ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Τα διάβασα,τα απόλαυσα και τα προτείνω για βουνό ή θάλασσα.Ορισμένα εξ αυτών,διαθέσιμα στις δημοτικές βιβλιοθήκες της Θεσσαλονίκης.

1)Γαλλική σουίτα.Ιren Νemirovsky(ΠΑΤΑΚΗΣ)
2)Η Επιστροφή.Giorgio Faletti(ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ)
3)Μέδουσα από σμάλτο.Παναγιώτης Αγαπητός(ΑΓΡΑ)
4)Εγκλήματα στην πανσιόν "Απόλλων".Ανδρέας Αποστολίδης(ΑΓΡΑ)
5)Στο μυαλό των σίριαλ-κίλερς.J.Douglas-M.Olshaker(ΜΕΛΑΝΙ)
6)Ελληνικά εγκλήματα 3(ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ)
7)Αθώο αίμα.P.D.James(ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ)
8)Ενα καπρίτσιο.J.Fowles(ΕΣΤΙΑ)
9)Η επιστροφή του Φρόυλερ.Περικλής Μονιούδης(ΕΣΤΙΑ)
10)Ο αναρχικός τραπεζίτης.Fernando Pessoa(ΠΑΡΟΥΣΙΑ)
11)Διαταραγμένες ψυχές.Μinette Walters.(ΠΟΛΙΣ)
12)Μοιρασμένος ουρανός.Christa Wolf.(Univ.studio press)
13)Το παλιό σχολείο.Tobias Wolff.(ΠΟΛΙΣ)
14)Περί μέθης.Κωστής Παπαγιώργης(ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ)

25000 βιβλία!

Η 91χρονη σκοτσέζα Λουίζ Μπράουν ξεκίνησε - όπως λέει - να διαβάζει βιβλία από τότε που ήταν πέντε ετών και από τότε δεν έχει σταματήσει. Αυτό κάθε άλλο παρά "σχήμα λόγου" αποτελεί, αφού η κ. Μπράουν υπολογίζεται ότι έχει δανειστεί σχεδόν 25.000 βιβλία από την τοπική βιβλιοθήκη της περιοχής Stranraer, όπου μένει.
Η κυρία Μπράουν πήρε το πρώτο της βιβλίο από τη βιβλιοθήκη Castle Douglas το 1946. Από τότε υπολογίζεται ότι δανείζεται τουλάχιστον έξι βιβλία κάθε εβδομάδα, ενώ τελευταία - όπως λένε οι υπάλληλοι της βιβλιοθήκης για τους οποίους έχει γίνει "μέλος της οικογένειας" - ο ρυθμός της έχει αυξηθεί.
"Οι γονείς μου αγαπούσαν πολύ τα βιβλία και διάβαζαν πολύ. Κι εγώ τα αγαπούσα πολύ. Άρχισα να διαβάζω όταν ήμουν πέντε ετών και από τότε ποτέ δε σταμάτησα. Μου αρέσει να διαβάζω ό,τι πέφτει στα χέρια μου" λέει η ίδια. Μετά από τόσα βιβλία που έχει διαβάσει δεν έχει πλέον κάποιο αγαπημένο ωστόσο λέει ότι της αρέσουν τα διηγήματα, τα ιστορικά μυθιστορήματα και οι ιστορίες πολέμου.
Η κ. Μπράουν έιναι ένα πολύ αγαπημένο πρόσωπο στη βιβλιοθήκη, καθώς τους επισκέπτεται πολύ συχνά αλλά και καθώς ποτέ δεν έχει επιστρέψει ένα βιβλίο από όσα δανείστηκε καθυστερημένα. Μάλιστα θεωρούν ότι ο αριθμός των βιβλίων που έχει διαβάσει η 91χρονη αποτελεί ρεκόρ δανεισμού από μία βιβλιοθήκη σε όλη τη Σκωτία και προκαλούν όποια άλλη βιβλιοθήκη να τους συναγωνιστεί.
Σύμφωνα με την κόρη της, η ηλικιωμένη μητέρα της πλέον αναγκάζεται να χρησιμοποιεί βοήθημα στην ανάγνωση γιατί τα μάτια της δεν είναι πλέον τόσο ικανά. "Το ζήτημα είναι ότι έχει διαβάσει σχεδόν τα πάντα στην τοπική βιβλιοθήκη" λέει η Λουίζ Πράιντ, ενώ - όπως αναφέρει - παράλληλα με την ανάγνωση των βιβλίων, βρίσκει χρόνο να διαβάζει καθημερινά εφημερίδα και βλέπει τηλεόραση.

