Την ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 14 ΜΑΡΤΙΟΥ 2008 στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Άνω Τούμπας, στις 20.00 θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση με θέμα "Το θηλυκό πρόσωπο της ποίησης στη Θεσσαλονίκη". Θα μιλήσουν η συγγραφέας του ομώνυμου βιβλίου Κατερίνα Καριζώνη και η φιλόλογος - μεταφράστρια και διαχειρίστρια της διαδικτυακής ανθολογίας "translatum" Βίκυ Παπαπροδρόμου. Το συντονισμό θα κάνει ο λογοτέχνης Τόλης Νικηφόρου.Στο τέλος των ομιλιών θα ακολουθήσει απαγγελία ποίησης από τις ανθολογούμενες και τον δημοσιογράφο Ηλία Κουτσούκο.
Μετά από πάσα της Φένιας , παίζω κι εγώ το παιχνίδι:
1. πιάνουμε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά μας αυτή τη στιγμή 2. το ανοίγουμε στη σελίδα 123 (αν είναι μικρό, παίρνουμε το επόμενο κοντύτερα σε μας, που έχει τουλάχιστον 123 σελίδες) 3. βρίσκουμε την πέμπτη περίοδο (you know, από τελεία σε τελεία) 4. αντιγράφουμε τις επόμενες τρεις, δηλαδή την έκτη, έβδομη και όγδοη και 5. πασάρουμε το παιχνίδι σε άλλους πέντε
Με πέτυχες εντός της βιβλιοθήκης, εντούτοις θα παίξω έντιμα. Αλλά νομίζω πως μόνο ο Τόλης θα δείξει κατανόηση, διότι η συγγραφέας της σχολής του αστυνομικού«whodoneit» είναι αγαπημένη μας και σημαντική γιαγιά των βρεταννικών γραμμάτων στον τομέα της:
P.D James: «Περίπτωση δικαιοσύνης»,ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ, (μτφ. Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος),από τη σ.123: «Σε ποιούς ακριβώς όρους νομίζεις ότι στήθηκε? Οχι, πες μου με ενδιαφέρει» «Στους ίδιους που νομίζεις κι εσύ φαντάζομαι. Σεξουαλική έλξη, σεβασμός, στοργή .Και συνήθεια» «Μια πολύ βολική συνήθεια. Μια σεξουαλική σύντροφος διαθέσιμη όπως και όταν την χρειάζεσαι, κάποια την οποία μπορούσες να εμπιστεύεσαι επειδή θα είχε να χάσει όσα κι εσύ και την οποία δεν χρειαζόταν και να πληρώνεις. Είναι μία συνήθεια που εύκολα αποκτά το φύλο σου, ιδιαίτερα οι πολιτικοί»
Στο καλό σημείο, εκεί που ξεκινά η αιχμή, συνεχίζετε –εάν θέλετε-μόνοι. Δίνω πάσα στους: «H.K mpraf», «tolis», «ναυτίλος»...
Φοβάμαι πολύ όταν ανοίγεις το σουγιαδάκι που έχεις πάνω σου. Ξέρεις εσύ, αυτό το ελβετικό που η λεπίδα δεν ξεπερνάει το ένα εκατοστό. Αυτό που κρατάς πάντα στην εσωτερική τσέπη της πυτζάμας σου. Όταν το βγάζεις και με καρφώνεις περισσότερο φοβάμαι παρά πονάω. Γιατί το κάνεις δεν γνωρίζω αν το χαίρεσαι δεν το νομίζω. Εγώ πάντως πέφτω πάλι στην αγκαλιά σου με περιμένει, μου αρέσει μου κλείνει όλες τις πληγές. Μέχρι να ξανανοίξεις το σουγιαδάκι σου, ξέρεις ποιο, εκείνο που κρατάς στην τσέπη πάνω από την καρδιά. MR.SEBS 7:54 AΜ
Εγώ την ταυτότητα θα την αφήσω όπως την ηύρα,αν και νομίζω πως είναι γνωστό σε όλους μας το πρόσωπο που κρύβεται πίσω της.Το μυστικό αφορά στο ότι πειραματίζεται γράφοντας και χρειάστηκε η συνδρομή της Φένιας για να αποκαλυφθεί.Ηθικά-πιστεύω,κυρίως-και πρακτικά ώστε να το κλέψω και με τη μέθοδο ΑΠΟΚΟΠΗ-ΕΠΙΚΟΛΛΗΣΗ να το δημοσιεύσω.Μόνο χαρά μπορώ να νιώσω,καθώς στην εξέλιξη του χρόνου ανακαλύπτω τις ευαισθησίες και τις δυνατότητές σας.Και μόνο γι'αυτό,πιστεύω προσωπικά πως άξιζε να βρεθούμε στη ζωή μας.
