Η κυκλοφορία του βιβλίου είχε απαγορευτεί στη Γερμανία από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Μέχρι τότε υπολογίζεται ότι είχαν κυκλοφορήσει στη χώρα 12.000.000 αντίτυπα αλλά οι αρχές τα κατάσχεσαν όλα από τις βιβλιοθήκες, κατέστρεψαν τις πλάκες του τυπογραφείου στις οποίες είχε τυπωθεί το βιβλίο και απαγόρευσαν την επανέκδοσή του, ακόμα και μέσα σε ένα καθαρά επιστημονικό πλαίσιο.
Μέχρι σήμερα, αρκετοί ακαδημαϊκοί είναι αντίθετοι στην πιθανότητα μιας εκ νέου έκδοσης του «Ο Αγών Μου», καθώς όπως υποστηρίζουν δεν παρέχει σημαντικές ιστορικές πληροφορίες. Ανάμεσα τους και ο ιστορικός Jürgen Faulenbach, ο οποίος δήλωσε ότι «το βιβλίο δεν θα μπορεί να αναγνωριστεί ως ιστορική ανάλυση του ναζιστικού καθεστώτος καθώς απλά καταγράφει τις ακραίες απόψεις του Χίτλερ».
Στην αντίπερα όχθη, ο Βρετανός ιστορικός και βιογράφος του Χίτλερ Sir Ian Kershaw υποστηρίζει πως μια κοινωνία όπως η γερμανική δεν θα πρέπει να νιώθει ότι απειλείται από την επανέκδοση της «Βίβλου» του Ναζισμού.
Να σημειωθεί ότι το 2015 λήγουν τα δικαιώματα της Βαυαρίας για το βιβλίο και το γερμανικό δικαστήριο δεν έχει αποφασίσει ακόμα τι πρόκειται να συμβεί και αν θα συνεχιστεί η απαγόρευση έκδοσης του βιβλίου.
Αναδημοσίευση:από ιστοσελίδα (16-08-2009 13:59 από Ομάδα TVXS)