(αναδημοσίευση από Cocktail News
Πηγή: nooz.gr)

Απαγορεύτηκε η έκδοση βιβλίου- «συνέχειας» στο «Φύλακα στη Σίκαλη»

Πεμπτη, 2 Ιουλιου 2009 11:34
Δικαστήριο στις ΗΠΑ απαγόρευσε την έκδοση βιβλίου που προωθείτο ως «συνέχεια» στο «Φύλακα στη σίκαλη» του Τζ. Ντ. Σάλιντζερ.
Σύμφωνα με την απόφαση, το μυθιστόρημα του Σουηδού Φρέντρικ Κόλτινγκ μοιάζει υπερβολικά στο κλασικό του Σάλιντζερ.
Ο ίδιος ο 90χρονος συγγραφέας του κλασικού αμερικανικού μυθιστορήματος προσέφυγε στη δικαιοσύνη, χαρακτηρίζοντας το βιβλίο «κανονική κλοπή, πολύ απλά».
Ο κ. Κόλτινγκ ισχυρίζεται ότι το βιβλίο του, που παρουσιάζει ένα χαρακτήρα που βασίζεται στον ήρωα του Σάλιντζερ, αποτελεί λογοτεχνικό σχολιασμό και όχι «συνέχεια».
Ωστόσο, η δικαστής Ντέμπορα Μπατς, στο 37σέλιδο πόρισμά της, υποστήριξε ότι ο βασικός χαρακτήρας στο βιβλίο του Σουηδού συγγραφέα αποτελεί «καταπάτηση» του αντίστοιχου του Σάλιντζερ, του Χόλντεν Κόλφιλντ. Πρόσθεσε ότι ο ισχυρισμός του κ. Κόλτινγκ ότι έγραψε το βιβλίο για να διερευνήσει τον χαρακτήρα του Χόλντεν Κόλφιλντ ήταν «προβληματικός και χωρίς αξιοπιστία».
Το δικαστήριο απαγόρευσε επ’ αόριστον την έκδοση, προώθηση και κυκλοφορία του βιβλίου στις ΗΠΑ. Το βιβλίο έχει ήδη κυκλοφορήσει στη Βρετανία.
«Ο Φύλακας στη Σίκαλη», που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1951, αποτελεί το μυθιστόρημα-σύμβολο της εφηβικής αποξένωσης και ένα από τα πιο σημαντικά σύγχρονα αμερικανικά μυθιστορήματα. Παρακολουθεί το Χόλντεν Κόλφιλντ καθώς περιπλανιέται στους δρόμους της Νέας Υόρκης, αφού τον αποβάλλουν από το ιδιωτικό σχολείο στο οποίο φοιτούσε.
Στο μυθιστόρημα του Σουηδού συγγραφέα, ο 76χρονος «κύριος C» περιπλανάται επίσης στους δρόμους της Νέας Υόρκης, αφού έχει αποδράσει από γηροκομείο.
Πηγή: BBC

Περιοδικό "Γιατί",τελευταία έκδοση με αριθμό του τριπλού τεύχους 406-408

Το «Γιατί» τα έχει ...408!
Mε 128 σελίδες , πολλά και ενδιαφέροντα θέματα και με εξώφυλλο φιλοτεχνημένο από τον Γιώργο Ακοκκαλίδη κυκλοφόρησε το τελευταίο συλλεκτικό τεύχος του περιοδικού «ΓΙΑΤΙ», συμπληρώνοντας 34 χρόνια ανελλιπούς κυκλοφορίας, χρόνο ρεκόρ για μηνιάτικη περιοδική έκδοση πολιτισμού — και όχι μόνο — της ελληνικής περιφέρειας. Το τεύχοςχαιρετίζουν - αποχαιρετούν ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος, ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Απόστολος Λυκεσσάς, ο συγγραφέ­ας και δημοσιογράφος Γιώργος Σκαμπαρδώνης, ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Βασίλης Καββαθάς, ο συγγραφέας Κρίτων Σαλπιγκτής, ο φιλόλογος Θ. Δ. Σαρηγιάννης, ο ποιητής Ηλίας Γκρης, ο καθηγητής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης Θωμάς Βουγιουκλής, η καθηγήτρια Γλωσσολογίας τμήματος Ελληνικής Φιλολογίας Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης κα Πηνελόπη Καμπάκη, ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Χρίστος Ζαφείρης και οι Σερραίοι ποιητές Τάσος Σταμπούλογλου, Κ. Καλοποδάς και ο συγγραφέας Ερρίκος Βλάχμπεης.
Αποχαιρετούν το περιοδικό με κείμενα τους ο καραγκιοζοπαίχτης και καραγκιοζολόγος Γιάννης Χατζής που γράφει για τους «δευτεραγωνιστές και κομπάρσους τον μπερντέ» καθώς και ένα κείμενο αφιερωμένο στη μνήμη του Ευγένιου Σπαθάρη, ο πρόεδρος του Ιστορικού - Λογοτεχνικού Αρχείου Καβάλας Ν. Ρουδομέτωφ με ένα σπάνιο τεκμήριο ιστορίας για τη βουλγάρικη κατοχή στα Σέρρας (1916 -1918), ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Χρίστος Χριστόδουλου, με ένα κείμενο του για το κίνημα των Νεότουρκων στα Σέρρας και τους σερραίους τέκτονες που πήραν μέρος σ' αυτό, ο συγγραφέας και τρα­γουδιστής Θωμάς Κοροβίνης με προδημοσίευση δύο κεφαλαίων από το μυθιστόρημα του «Αριστος», ο συγγραφέας και νομικός Ν. Μπαρμπάτσης με μία μελέτη του για την Ελληνική Νομαρχία στα 1819, μέσα από την αλληλογραφία του Βηλαρά, του Χριστόδουλου Κονομάκη και του Ιωάννη Οικονόμου, ο σερραίος συγγραφέας και ερευνητής Γιώργος Αγγειοπλάστης με θέμα τη μουσικοδραματική δραστηριότητα του Διδασκαλείου Θηλέων Σερρών στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '30, ο καθηγητής και συγγραφέας του ΑΠΘ της Νεοελληνικής Ιστορίας Γιώργος Αναστασιάδης με τίτλο «Γεννήθηκα στη Σαλονίκη - ο Γ. Ιωάννου και το περιοδικό ΓΙΑΤΙ», καθώς και οι: Κ. Τζιόμαλλος, πρόεδρος του συλλόγου Ν. Αγροτών Ν. Σερρών, και η βουλγάρα συγγραφέας και μεταφράστρια Βάσια Παπαδοπούλου.
Το τεύχος συμπληρώνεται από τη συνέντευξη του Δημάρχου Ν. Ζίχνης Ανδρέα Δαϊρετζή, τη συνέντευ­ξη - παρουσίαση του σερραίου αυτοδίδακτου τενόρου Γιώργου Καραγιάννη και τη συνέντευξη - εκμυστήρευση της σερραίας ζωγράφου Αγγελικής Μάνδραλη.
Τέλος στο τεύχος δημοσιεύονται κείμενα από τη διευθύντρια σύνταξης του περιοδικού Βάσια Τζανακάρη, τη φιλόλογο Μαρία Καραογλάνη, τον Γιάννη Τζανακάρη και ένα... «υστερόγραφο» από τον εκδότη του!