Έφυγε χθες, Τρίτη, από τη ζωή σε ηλικία 83 ετών ο λιβανέζος συγγραφέας Σουχέιλ Ιντρίς, ένας από τους σπουδαιότερους μυθιστοριογράφους της σύγχρονης αραβικής λογοτεχνίας, έγινε σήμερα γνωστό από την οικογένειά του.
Ο Σουχέιλ, ο οποίος γεννήθηκε το 1925 στη Βηρυτό, ήταν "ένας από τους καινοτόμους στο αραβικό μυθιστόρημα (...) λόγω της τόλμης του και της ποικιλίας του έργου του", σχολιάζει σήμερα το λογοτεχνικό ένθετο της εφημερίδας Αλ Μουστάκμπαλ.
Ο γνωστός λιβανέζος συγγραφέας ήταν ο ιδρυτής της έγκριτης λογοτεχνικής επιθεώρησης "Αλ Αντάμπ" (Τα Γράμματα) και έχει μεταφράσει έργα του Ζαν-Πολ Σάρτρ και του Αλμπέρ Καμί.
Ο Σουχέιλ, ο οποίος είχε πάρει διδακτορικό στη λογοτεχνία από το Πανεπιστήμιο της Σορβόννης, ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως δημοσιογράφος.
Η φοιτητική ζωή στο Παρίσι τον ενέπνευσε να γράψει ένα από τα πιο γνωστά μυθιστορήματά του, το "Quartier Latin". Μεγάλη ήταν επίσης η συμβολή του στη δημιουργία ενός γαλλο-αραβικού και αραβο-γαλλικού λεξικού.
Το τελευταίο του έργο είναι μια αυτοβιογραφία με τίτλο: "Αναμνήσεις έρωτα και λογοτεχνίας", το οποίο εκδόθηκε το 2001.
Κάποτε όμως, τα φεγγάρια ξεσηκώνουν κι άλλους συνειρμούς. Ιδιατέρως σε άτομα σκοτεινά, με αδυναμίες γνωστές, σε λύκους και λυκοποριές απροσπέλαστες... Κι όταν δεν έχεις το πενάκι του Ηλία, (που με ολοκαίνουργια παλέτα χαράζει το "Λυκαυγές"), πάλι σε ποιητή καταφεύγεις..
Το ουρλιαχτό των λύκων Είναι απόκοσμο. Τι σέρνουν από τα μακριά λουριά του ήχου Που διαλύεται μες στη σιγαλιά του αέρα; Επειτα το κλάμα ενός μωρού, μέσα στο δάσος των λιμασμένων σιωπών, Φέρνει τους λύκους τρέχοντας. Το κούρδισμα ενός βιολιού, μέσα στο δάσος λεπτοκαμωμένο σαν το αυτί μιας κουκουβάγιας, Φέρνει τους λύκους τρέχοντας- φέρνει τις ατσάλινες παγίδες που κροταλίζουν στάζοντας σάλια, Ατσάλι ντυμένο με γούνα για να μην ραγίσει από το κρύο, Τα μάτια που δεν έμαθαν ποτέ πώς έγινε Και πρέπει να ζήσουν έτσι. Πώς πρέπει να ζήσουν Η αθωότητα χώθηκε στα ορυκτά. Ο αγέρας σαρώνει τον κυρτωμένο λύκο που τρέμει. Ουρλιάζει, δεν ξέρεις αν είναι από αγωνία ή χαρά. Η γη βρίσκεται κάτω απ' τη γλώσσα του, Ενα νεκρό βάρος σκοταδιού, που προσπαθεί να δει μεσα απ' τα μάτια του. Ο λύκος ζει για τη γη. Ομως ο λύκος είναι μικρός, δεν καταλαβαίνει πολλά. Τρέχει μπρος-πίσω, κυνηγώντας τη διαίσθησή του και κλαίγοντας γοερά. Πρέπει να ταϊσει τη γούνα του. Η νύχτα χιονίζει άστρα και η γη ραγίζει.