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ-ΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ-ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ έως και τον Δεκέμβριο του 2009.
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
· Το μυθιστόρημα της Λίλας Κονομάρα Η αναπαράσταση στο οποίο παρακολουθούμε την πορεία συγγραφής της βιογραφίας του λογοτέχνη Ανδρέα Παράσχου, της συλλογής των στοιχείων μέσα από χαμένα γράμματα, ντοκουμέντα, συζητήσεις με διάφορα πρόσωπα του περιβάλλοντος του βιογραφούμενου. Παράλληλα ξετυλίγεται η ιστορία του χαμένου συγγραφέα: Η ψυχανάλυση και η τρέλα, η αριστερά, η κατάρρευση του σοσιαλιστικού οράματος, ο έρωτας, οι προδοσίες και οι απώλειες πλέκουν τον καμβά της μυθιστορηματικής αυτής προσωπικότητας. Μια περιπλάνηση στην Ξάνθη των πλούσιων καπνεμπόρων, των πομάκικων χωριών και των θρησκευτικών και κοινωνικών αντιθέσεων, στη Σαμοθράκη, στο Παρίσι και στο Βερολίνο, αλλά κυρίως στις εσωτερικές διαδρομές του Ανδρέα Παράσχου που διαμορφώνουν μια περιπετειώδη ζωή κι ένα σημαντικό συγγραφικό έργο. (Νοέμβριος)
· Ιστορίες παράδοξων ηρώων διαπλέκονται κυκλικά στο νέο σπονδυλωτό μυθιστόρημα του θεσσαλονικιού δημοσιογράφου Απόστολου Λυκεσά με τίτλο Το τσίρκο των ψύλλων που είναι το πρώτο μυθιστόρημα μιας τριλογίας με επίκεντρο την πόλη Αμεριμνησία. Ένας μεταφραστής πληγωμένος από τις απανωτές ματαιώσεις τα πίνει πλήττοντας με τον μοναδικό φίλο που του απέμεινε, έναν τραγουδιστή γύφτο και μέγα γυναικά. Μια δικηγόρος χορτασμένη από χρήμα και δόξα αλλά όχι από έρωτα, ένας μοναχός, ικανότατος αντιγραφέας έργων βυζαντινής τέχνης, δυο αχώριστοι φίλοι που παίζουν τάβλι, ο ηγούμενος ενός μοναστηριού, ένας παπάς πρώην φορτηγατζής, ένας αναγνωρισμένος καθηγητής κι ένας αστυνόμος που απεχθάνεται τις κυριακάτικες δοξολογίες πρωταγωνιστούν στις ιστορίες. Η βία παρακολουθεί την ιστορία τους των τελευταίων σαράντα χρόνων, και δρα ως καταλύτης επιταχύνοντάς την μέσα σε τέσσερις μέρες. Ζογκλέρ, κλόουν και άγρια θηρία με φόντο δυο φόνους που λειτουργούν τροχιοδεικτικά. (Νοέμβριος)
· Ψυχογραφικό, άμεσο και αληθινό, το μυθιστόρημα της πρωτοεμφανιζόμενης Ευσταθίας Ματζαρίδου είναι ο μονόλογος μιας γυναίκας, η οποία μέσα από μια απροσδόκητη εγκυμοσύνη απελευθερώνεται από την τυραννία της σχέσης της με τη μητέρα της. Προσωρινός τίτλος Η μάνα μου θερίζει τη χαρά μου. (Οκτώβριος)
· Το μυθιστόρημα του Μάνθου Σκαργιώτη Ένα κλειδί, τρεις πόρτες (προσωρινός τίτλος), βασισμένο σε πραγματικά περιστατικά, αφηγείται μια πολύ δυνατή ιστορία. Σε ένα ορεινό χωριό της Ηπείρου ο Γρηγόρης μαζί με τη μάνα του σκοτώνουν και τεμαχίζουν τον τύραννο πατέρα. Άθελά τους μπλέκουν στον φόνο και τον μικρό αδελφό τον Λευτέρη, ο οποίος, αφού τους βοηθάει να κρύψουν το πτώμα, χάνεται κυνηγημένος από τύψεις. Είκοσι εφτά χρόνια μετά, παραμονές εθνικών εκλογών, ο Γρηγόρης, υποψήφιος βουλευτής, δέχεται μια αναπάντεχη επίσκεψη. Ο μικρός του αδελφός, τον οποίο όλοι θεωρούσαν νεκρό, έχει επιστρέψει προκειμένου να λάβει το μερίδιό του από την πατρική κληρονομιά. (Νοέμβριος)

βρέχει η νύχτα αστέρια..

Ένα υπέροχο θέαμα από "πεφταστέρια" θα μας χαρίσει απόψε και για τις τρεις επόμενες ημέρες ο αστερισμός του Περσέα. Οι διάττοντες αστέρες ή αλλιώς Περσείδες θα πέφτουν βροχή, σκορπίζοντας στον ελληνικό ουρανό φωτεινά πυροτεχνήματα. Όσοι λοιπόν έχουν την ευκαιρία να βρεθούν σε περιοχές μακριά από τα φώτα της πόλης, θα μπορέσουν να απολαύσουν με γυμνό μάτι, τα πεφταστέρια του Αυγούστου κάνοντας αν θέλουν ...αμέτρητες ευχές.
(αναδημοσίευση,ert on line)