Δήμητρα Μετόκη
Αναδημ.εφημ."Σημερινή των Σερρών",25/06/2009

Έφυγε η Πίνα Μπάους

Πέθανε αιφνιδίως χθες η μεγάλη Γερμανίδα χορογράφος
Η καλλιτεχνική διευθύντρια του Χοροθεάτρου του Βούπερταλ είχε διαγνωστεί μόλις πριν πέντε μέρες με καρκίνο
Μία από τις σημαντικότερες μορφές του παγκόσμιου χορού έφυγε χθες αιφνιδίως από τη ζωή. Η διάσημη Γερμανίδα χορογράφος, χορεύτρια και καλλιτεχνική διευθύντρια του Χοροθεάτρου Βούπερταλ, Πίνα Μπάους, πέθανε σε ηλικία 68 ετών, πέντε ημέρες μετά τη διάγνωση ότι είχε καρκίνο.
«Μόλις την περασμένη Κυριακή βρισκόταν επί σκηνής με τον θίασό της, στην όπερα του Βούπερταλ», δήλωσε η εκπρόσωπος του Χοροθεάτρου, Ούρσουλα Ποπ. Γνωστή στα πέρατα του κόσμου για το μοναδικό εξπρεσιονιστικό της στιλ, η Πίνα Μπάους ήταν η μεγάλη κυρία του σύγχρονου γερμανικού χορού, αναγνωρισμένη διεθνώς. Χορογραφίες της είχαν παρουσιαστεί και στην Ελλάδα, αλλά και στο σινεμά μέσα από την ταινία «Μίλα Της» του Πέδρο Αλμοδοβάρ. Στα σχέδιά της ήταν η κινηματογράφηση μιας 3-D ταινίας, μαζί με τον Βιμ Βέντερς, τα γυρίσματα της οποίας επρόκειτο να ξεκινήσουν τον προσεχή Σεπτέμβριο.
Οπαδός του Εξπρεσιονισμού
Η Πίνα Μπάους είχε γεννηθεί το 1940, στο Ζόλινγκεν της Γερμανίας. Όπως αργότερα αποτύπωσε στο έργο της «Καφέ Μίλερ», είχε ανατραφεί ανάμεσα στους πάγκους της ταβέρνας του πατέρα της. Στα 15 της ξεκίνησε σπουδές μπαλέτου στη Σχολή Φόλκβανγκ του Έσεν, ως μαθήτρια του Κουρτ Γιόος, πρωτεργάτη του γερμανικού εξπρεσιονισμού. Στα 19 συνέχισε με υποτροφία στη Σχολή Τζούλιαρντ της Νέας Υόρκης, όπου συνεργάστηκε με σπουδαίους χορογράφους της αμερικανικής πρωτοπορίας, όπως ο Πολ Τέιλορ και ο Χοσέ Λιμόν.
Το 1962, έπειτα από παράκληση του Γιόος επέστρεψε στη Γερμανία, για να γίνει μέλος του Μπαλέτου Φόλκβανγκ που εκείνος είχε μόλις ιδρύσει. Το 1968 παρουσίασε την πρώτη της χορογραφία με τον τίτλο «Θραύσματα» και την επόμενη χρονιά ορίζεται καλλιτεχνική διευθύντρια και χορογράφος του Στούντιο Χορού Φόλκβανγκ (πρώην Μπαλέτο Φόλκβανγκ).
Το χοροθέατρο του Βούπερταλ
Το 1973 αναλάβει την καλλιτεχνική διεύθυνση της κρατικής σκηνής του μπαλέτου του Βούπερταλ, το οποίο μετατρέπει σε Χοροθέατρο. Ένα χρόνο αργότερα κάνει πρεμιέρα με το έργο «Φριτς» κι ακολουθούν τα «Ιφιγένεια εν Ταύροις», «Επτά Θανάσιμα Αμαρτήματα» και πολλά άλλα έργα που προκαλούν και ταράζουν τα ήθη της εποχής, αφού οι χορευτές εμφανίζονταν επί σκηνής να χειρονομούν, να αφηγούνται τα παιδικά τους όνειρα, να καπνίζουν, να δακρύζουν ή απλώς να αναπνέουν επί σκηνής.
Οι δημότες της πόλης παραπονούνται για τη διαχείριση του δημόσιου χρήματος και η ίδια η Μπάους δέχεται υβριστικά τηλεφωνήματα, αλλά και επιθέσεις, όταν άγνωστοι της επιτίθενται για να τη φτύσουν ή να ορμήξουν και να την πιάσουν από τα μαλλιά.
Η ίδια σκέφτηκε να μεταφέρει την έδρα της στο Παρίσι, ωστόσο, οι χορευτές την κράτησαν στο Βούπερταλ, την πόλη που την άλλαξε μέσα από την καθημερινότητά της. «Με ενδιαφέρει τι είναι αυτό που κινεί τους ανθρώπους», είχε δηλώσει το 1973 στην αρχή της καριέρας της, αποτυπώνοντας την τάση της να χορογραφεί «δημοκρατικά», σε έναν αέναο διάλογο με τους χορευτές της και το κοινό. Οι κριτικοί έκαναν κατά καιρούς λόγο για μια δουλειά πρωτότυπη και άρτια, αμφιβόλου όμως ηθικής. 'Αλλοι χαρακτήρισαν το έργο της «πορνογραφία του πόνου». Η αναγνώριση ήρθε αρχικά από το διεθνές κοινό, για να γίνουν τελικά τα έργα της ανάρπαστα στο Βούπερταλ. Το 2003 της απένειμαν το κλειδί της πόλης.