Ted Hudges (από τη συλλογή "Wodwo", 1967)
Υ.Γ. Διαλέγετε και παίρνετε μεταξύ αυτού και του επόμενου post
Ακόμη μου αρέσει να κοιτάζω ψηλά το φεγγάρι, όταν τόσο απόλυτα ξεκάθαρο σχεδιάζει το όριο ουρανού και θάλασσας, στην παγωμένη νύχτα.. Σε φόντο με την υφή του μαύρου της Φένιας, "πυκνό,τρυφερό και βελούδινο" Ετσι που ακούω γύρω μου κι εντός τον ποιητή: ********************************************
Aφησε με νάρθω μαζί σου ,τί φεγγάρι απόψε! Είναι καλό το φεγγάρι, - δε θα φαίνεται που άσπρισαν τα μαλλιά μου. Το φεγγάρι θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου. Δε θα καταλάβεις. Άφησε με να ρθω μαζί σου. Όταν έχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι, αόρατα χέρια τραβούν τις κουρτίνες, ένα δάχτυλο αχνό γράφει στη σκόνη του πιάνου λησμονημένα λόγια – δε θέλω να τα ακούσω . Σώπα…………… «Α, φεύγεις; Καληνύχτα.» Όχι δεν θα έρθω. Καληνύχτα. Εγώ θα βγω σε λίγο. Ευχαριστώ.
O Αλαίν Ρομπ-Γκριγιέ γεννήθηκε το 1922 στη Βρέστη. Σπούδασε στην Ανωτάτη Γεωπονική Σχολή. Εμφανίζεται στη λογοτεχνία με το "Gommes" (1953, βραβείο Feneon) και το "Le Voyeur" (1955, βραβείο των Κριτικών), ενώ από το 1955 γίνεται μέλος της εκδοτικής επιτροπής των Editions de Minuit. Από το 1972 διδάσκει στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης (ΝΥU). Συγκεντρωμένα δοκίμιά του, που είχαν δημοσιευθεί πρώτα στον τύπο ή σε περιοδικά και εκδόθηκαν στη συνέχεια υπό τον τίτλο "Pour un nouveau roman" (1963), αποτελούν, μαζί με το "L' Ere du soupcon" της Ναταλί Σαρότ (1956), το μανιφέστο του "Νέου Μυθιστορήματος". Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό κίνημα που συγκεντρώνει καινοτόμους συγγραφείς όπως η Σαρότ, ο Μπυτόρ και ο Κλοντ Σιμόν. Κοινό στοιχείο αυτής της ομάδας συγγραφέων είναι η άρνηση της σύμβασης του αναπαραστατικού ρεαλισμού. Διακηρύττουν την πτώχευση της στρατευμένης λογοτεχνίας και υπερασπίζονται την αυτονομία του καλλιτέχνη και την ανάγκη μιας νέας μορφής ικανής να εκφράσει μια νέα πραγματικότητα. Από τους πρώτους που υπέγραψαν το "Μανιφέστο των 121 για το δικαίωμα της ανυπακοής" εναντίον του πολέμου της Αλγερίας, ο Ρομπ-Γκριγιέ αποδεικνύει ότι μπορεί κανείς ταυτόχρονα να είναι "αδέσμευτος" ως συγγραφέας και "στρατευμένος" ως πολίτης που ενδιαφέρεται για τα προβλήματα της εποχής του. Στους κριτικούς που τον κατηγορούν για "αντικειμενισμό" και ψυχρό φορμαλισμό, απαντάει ότι η άρνηση του μεταφυσικού "βάθους" δε συνεπάγεται και εγκατάλειψη του ανθρώπου, ακόμα κι αν ο παραδοσιακός