"Χτύπησε" τη Μόνα Λίζα

Επίθεση με ένα φλιτζάνι τσαγιού, δέχθηκε από μία Ρωσίδα τουρίστρια, ο περίφημος πίνακας του Λεονάρντο Ντα Βίντσι, Τζοκόντα στο Μουσείο Λούβρο του Παρισιού. Το περιστατικό που συνέβη πριν από μια εβδομάδα, αποκαλύπτει σε αποκλειστικό της ρεπορτάζ η Le Parisien, σημειώνοντας ωστόσο ότι από την επίθεση δεν έπαθε τίποτα το διάσημο έργο καθώς φυλάσσεται σε βιτρίνα με αλεξίσφαιρο τζάμι. Η δράστης συνελήφθη και παραπέμφθηκε για ψυχολογική γνωμάτευση, ενώ το μουσείο κατέθεσε μήνυση.
(ert on line,Τρίτη, 11 08 2009 16:42 )

ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ Γ.ΡΙΤΣΟΥ ΣΤΟ ΚΙΘ

Από τις 24 Σεπτεμβρίου έως τις 23 Οκτωβρίου η Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη της Θεσσαλονίκης θα παρουσιάσει Τα εικαστικά του Γιάννη Ρίτσου στον εκθεσιακό χώρο του Κέντρου Ιστορίας Θεσσαλονίκης. Πρόκειται για πρωτότυπα αντικείμενα από τη Συλλογή του Μουσείου Μπενάκη – πιάτα ζωγραφισμένα από τον Γ. Ρίτσο, πίνακες, ρίζες, πέτρες, χειρόγραφα, διπλώματα και τιμητικές διακρίσεις.
Στο έργο του Γιάννη Ρίτσου η εκφραστική ανάγκη επικεντρώνεται ισότιμα στην εικαστική παραγωγή και την ποιητική κατάθεση. Σπάνια περίπτωση ανθρώπου και ταλέντου όπου οι δημιουργίες του, η ποίηση και η ζωγραφική, είναι δημιουργίες γεμάτες χρώματα, αισθήσεις βαθιές και διαπεραστικές. Διαδικασίες όπου η μία συμπληρώνει την άλλη και αν δεν είναι ισότιμη η μία ωστόσο φωτίζει τις αναζητήσεις της άλλης.
Ο Γιάννης Ρίτσος δεν σταμάτησε να ζωγραφίζει μέχρι το τέλος της ζωής του. Κραγιόνια και ακουαρέλες τον συνόδευαν παντού. Κάθε στιγμή της ζωής του ήταν στιγμή δημιουργίας. Οι ρίζες από τα καλάμια που ξέθαβε ο δυνατός άνεμος τον χειμώνα και που έβρισκε στις έρημες παραλίες του Καλάμου, μεταμορφώνονταν σε πρωτότυπα έργα τέχνης στα χέρια του. Οι ρίζες πρωτόγονες και ολόγυμνες ήταν το πιο κατάλληλο μέσο για να αποτυπώσει την αγωνία, το τραγικό του βίωμα και τις μαρτυρικές φυσιογνωμίες από τα πάθη του λαού.

Τοποθεσία: Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης, Μέγαρο Μπίλλη, Πλατεία Ιπποδρομίου
Ημερομηνία: 24 Σεπτεμβρίου έως 23 Οκτωβρίου
Πληροφορίες: Τηλ.: 2310 264668, 2310 274167
(Αναδημοσίευση,πηγή:ert on line)