Αναδημοσίευση από
ΠΟΛΙΤΗΣ - 01/07/2009, Σελίδα: 63

Αθάνατοι

Λίγες μέρες πριν όταν ο νέος ΧΥΤΑ θεσσαλονίκης ήταν αποκλεισμένος από τους κατοίκους της περιοχής όπου και φιλοξενείται, όλοι εμείς οι υπεύθυνοι και άμοιροι ευθυνών πολίτες που καθημερινά γκρινιάζουμε για τους διεφθαρμένους πολιτικούς μας οι οποίοι δεν κάνουν τίποτε καλό σε αυτήν την χώρα, ορίστε δείτε παρακάτω και καμαρώστε πως καθαρίσαμε τα πεντακάθαρα σπιτάκια μας και ξεπεράσαμε για άλλη μια φορά τον σκόπελο της απεργίας.

Μπράβο μας ή Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει.

Υ.Γ Α ξέχασα ή να βοηθήσω αυτούς που δεν βλέπουν καλά, είναι παραβιασμένοι κάδοι ανακύκλωσης.

Η ταινία του Ν. Τζίμα "Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο" επιστρέφει στις κινηματογραφικές αίθουσες

16/06/2009
Η ζωή και η δράση του Νίκου Μπελογιάννη, όπως εξιστορήθηκαν με την ταινία του Νίκου Τζίμα, "Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο", επιστρέφουν την Πέμπτη, μετά από 29 χρόνια, στις κινηματογραφικές αίθουσες της Αθήνας.
Ο Νίκος Μπελογιάννης είναι σύμβολο ομορφιάς, ανθρωπιάς, ποίησης και αγωνιστικότητας, είπε ο δημιουργός της ταινίας στη συνέντευξη Τύπου που πραγματοποιήθηκε με αφορμή την επανέκδοσή της από την εταιρεία διανομής New Star.
Εξηγώντας γιατί θέλησε να κάνει αυτή την ταινία, ο Νίκος Τζίμας είπε ότι παρακινήθηκε από την ακτινοβόλο προσωπικότητα του Ν. Μπελογιάννη, την οποία και θέλησε να μεταφέρει, και, αφετέρου, επειδή, όπως είπε, θέλησε να αποδώσει το πολιτικό κλίμα της εποχής που έζησε ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο.
Μάλιστα, σε αυτό το σημείο, ο σκηνοθέτης θυμήθηκε μια δίστηλη κριτική της εφημερίδας "New York Times", έπειτα από την προβολή της ταινίας στην Αμερική, στην οποία ο δημοσιογράφος συντασσόταν με την τοποθέτηση του Ν. Τζίμα, σχετικά με το ότι ?ενώ οι Γερμανοί εισέβαλαν στην Ελλάδα με πολλές στρατιωτικές δυνάμεις, οι Αμερικάνοι ``εισέβαλαν`` με πολλά δολάρια και πολλούς πράκτορες.
Επιπλέον, μιλώντας για το πώς η ταινία υπήρξε αφορμή για εθνική συμφιλίωση μεταξύ αριστερών και δεξιών, ο Νίκος Τζίμας εξιστόρησε περιστατικό, κατά το οποίο, γύρω στο 1980, όταν ο τότε υφυπουργός προεδρίας κυβερνήσεως, Αθ. Τσαλδάρης είχε κόψει την ταινία, ζήτησε στη συνέχεια από τον σκηνοθέτη μια κόπια, την οποία είδε μόνος του και κατόπιν με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και την Ελένη Βλάχου.
Σύμφωνα πάντα με τον σκηνοθέτη, στη συνέχεια με κάλεσε και μου είπε ότι έκανα αντικειμενική παρουσίαση των γεγονότων και δεν έκανα προπαγάνδα υπέρ κάποιου κόμματος. Κατά την ίδια εξιστόρηση, ο Αθ. Τσαλδάρης του ανέφερε ότι πρέπει να κάνουν όλοι την αυτοκριτική τους και πρόσθεσε αυτολεξεί, όπως σημείωσε ο Ν. Τζίμας, ημείς ήδη την κάνουμε.
Σχετικά με τον κινηματογραφικό Μπελογιάννη που ενσάρκωσε ο τότε και νυν καθηγητής ιταλικής φιλολογίας, Φοίβος Γκικόπουλος, ο σκηνοθέτης είπε ότι τον επέλεξε αφού τον γνώρισε τυχαία ως διερμηνέα του Ιταλού ηθοποιού Τζιαν Μαρία Βολοντέ, στον οποίο είχε προτείνει αρχικά το ρόλο.
Ο ηθοποιός, ωστόσο, παρουσίασε όγκο κατά τα γυρίσματα και έτσι ο Νίκος Τζίμας έπεσε πάνω στον διερμηνέα του, τον Φοίβο Γκικόπουλο, ο οποίος τελικά πήρε τον, μοναδικό, ρόλο στη ζωή του.
Επιπλέον, για την ταινία μίλησαν και δύο εκ των πρωταγωνιστών της, ο βουλευτής του ΚΚΕ, Κ. Καζάκος και ο Αντ. Αντωνίου που υποδύθηκε τον συναγωνιστή του Ν. Μπελογιάννη, Νίκο Πλουμπίδη.
Εκείνο που πρέπει να ελπίζουμε είναι οι νέοι να γνωρίσουν όχι μόνο την ταινία, αλλά και τους αγωνιστές που είχαμε?, είπε ο κ. Αντωνίου.
Στη συνέντευξη Τύπου παρέστη επίσης η βουλευτής του ΚΚΕ, Λ. Καφαντάρη.
Πηγή :ΑΘΗΝΑΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΟ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΑΡΙΟΣ!