λογοτεχνικός ήρωας έχει εκλείψει. Εκεί που οι λάτρεις της παράδοσης κατακρίνουν τον εικονοκλαστικό του χαρακτήρα, οι "μοντέρνοι" -Μπαρτ και Μπλανσό μεταξύ άλλων- αποκαλύπτουν τις αντικειμενικές, υποκειμενικές, φαινομενολογικές, ψυχολογικές, παιγνιώδεις κλπ. όψεις του έργου του. Και ο Ρομπ-Γκριγιέ εξακολουθεί με το χαρακτηριστικό του χιούμορ, να αναπροσδιορίζει τη θέση του και να παράγει κείμενα που ακόμα και σήμερα υπερβαίνουν τις κριτικές ερμηνείες. Έτσι, το φθινόπωρο του 2001, η έκδοση της "Επανάληψης" αποτέλεσε και πάλι ένα από τα γεγονότα της λογοτεχνικής σεζόν. Ο Γκριγιέ πράγματι προβάλλει με υποδειγματικό τρόπο, τη στενή σχέση που υπάρχει μεταξύ κριτικής και δημιουργίας, σχέση που χαρακτηρίζει τον μοντερνισμό: τα "νέα μυθιστορήματά" του, που σχολιάζουν και περιπαίζουν τις ίδιες του τις αφηγηματικές τεχνικές, προεκτείνουν τα κριτικά του δοκίμια και μας καλούν να προβληματιστούμε πάνω στα μέσα με τα οποία εμείς οι ίδιοι επινοούμε τον εαυτό μας, και στον τρόπο με τον οποίο αφηγούμαστε τη ζωή μας. Από το 2004,ήταν ανάμεσα στους "Αθάνατους" της Academie Francaise. (Τα περισσότερα στοιχεία δανεισμένα από sites εκδοτικών οίκων)
"και τι δεν κάνατε για να με θάψετε όμως ξεχάσατε πως ήμουν σπόρος"
ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ
Υ.Γ:O τίτλος διαβάζεται με περισσότερους του ενός τρόπους,όπως και οι στίχοι του ποιητή άλλωστε
Thursday, February 14, 2008
'ελα τις νύχτες με το λατρευτό σου πρόσωπο φως και δροσιά της ξεραμένης ψυχής μου,,,'
αυτοί είναι στίχοι γραμμένοι απ τον Σαν Χουάν ντε λα Κρουθ,το μεγάλο αυτόν ποιητή της Ισπανίας,καρμελίτη μοναχό,φυλακισμένο στη περιοχή του Τολέδο γύρω στο 1550.Εγραψε τα πιό όμορφα ποιήματα,ερωτικά για την Παναγία κι όχι τις άθλιες παπαριές που διαβάζουμε σήμερα.Είπα να το επισημάνω λόγω του γαμημένου Βαλεντίνου,,,,
«Η ιστορική μνήμη πρέπει να είναι ανήμερη», απάντησε ο Νίκος Κωνσταντόπουλος τονίζοντας πως «ό,τι και να πιστεύει κανείς, Η Ιστορία δικαιώθηκε έπειτα από 41 χρόνια" Αθώος o αγωνιστής του αντιδικτατορικού αγώνα για την κατηγορία της συκοφαντικής δυσφήμησης του Λεπενιώτη. Απόφαση δικαίωση του αίματος του Χαλκίδη, δήλωσε