Ένα βήμα πιο μπροστά

«Ένα παιδί που παρεκκλίνει από το κοινώς αποδεκτό, θα έπρεπε να το θέλει κάθε γονιός. Διότι έτσι μαθαίνουν τα παιδιά τον κόσμο». Είναι τα λόγια του Χανίφ Κιουρέισι με αφορμή το καινούργιο του μυθιστόρημα σχέσεωνΚάτι έχω να σας πω,που μόλις κυκλοφόρησε (Καστανιώτης, μτφ. Αντώνης Καλοκύρης). Πρωταγωνιστής του ένας Λονδρέζος ψυχαναλυτής, μετανάστης δεύτερης γενιάς όπως και ο διάσημος Αγγλοπακιστανός συγγραφέας, στα πενήντα όπως και αυτός, πρόσφατα χωρισμένος, με έναν 12χρονο γιο «που φορούσε τα φούτερ μου με τις κουκούλες». Μαζί μοιράζονται τα ίδια μουσικά και κινηματογραφικά γούστα, ίσως και την ίδια περιφρόνηση για τους γκόμενους της μάνας, αλλά το παιδί έχει κατά κάποιον τρόπο δυο ζωές:
στο σπίτι μιλάει «τη γλώσσα της μεσαίας τάξης» ενώ στον δρόμο και στο σχολείο μιλάει «γκάγκστα»- τη βίαιη αργκό των ράπερςκινείται σε γειτονιές γεμάτες συμμορίες και, άμα λάχει, συμμετέχει στη φασαρία και στην αταξία. Κάτι που μάλλον χαροποιεί τον πατέρα του. Και ο συγγραφέας συμφωνεί. Όχι όμως επειδή θέλει να μας εντυπωσιάσει με ένα πυροτέχνημα. Ούτε επειδή μυθοποιεί τη νεολαία. Διότι ο Κιουρέισι μπορεί να ταράζει τα νερά με τα σενάρια και τα βιβλία του- στα τέλη του ΄80 λ.χ. αποτύπωσε την πολυπολιτισμική στροφή της ευρωπαϊκής κοινωνίας με το «Ωραίο μου πλυντήριο» (που έγινε ταινία-σταθμός από τον Στίβεν Φρίαρς) και τονΒούδα των προαστίων(Οδυσσέας)- αλλά προσωπικά δεν υπήρξε κανένας μεγάλος επαναστάτης. Βίωσε τις αντιθέσεις και τις ρήξεις του ΄60- ΄70, έκανε τρέλες, δοκίμασε ουσίες, προκάλεσε τα πουριτανικά ήθη, υποστήριξε τους Εργατικούς και την κοινωνική αλλαγή, όμως μέχρι εκεί. Όταν μάλιστα τον συναντήσαμε τις προάλλες με τον Ανταίο Χρυσοστομίδη και τον σκηνοθέτη Ηλία Δημητρίου για τη σειρά «Οι κεραίες της εποχής μας» (ΕΤ1, παραγωγή sm. art), είχε την εντιμότητα να δηλώσει απερίφραστα πως κάνει πια μια «μπουρζουάδικη και συντηρητική ζωή». Παρ΄ όλα αυτά, οι καλλιτεχνικές κεραίες του παραμένουν τεντωμένες· και από μυθιστόρημα σε μυθιστόρημα ή διήγημα, από σενάριο σε σενάριο ή θεατρικό έργο, εξακολουθεί 25 χρόνια τώρα να συλλαμβάνει, να αφηγείται και να στοχάζεται το πνεύμα των καιρών. Με τρόπο ποπ και με αδιαμφισβήτητο ταλέντο. Όπως στοΚάτι έχω να σας πω, όπου ο έφηβος, παρ΄ ότι παίζει δευτερεύοντα ρόλο, λειτουργεί ως ένας από τους ουσιαστικούς κοινωνικούς δείκτες του σήμερα.
«Ένα παιδί που υπακούει στους κανόνες,είναι απονεκρωμένο, χωρίς λίμπιντο, χωρίς την αίσθηση τού τι είναι λάθος, χωρίς κάτι ξεχωριστό», μας έλεγε λοιπόν ο 55χρονος Κιουρέισι. «Αντίθετα ένα παιδί που “παρεκκλίνει” είναι ένα παιδί που ενδιαφέρεται να διασχίσει το όριο και να εξερευνήσει τι σημαίνει νόμος, πώς λειτουργεί, πόσο μακριά μπορείς να φθάσεις, ποιος μπορείς να γίνεις. Αυτά τα παιδιά είναι τα πιο ενδιαφέροντα, τα πιο ανήσυχα, τα πιο κριτικά εν τέλει απέναντι στα πράγματα. Στοιχείο σημαντικό αν σκεφτούμε πόσο δύσκολη και περίπλοκη γίνεται η ζωή καθώς μεγαλώνουμε...».