O Μωρίς Ζάρ, πατέρας του Ζαν-Μισέλ Ζαρ, σημαντικός μουσικός, έγραψε μεταξύ άλλων μουσική για γνωστές ταινίες όπως ο Λώρενς της Αραβίας (όσκαρ μουσικής), Δόκτωρ Ζιβάγκο, οι Καταραμένοι, ο άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς, ο κύκλος των χαμένων ποιητών. Πέθανε στις 28/3/2009.
Βλέποντας την είδηση του θανάτου του στις ειδήσεις ο Σέιν Φιτζέραλντ, τελειόφοιτος κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Δουβλίνου, θεωρεί ότι πρόκειται για ευκαιρία να πραγματοποιήσει ένα πείραμά του.
Προσθέτει στο λήμμα της Wikipedia το παρακάτω κείμενο σαν λόγια του ίδιου του συνθέτη: One could say my life itself has been one long soundtrack. Music was my life, music brought me to life, and music is how I will be remembered long after I leave this life. When I die there will be a final waltz playing in my head, that only I can hear. (Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι η ζωή μου είναι η μουσική μιας ταινίας. Η μουσική ήταν η ζωή μου, η μουσική με έφερε στη ζωή και μουσική θα είναι ο τρόπος που θα με θυμούνται όταν θα φύγω από αυτή τη ζωή. Όταν πεθάνω θα παίζει στο μυαλό μου ένα τελευταίο βαλς, γιατί μόνο αυτό θα μπορώ να ακούσω)
Το απόσπασμα είναι ολότελα φανταστικό, δεν είναι λόγια του Μωρίς Ζαρ ή οποιουδήποτε άλλου αλλά ένα κείμενο που έγραψε ο Σέιν Φιτζέραλντ, προσεκτικά είναι αλήθεια ώστε να μην προσβάλει την μνήμη του. Το συγκεκριμένο κείμενο διαγράφτηκε σχετικά γρήγορα από το λήμμα της Wikipedia γιατί δεν είχε παραπομπή. (Για την ακρίβεια διαγράφτηκε από το προσωπικό της wikipedia τρεις φορές, καθώς ο συντάκτης του το ανέβαζε πάλι).
Με μια άλλη διατύπωση, το συγκεκριμένο απόσπασμα ήταν ορατό στο λήμμα της wikipedia αρκετές ώρες, ίσως για μια μέρα, διάστημα που αποδείχτηκε ότι ήταν αρκετό για να το βρουν δημοσιογράφοι σε όλο τον κόσμο και να το περιλάβουν σε νεκρολογίες, αφιερώματα και άρθρα για τον συνθέτη. (Δεν αποκλείεται μερικά από τα κείμενα αυτά να αντέγραφαν άλλα και όχι την wikipedia)
Η εξαπάτηση δεν έγινε αντιληπτή παρά μόνο ύστερα από άρθρο του Σέιν Φιτζέραλντ στους Irish Times, στις αρχές Μαΐου. Ελάχιστες εφημερίδες στο κόσμο ενημέρωσαν τους αναγνώστες τους και ζήτησαν συγγνώμη για την παραπλάνηση.
Υπάρχει μια επιφανειακή κριτική σχετικά με τις εφημερίδες, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και την ποιότητα της ενημέρωσης. Αν ξύσουμε λίγο κάτω από αυτή την επιφάνεια φτάνουμε σε καταστάσεις που μπορεί να μας ενδιαφέρουν.
Η ποιότητα της δουλειάς μας εξαρτάται από τις πηγές που χρησιμοποιούμε και από τον τρόπο που ελέγχουμε και επαληθεύουμε την αξιοπιστία και την εγκυρότητα τους. Είναι κάτι που έχει να κάνει με την ουσία της δουλειάς μας και τις δυσκολίες που πρέπει να είμαστε σε θέση να αντιμετωπίσουμε. Ας πούμε ως βιβλιοθηκάριοι βοηθάμε μια ομάδα μαθητών να κάνει μια εργασία και η εργασία αυτή μηδενίζεται από τον καθηγητή γιατί αναφέρεται σε φανταστικά και ανυπόστατα γεγονότα.
Αν η Βιβλιοθήκη αποτελεί τον Ναό της Γνώσης, αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε τι που περιλαμβάνει αποτελεί εικόνισμα αλλά ότι η Βιβλιοθήκη αποτελεί το σωστό μέρος για να μάθει κάποιος τι είναι γνώση και πως αποκτιέται, πως διαπιστώνεται η αξιοπιστία και η εγκυρότητα μιας πληφορορίας, πως οι πληροφορίες αξιολογούνται και συντίθενται σε γνώση. Αυτό το πράγμα μαθαίνεται στην Βιβλιοθήκη και είναι μια ευθύνη που ανήκει σε πολλούς, αλλά νομίζω ότι υπάρχει κι ένα μικρό μέρος της ευθύνης στη πλάτη κάθε βιβλιοθηκάριου που κάνει τη βάρδιά του σε κάποια μικρή βιβλιοθήκη σε κάποιο μέρος του κόσμου.
Υποθέτω ότι πριν οποιοδήποτε σχόλιο οι περισσότεροι θα προσπαθήσουν να εξακριβώσουν ότι πραγματικά συνέβη κάτι τέτοιο, ότι υπάρχουν αυτά τα πρόσωπα, ότι ο Σέιν Φιτζέραλντ έκανε αυτό το πείραμα, ή, αν αυτό το κείμενο είναι το πείραμα ή η φάρσα. Κάτι που εύκολο για ένα βιβλιοθηκάριο που έχει τόσα στοιχεία.
Είναι ωραίο να είσαι βιβλιοθηκάριος !