Ομόφωνα αθώος κρίθηκε από το Β Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης ο αγωνιστής του αντιδικτατορικού αγώνα Νάντης Χατζηγιάννης, που κατηγορούνταν για συκοφαντική δυσφήμηση του συνταξιούχου χωροφύλακα Αντώνη Λεπενιώτη, τον οποίο ο Χατζηγιάννης κατονομάζει ως δολοφόνο του αγωνιστή Γιάννη Χαλκίδη τον Σεπτέμβριο του 1967. Μνήμη, ιστορία και δικαιοσύνη δικαιώθηκαν με 41 χρόνια καθυστέρηση με αυτήν την απόφαση που προήλθε ύστερα από διήμερη πολύωρη διαδικασία, στη διάρκεια της οποίας αναβίωσαν οι δημοκρατικοί αγώνες, τα κυνηγητά και τα οδυνηρά βασανιστήρια των αγωνιστών εκείνης της εποχής και έκλεισε με τα παρατεταμένα χειροκροτήματα του ακροατηρίου, ενώ η πρόεδρος Αικ. Παπαβασιλείου διάβαζε το σκεπτικό. «Η μήνυση αποδείχθηκε μπούμερανγκ για τον Λεπενιώτη, που πίστευε ότι 41 χρόνια μετά τη δολοφονία του συντρόφου μου, Χαλκίδη, μπορούσε να παραγράψει τα αδικήματα και να ανατρέψει την Ιστορία. Η απόφαση είναι δικαίωση του αίματος του Χαλκίδη», δήλωσε στο «Εθνος» ο κ. Χατζηγιάννης. «Η Δικαιοσύνη έκανε το καθήκον της και απέδειξε ότι έχουμε Δημοκρατία», σημείωσε η αδελφή του Χαλκίδη, Παναγιώτα Ρήγα. «Δεν δικάζεται» «Η απόφαση τιμά τη Δικαιοσύνη και την Ελληνική Ιστορία. Η Ιστορία δεν δικάζεται. Η Ιστορία δικαιώνεται στη συνείδηση της κοινωνίας», σημείωσε ο συνήγορος υπεράσπισης του Χατζηγιάννη και πρώην πρόεδρος του Συνασπισμού Νίκος Κωνσταντόπουλος, προσθέτοντας ότι «η απόφαση δείχνει ότι κανείς δεν μπορεί να παραχαράξει την αλήθεια, γιατί η υπεράσπιση της ιστορικής μνήμης είναι στοιχείο κοινωνικής συνοχής, πολιτισμικής εξέλιξης και δημοκρατικής εγρήγορσης. Οσοι αρνούνται να λησμονήσουν θα αντιστέκονται διαρκώς και θα υπερασπίζονται το δημόσιο συμφέρον». «Η Δικαιοσύνη στάθηκε στο ύψος της», συμπλήρωσε και η συνήγορος Ερση Φωτοπούλου. Την αθώωση Χατζηγιάννη είχε ζητήσει και η εισαγγελέας της έδρας Α. Καραμόσχογλου, διαπιστώνοντας ότι «ο κατηγορούμενος δεν έχει δόλο, δεν μπορούν να του καταλογιστούν όσα του αποδίδονται διότι η νομική πλάνη είναι συγγνωστή». «Συγχαρητήρια. Συμμορίτες, κερδίσατε», ακούστηκε διά στόματος παρισταμένου της πλευράς του πρώην χωροφύλακα. Σάλος προκλήθηκε στο δικαστήριο όταν ο συνήγορος του Λεπενιώτη, Οδυσσέας Τόσκας, υποστήριξε ότι «ο Χατζηγιάννης προσπαθεί να πείσει το δικαστήριο για όσα πιστεύει και όχι για όσα έγιναν» και αναρωτήθηκε «η χούντα είναι το πρόβλημα ή η χούντα του συστήματος των τελευταίων σαράντα χρόνων;» μπορεί να ισοφαρίζει τα τριάντα χρόνια δημοκρατίας με τη δύσοσμη και δύσμορφη επταετία». Υπερασπιζόμενοι τον Νάντη Χατζηγιάννη κατέθεσαν τις δύο ημέρες της δίκης οι Κώστας Παπαδόπουλος, Μιχάλης Λιάκος, Κώστας Πίρζας, Τριαντάφυλλος Μυταφίδης, Γιώργος Τσιάκαλος, Γρηγόρης Παντής, Αλέξανδρος Γρίμπας και Παναγιώτα Ρήγα (αδελφή του Χαλκίδη). Η ΑΠΟΛΟΓΙΑ Εριξαν στο ψαχνό και σκότωσαν τον Χαλκίδη Ο