Η υπέρβαση των ορίων είναιένα θέμα που ανέκαθεν συνάρπαζε τον Κιουρέισι ως συγγραφέα. Η εξερεύνηση δηλαδή τού τι είναι αποδεκτό και τι όχι, τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται σε κάθε πεδίο- προσωπικό, κοινωνικό, πολιτικό, ηθικό, πολιτισμικό- τι διεκδικεί κανείς και τι θυσιάζει, με ποιο τίμημα. Στα παλιότερα έργα του τα σκάλιζε όλα αυτά μιλώντας για τη δύσκολη αφομοίωση των Ασιατών μεταναστών στην Αγγλία, για την ανάδυση του μουσουλμανικού ριζοσπαστισμού, για την κρίση της μέσης ηλικίας στους άντρες, για την ενηλικίωση και τα γηρατειά και φυσικά για τον έρωτα- «για τη μετάβαση εν τέλει μιας κοινωνίας από την καταπίεση στη μη-καταπίεση». Το καινούργιο του μυθιστόρημα διαφέρει. Μοιάζει να κάνει δύο βήματα πίσω, όμως βρίσκεται ένα βήμα πιο μπροστά. Ο Κιουρέισι ξεκινά με το δεδομένο ότι όλοι πια έχουμε πολλαπλές ταυτότητες και ότι ζούμε σε μια μετα-φυλετική (post-racist) κοινωνία που συντίθεται από πολλές μειονότητες. Οπότε δεν τον απασχολούν πλέον τα ζητήματα της πολιτισμικής, εθνικής, θρησκευτικής, σεξουαλικής κ.λπ. ταυτότητας, αλλά το επόμενο στάδιο: οι εύθραυστες σχέσεις των ανθρώπων, η διασταύρωσή τους στο κοινωνικό πεδίο, οι όροι της δημοκρατικής στάσης ζωής και τα όρια του φιλελευθερισμού στην καθημερινότητα, και, πίσω απ΄ αυτό, η ανθρώπινη ψυχή με τα τραύματά της. Δεν είναι τυχαίο ότι ο πρωταγωνιστής του είναι ένας «γιατρός των ψυχών», ιδιαίτερος όμως αφού έχει σκοτώσει έναν άνθρωπο και βρίσκεται μπροστά σε ένα συναισθηματικό δίλημμα όταν ξανασυναντά τη γυναίκα που υπήρξε ο πρώτος του έρωτας. Γύρω του η πληθωρική χίπισσα αδελφή του, ο διάσημος σκηνοθέτης-φίλος που πλήττει με τη δόξα, οι παραβατικοί συμφοιτητές, η υποχόνδρια γοητευτική πρώην σύζυγος κ.ά. Όπως λέει χαρακτηριστικά ο Κιουρέισι, «κοιτάζω από την άλλη πλευρά των νεανικών ελπίδων». Κι αυτό που μας δείχνει είναι οι δρόμοι και οι διαδικασίες μέσα από τις οποίες ένας ετερόκλητος κόσμος που έχει βγει από την κανονικότητα, προσπαθεί να οικοδομήσει μια καινούργια ισορροπία και να ξαναβρεί την ικανότητά του να ευτυχεί. Μη φανταστείτε όμως ένα μυθιστόρημα α λα Κοέλιο ή έναν συγγραφέα που μιλά για σοφούς συμβιβασμούς. Το αντίθετο. Ο Κιουρέισι μας μιλά για εναλλακτικές επιλογές και για το κόστος τους. Για την επιλογή τού να μένεις ζωντανός σε κάθε φάση της ηλικίας σου.
(Της Μικέλας Χαρτουλάρη mxart@dolnet.gr)

Αποτελεί αναδημοσίευση από εφημ."ΤΑ ΝΕΑ" της 11/04/2009,μου το έστειλε η Χριστίνα Γεωργιάδου