(το έλαβα από το συνάδελφο Σπύρο Πιέρρο και θεωρώ πως είναι ενδιαφέρον)

ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ "ΕΡΗΜΟ ΝΗΣΙ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ"

ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΒΡΑΔΙΑ. ΠΟΛΛΟΙ ΦΙΛΟΙ, ΠΟΛΛΟΙ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΩΣ ΑΡΚΕΤΟΙ ΝΕΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.
ΜΑΛΛΟΝ Η ΕΛΠΙΔΑ ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ ΕΥΚΟΛΑ ΣΤΟ ΕΡΗΜΟ ΝΗΣΙ.

ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΗ Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ, ΔΙΑΛΕΧΤΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ, ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ, ΟΜΟΡΦΕΣ ΜΕΛΩΔΙΕΣ ΠΙΑΝΟΥ. ΤΙ ΑΛΛΟ ΝΑ ΘΕΛΕΙ, ΤΙ ΑΛΛΟ ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ;

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΤΟΛΗ, ΤΖΟΥΛΙΑ, ΗΛΙΑ

ΑΛΛΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΩΝ ΙΝΔΙΑΝΩΝ ΚΑΙ ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ
ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΕΙ ΤΗΝ ΣΙΩΠΗΛΗ ΤΟΥ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΟΛΗ ΓΙΑ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΚΟΜΑ.

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΒΡΑΔΙΝΟ

"..Είναι μεγάλη συγκίνηση να απιθώνει κανείς στην αριστερή του παλάμη ένα καινούριο βιβλίο του. Να κοιτάζει το νιογέννητο με έκπληξη, ύστερα να χαϊδεύει απαλά το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλό του, να το ξεφυλλίζει. Να το αφήνει δίπλα για λίγο και να το ξαναπιάνει. Είναι μεγάλη ερωτική συγκίνηση, ακόμη κι όταν είναι κανείς πολύτεκνος όπως εγώ.