Λεπενιώτης άδειασε το πιστόλι του στον Χαλκίδη ενώ θα μπορούσαν απλά εμένα, τον Γρηγόρη Παντή και τον Χαλκίδη να μας συλλάβουν. Ηταν εξήντα ασφαλίτες και ήμασταν κυκλωμένοι, αλλά ρίξανε στο ψαχνό. Ετρεμε σαν το ψάρι όταν τον είδα στο λεωφορείο. Ηταν πέντε επιβάτες που μου φώναζαν «πλάκωσε τον φασίστα, μην τον βρίζεις μονάχα». Εγώ του έλεγα έλα κάτω από λεωφορείο αν είσαι άντρας να λογαριαστούμε, όχι όπως τότε που με δέρνατε δέκα νοματαίοι στην ασφάλεια. Παίζανε τότε κλωτσοπατινάδα μαζί μου και έβριζαν και απειλούσαν ότι θα βιάσουν την αδελφή και τη μάνα μου. Βλέπω εφιάλτες κάθε μέρα. Θυμάμαι ότι οι συγκρατούμενοί μου στις φύλακες μού είπαν αργότερα ότι είχαν «συνωμοτήσει» να μην μου αποκαλύψουν ότι τους ξυπνούσα μέσα στο κελί από τα κλάματα. Εγώ έβαλα ένα λιθαράκι για τη Δημοκρατία των Ελλήνων. Σήμερα βλέπω ότι είμαι στη Βιρμανία και είναι και αυτό το τέρας εκεί. Τον βλέπω εξάλλου κάθε φορά που αλλάζει ο καιρός και πονάνε τα κόκαλά μου. Και θυμάμαι ότι δεν ζήτησε ούτε μια συγνώμη από τις αδελφές του Χαλκίδη. ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΛΥΚΕΣΑΣ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ "ΕΘΝΟΣ"
Σας προσκαλούμε στην παρουσίαση βιβλίου ποίησης της Ανιέζας Ντιέλλη "Οι οδοιπόροι μιας ξεχασμένης ώρας". Την Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου 2008 και ώρα 18:00 στην Αίθουσα Κέντρου Μουσικής Δήμου Θεσσαλονίκης, οδός Κουντουριώτου 17 (παραλία, έναντι Ερυθρού Σταυρού).
Ομιλητές: Αντώνης Δεσύλλας, συγγραφέας, Ζένια Κατσούλη, φιλόλογος, λογοτέχνης. Χαιρετισμό στην εκδήλωση θα απευθύνει η Γενική Γραμματέας της Ένωσης λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος Πόπη Σφαλαγκάκου.
Συντονίζει ο Ίων Τυρταίος. Απαγγέλλει η Μπέτυ Μάλλιου
Ο Π. Μάρκαρης νέος πρόεδρος του ΕΚΕΒΙ Ο συγγραφέας Πέτρος Μάρκαρης είναι ο νέος πρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ). Ο Π. Μάρκαρης διαδέχεται στη θέση αυτή το Δημήτρη Νόλλα, ο οποίος είχε πρόσφατα παραιτηθεί, για προσωπικούς λόγους. Το νέο πρόεδρο του ΕΚΕΒΙ παρουσίασε σήμερα ο υπουργός Πολιτισμού Μιχάλης Λιάπης, πλαισιωμένος από τη διευθύντρια του ΕΚΕΒΙ Κατρίν Βελισάρη, ανακοινώνοντας ταυτόχρονα τη μεγάλη βιβλιογιορτή, που θα διεξαχθεί από 1-4 Φεβρουαρίου στο κτίριο της HELEXPO, αφιερωμένη αποκλειστικά στο παιδικό και εφηβικό βιβλίο. Αναδημοσίευση από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 29/01/2008
Λένα, άργησα λίγο λόγω περιορισμένου χρόνου. Βγάζω όμως το ποστ που μου ζήτησες, όπως στο μπλογκ μου.