Αυτή τη συγκίνηση, που ήδη νιώθω νοερά, θέλησα να μοιραστώ μαζί σας απόψε. Και να σας πω, όπως η κουκουβάγια για τα παιδιά της, ότι σίγουρα είναι ένα πολύ όμορφο βιβλίο.."(Τόλης Νικηφόρου)

Αναδημοσίευσα τα λόγια του ποιητή της συντροφιάς μας από το ιστολόγιό του "Ενα λιβάδι στην ομίχλη που ονειρεύεται",όχι μόνο διότι το έργο του συνολικά αποτελεί μεγάλη παρακαταθήκη για τη λογοτεχνική ιστορία αυτής της πόλης,αλλά κυρίως γιατί ζει τη ζωή του ως ποιητής.Κι αυτό είναι το σπουδαίο.Απόψε,στο βιβλιοπωλείο Κυριακίδη(Αγ.Σοφίας 40),μετά τις 8.30,με Η.Κουτσούκο και Τ.Φορτούνη,θα πούμε περισσότερα.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ "ΚΑΖΑΜΠΛΑΝΚΑ ΚΑΦΕ"

(από το ιστολόγιο "a field dreaming in the mist")

Στην Αθήνα η εναρκτήρια εκδήλωση της Διεθνούς Εκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης?Παράξενο?Πάντως θάρθει και στη Θεσσαλονίκη ο Αμερικανός ιστορικός Howard Zinn,
το Σάββατο 30 Μαίου σε εκδήλωση που θα συντονίσει ο δημοσιογράφος Παντελής Σαββίδης στις 13.00 μ.μ,στο περ.13,στην αίθουσα Γιάννης Ρίτσος.
Θέμα "Η δράση των πολιτών ως προυπόθεση της δημοκρατίας".Τα βιβλία του Zinn "Ο Μαρξ στο Σόχο" και "Η ιστορία του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών" κυκλοφορούν από τις εκδόσεις ΑΙΩΡΑ.

22/05/1963

"Δεν έχω να πω τίποτα άλλω. Ζηλεύω τον θάνατό του".
Μ. ΚΑΤΡΑΚΗΣ (Ηθοποιός)

Μια εκπομπή για το βιβλίο στη Μαγνησία

Ελαβα το ακόλουθο μήνυμα και το δημοσιεύω αυτούσιο.
"Διαβάσατε ένα βιβλίο που σας συγκίνησε τελευταία; Διαβάσατε ένα βιβλίο που σας προβλημάτισε; Ελάτε εδώ, στο Ράδιο 1 να το μοιραστούμε ζωντανά για να το χαρούμε όλοι μαζί. «Μιλάμε για βιβλίο» και τα λέμε όλα, καθαρά και ξάστερα. «Μιλάμε για το βιβλίο». Μια εβδομαδιαία εκπομπή από ένα ραδιόφωνο που αγαπάει το βιβλίο. Μιλάμε για το βιβλίο κάθε Σάββατο στις 10 και τέταρτο το πρωί με τον φιλόλογο Διονύση Λεϊμονή σε μια προσπάθεια να γίνουμε όλοι μια ραδιοφωνική παρέα. Σας περιμένουμε στην πρώτη μας εκπομπή αυτό το Σάββατο 9 Μαΐου να τα πούμε ραδιοφωνικά στο Ράδιο 1 στα 102, 5 των Fm
Στην εκπομπή θα παρουσιάζονται οι νέες κυκλοφορίες στο χώρο του βιβλίου, θα μπορούν επίσης οι ακροατές να μας διαβάσουν ένα σύντομο κατά το δυνατόν λογοτεχνικό τους κείμενο ή να μας κάνουν τη δική τους βιβλιοπαρουσίαση αναφέροντάς μας τι αποκόμισαν από μια ωραία ανάγνωση
To Ράδιο 1 μπορείτε να το ακούσετε και μέσα από το διαδίκτυο στην ιστοσελίδα: www.magnesianews.gr πατώντας στο link «Ράδιο 1 Ακούστε ζωντανά εδώ»
Τηλέφωνο σταθμού: 24210-62024
Παραγωγός εκπομπής: Διονύσης Λεϊμονής"

Κλειστές οι υπηρεσίες των ελληνικών βιβλιοθηκών την Παρασκευή 22 Μαΐου

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΟΝΟΜΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ
(Σκουφά 52, .Τ.Κ. 106 72. Αθήνα, Τηλ: 2103302128, www.eebep.gr e-mail: info@eebep.gr)
Την Παρασκευή 22 Μαΐου οι υπηρεσίες των ελληνικών βιβλιοθηκών θα παραμείνουν κλειστές, ενώ θα πραγματοποιηθεί συγκέντρωση της βιβλιοθηκονομικής κοινότητας έξω από την Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος (κεντρικό κτίριο της οδού Πανεπιστημίου) στις 11.00 το πρωί.
Τριακόσιοι ογδόντα εργαζόμενοι στις ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες απολύονται στο τέλος του Μαΐου, χωρίς μέχρι στιγμής το αρμόδιο Υπουργείο Παιδείας να έχει δώσει κάποια λύση.
Καλούμε όλους τους συναδέλφους (έκτακτους, με συμβάσεις stage, μόνιμους) από όλες τις κατηγορίες βιβλιοθηκών και τους σπουδαστές των σχολών βιβλιοθηκονομίας (ΑΕΙ –ΤΕΙ) να στηρίξουν με την παρουσία τους την κινητοποίηση μια που ο κλάδος μας βάλλεται και οι ελληνικές βιβλιοθήκες οδηγούνται στο περιθώριο με την απομάκρυνση εργαζόμενων και την υποβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών.

 ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΜΕΝΕΣ - ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ - ΠΟΙΟΤΙΚΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ
 ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΙΣ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΕΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ
 ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΗ ΘΕΣΗ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΑΞΙΖΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΩΣ ΘΕΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ
 ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ
 ΕΘΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΩΝ ΤΩΡΑ
 ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ – ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΕ ΑΥΤΕΣ
 ΖΗΤΑΜΕ ΜΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΕΘΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ
 ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ ΖΗΤΑΜΕ ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ KAI OXI ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ
 ΧΩΡΙΣ ΤΙΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ- ΓΝΩΣΗ - ΕΡΕΥΝΑ
 ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΚΑΤΟΧΥΡΩΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΟΝΟΜΙΑΣ (ΑΕΙ/ΤΕΙ)
Το ΔΣ της ΕΕΒΕΠ

"Εφυγε" και ο Mario Benedetti

"..αλλά όλα είναι καθαρά
και είναι πιο γλυκό
πιο χρήσιμο
πάνω απ’ όλα πιο γλυκό
ν’ αναγνωρίζεις ότι ο χρόνος περνά
και περνά ο χρόνος και κάνει θόρυβο
και να νοιώσεις με τη μιά για πάντα
ξεχασμένος και ήρεμος
όπως ένα μηδενικό στ’ αριστερά"
Mario Benedetti
(μτφ.diavatis.blogspot.com El diario no hablaba de ti).
*****************************************
Για όσους διαβάζουνε έστω Paco Ignacio Taibo II
*
Μία από τις κορυφαίες μορφές στη σύγχρονη γραμματεία της Ουρουγουάης και της Λατινικής Αμερικής, ο ποιητής Μάριο Μπενεντέτι, του οποίου οι ερωτικές και πολιτικές ελεγείες έγιναν δημοφιλή τραγούδια, έφυγε από τη ζωή την Κυριακή σε ηλικία 88 ετών.
Ο Μπενεντέτι έζησε ως εξόριστος από το 1973 έως το 1983, κατά τα χρόνια της δικτατορίας στην Ουρουγουάη, και χαρακτήρισε τον εκτοπισμό του ως «ανεξορία». Οι κοινωνικές αδικίες και ο εγκλιματισμός του ξανά στη χώρα του -η οποία είχε γίνει κατ' αυτόν πεζή και υλιστική- αποτελούν τα κύρια θέματα του πλούσιου έργου του, με πλήθος μυθιστορημάτων, διηγημάτων, ποιημάτων, δοκιμίων και άρθρων.
Στα διηγήματά του ο Μπενεντέτι ιχνηλάτησε, με τις ευρηματικές και γλαφυρές περιγραφές του, τη χαμηλόφωνη γλυκύτητα του Μοντεβιδέο, αλλά και την απελπισία του γραφειοκρατικού κυκεώνα.
Στη δεκαετία του '80 οργάνωνε ποιητικές αναγνώσεις σε υπερπλήρεις από κόσμο αίθουσες, όπου στο μέσο της σκηνής, καθισμένος σε μία κουνιστή καρέκλα, διάβαζε από ένα μεγάλο βιβλίο, ενώ ο παιδικός φίλος και συνεργάτης του, ο τραγουδοποιός και τραγουδιστής Ντανιέλ Βιλιέτι, έπαιζε μουσική και τραγουδούσε.
Ο μεγάλος Ισπανός βάρδος, εισηγητής του καταλανικού «Νόβα Κανσιό» Τζοάν Μανουέλ Σεράτ μετέτρεψε τα ποιήματα του Μπενεντέτι σε επιτυχίες.
Στην τελευταία του ποιητική συλλογή "Ο Κόσμος που Ανασαίνω», η θεματολογία του Μπενεντέτι περιστρέφεται στα γηρατειά και στην κακοφωνία της διεθνούς πολιτικής. Ο ίδιος, περιπαικτικά χαρακτήριζε την απαισιοδοξία του «πληροφορημένη αισιοδοξία» και διατράνωνε πως τα νιάτα είναι η ελπίδα του για το μέλλον.
Οι νέοι σε όλη τη Λατινική Αμερική ανταλλάσσουν στο Ίντερνετ τα ποιήματά του, κυρίως τα ερωτικά, με το Μην Κρατιέσαι», που προτρέπει στη ριψοκίνδυνη ζωή και το Ας κάνουμε μία συμφωνία, έναν ύμνο στη φιλία, να εξακολουθούν να είναι τα πιο δημοφιλή.
Με το λευκό μουστάκι του και τα ολοστρόγγυλα φιλικά του μάτια, ο Μπενεντέτι παρέμεινε μία αγαπητή μορφή στην καθημερινή ζωή της Ουρουγουάης ώς τα βαθιά γηρατειά του.
Ο Μπενεντέτι, που μοίραζε τον χρόνο του μεταξύ Μαδρίτης και Μοντεβιδέο για να αποφεύγει τον χειμώνα λόγω του άσθματος από το οποίο έπασχε, την τελευταία διετία νοσηλεύτηκε συχνά με αναπνευστικά και εντερικά προβλήματα. Όπως τόνισε ο αδελφός του Ραούλ Μπενεντέτι σε τοπικό τηλεοπτικό δίκτυο, τις τελευταίες εβδομάδες έδειχνε σημεία βελτίωσης και ο θάνατός του ήταν αναπάντεχος.
αναδ.ΤΑ ΝΕΑ on line(17/05/2009)