........................................................................................... Δεν μου άρεσε…
Από το οπισθόφυλλο: “…Ο Αμίν Ζααφαρί είναι Παλαιστίνιος αλλά εδώ και πολλά χρόνια ζει στο Ισραήλ. Έχει πάρει την ισραηλινή υπηκοότητα και έχει χτίσει την καριέρα του ως φημισμένος χειρουργός. Είναι παντρεμένος με την Σιχέμ που κατάγεται επίσης από την Παλαιστίνη. Η ζωή τους κυλά άνετα, όμορφα, ανώδυνα…Μέχρι την ημέρα που γίνεται μία ακόμη τρομοκρατική επίθεση: ένας καμικάζι, ζωσμένος με εκρηκτικά, ανατινάζεται σ’ ένα εστιατόριο, σκοτώνοντας μεταξύ άλλων και πολλά παιδιά. Ο Αμίν θα μάθει σύντομα πως αυτός ο καμικάζι δεν είναι άλλος από την Σιχέμ…” …Πράγμα που τον εκπλήσσει αφάνταστα, αφού αυτός νόμιζε ότι με το ισραηλινό διαβατήριο στην τσέπη και την «πετυχημένη» του καριέρα, είναι κι η γυναίκα του απόλυτα ικανοποιημένη κι ευτυχισμένη κοντά του ντε και καλά κι οι δυο τους βέβαια εξασφαλισμένοι απ’ όλα. …Ε και τέλος πάντων, ο Αμίν θέλει να μάθει πώς η Σιχέμ οδηγήθηκε σ’ αυτήν την πράξη κι αρχίζει να ψάχνει.
Δεν μου άρεσε καταρχήν λογοτεχνικά. Σαν γραφή. Μου φάνηκε επιτηδευμένο. Χρησιμοποιούσε ερωτήσεις , με τρόπο εξαιρετικά άγαρμπο, για να μπορέσει να πει με τη μορφή απάντησης, αυτό που θέλει. Ούτε η χρήση του πρώτου προσώπου μου άρεσε και μάλιστα σε χρόνο ενεστώτα. Δε νομίζω ότι εξυπηρετούσε κάτι στο συγκεκριμένο βιβλίο. Κι αν ο σκοπός ήταν η αίσθηση του φυσικού, θεωρώ ότι απέτυχε. Τέλος, αυτές οι τόσο πολλές μικρές προτάσεις, απανωτά η μια στην άλλη, προσωπικά μόνο με άγχωσαν και με κούρασαν. Σίγουρα το θέμα του είναι τέτοιο που για μας ίσως είναι δύσκολο να το αισθανθούμε και πολύ περισσότερο να ταυτιστούμε με κάποιον «ήρωα», μια και είναι άσχετο με τις δικές μας εμπειρίες και τα βιώματά μας. Αυτό μπορεί να είναι και καλό και κακό. Από τη μία παρακολουθείς όσα θέλει να πει κάπως αποστασιοποιημένα, χωρίς να πέφτεις σε συναισθηματικές παγίδες. Από λογοτεχνική άποψη όμως, αδυνατεί να σε συνεπάρει. Αλλά εδώ είναι που φαίνεται και η τέχνη ή μη του λογοτέχνη, δεν είν’ έτσι; Αν ξέρει να το κάνει, θα καταφέρει να σε συνεπάρει και να σε μεταφέρει κάπου, ακόμη κι αν εσύ δεν έχεις πάει ποτέ.
Ως λογοτεχνικό επομένως δεν μου άρεσε. Τι μένει λοιπόν; Ένα πιθανό ιδεολογικό περιεχόμενο. Και το θέμα του νομίζω ότι προσφέρεται για αυτό, και με το παραπάνω. Εκεί ήταν που μ’ εξόργισε τελείως! Ούτε καν προσπαθεί κάτι τέτοιο. Ενώ ο Αμίν συγκλονίζεται, εκπλήσσεται κι αρχίζει να ψάχνει πώς η γυναίκα του έφτασε να γίνει καμικάζι, δεν στέκεται καθόλου στις πραγματικές αιτίες που οδηγούν σε τέτοια «φαινόμενα», ποιοι τα δημιουργούν, ποια συμφέροντα κρύβονται πίσω από θρησκευτικούς φανατισμούς, τρομοκρατικές ενέργειες, κλπ. Όχι. Μόνο ως προς τον εαυτούλη του τον ενδιαφέρει. Πώς η Σιχέμ το έκανε αυτό Σ’ ΑΥΤΟΝ! Τις πραγματικές αιτίες και το ίδιο το θέμα τα προσπερνάει τεχνηέντως, και «φιλοσοφεί» γενικώς και αορίστως για το αν αξίζει να θυσιαστεί κανείς για να σωθούνε άλλοι. Το απλουστεύω ίσως λιγάκι αλλά στην ουσία αυτό κάνει. Τα πράγματα όμως δεν είναι καθόλου γενικά και καθόλου αόριστα. Είναι πολύ συγκεκριμένα και υπάρχουν υπεύθυνοι …και «ανεύθυνοι». Αν θες να γράψεις ένα πολιτικό βιβλίο πες τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Διαφορετικά μην θίγεις τόσο σοβαρά ζητήματα με σκοπό ν’ αποπροσανατολίσεις απ’ την πραγματικότητα.
Ας γίνω όμως πιο συγκεκριμένη. Ο ήρωας του βιβλίου, παρών από την πρώτη σελίδα ως την τελευταία, είναι από τους ανθρώπους που αν τον γνώριζα θα τον έφτυνα πατόκορφα! Δεν τον χώνεψα καθόλου από την αρχή και ως το τέλος τον σιχάθηκα τελείως. Ένας άνθρωπος παθητικός, που εθελοτυφλούσε, που ζούσε στο χρυσό κλουβί του, έχοντας απαρνηθεί την ίδια τη φυλή του προκειμένου να είναι όλα για τον ίδιο καλά και εύκολα. (Εδώ μου θύμισε λίγο και το «Ανθρώπινο Στίγμα» του Φίλιπ Ροθ). Πετυχημένος χειρουργός, εντελώς «ψωνισμένος» με την καριέρα του, τη χρησιμοποιούσε ως άλλοθι (για να καθησυχάζει τις τύψεις του ;) ότι σώζει ζωές και προσφέρει και άρα του αξίζουνε τα πάντα. Ούτε καν ως ιδιότητα δεν σκέφτεται το επάγγελμά του αλλά ως «φύση»: «Μου ζητά ν’ αποδεχτώ την ενέργεια της γυναίκας μου, δηλαδή αυτό ακριβώς που η φύση μου ως γιατρού, μου απαγορεύει…» Και παράλληλα δεν ήταν σε θέση να καταλάβει ότι η γυναίκα δίπλα του, κάθε άλλο παρά ευτυχισμένη και ΕΛΕΥΘΕΡΗ ένιωθε. Πόση αλαζονεία δηλαδή, πόση ματαιοδοξία! Το ταυτόσημο του συμβιβασμού. Μπερδεύει συνεχώς τον εγωισμό με την αξιοπρέπεια. Μια αηδία!
Σε κάποια σημεία ωστόσο, πίστεψα ότι μπορεί και να το γυρίσει. Όταν κάποιοι του την λένε:
«…Βρισκόμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση. Υπάρχουν εκείνοι που έχουνε πάρει τα όπλα κι εκείνοι που χασομεράνε. Και υπάρχουνε και κάποιοι ακόμα, που επωφελούνται στο όνομα του μεγάλου Ιδανικού. Έτσι είναι η ζωή…» ή: “…Όλα αυτά τα παιδιά που είδες, άλλα πετώντας πέτρες με τις σφεντόνες κι άλλα εκτοξεύοντας ρουκέτες, απεχθάνονται τον πόλεμο όσο δεν φαντάζεσαι. Επειδή κάθε μέρα ένα απ’ αυτά πεθαίνει στο άνθος της ηλικίας του από μια βολή του εχθρού. Κι αυτά θα ήθελαν ν’ αποκτήσουν κάποτε αξιοσέβαστη κοινωνική θέση, να γίνουν χειρουργοί, αστέρια του τραγουδιού, ηθοποιοί του κινηματογράφου, να κυκλοφορούν με ωραία αυτοκίνητα και να την περνάνε ζάχαρη κάθε βράδυ. Το πρόβλημα είναι πως τους αφαιρούν το δικαίωμα σ’ αυτό το όνειρο, γιατρέ. Προσπαθούν να τα περιορίσουν σ’ ένα γκέτο μέχρις ότου ενσωματωθούν εκεί ολοκληρωτικά. Και γι’ αυτό προτιμούν να πεθάνουν…”
Σκεφτόμουνα κι εγώ πως ίσως αυτός ο Αμίν ως το τέλος αρχίσει να προβληματίζεται. Γελάστηκα βεβαίως! Αυτός έμεινε ακέραιος στη βλακεία του μέχρι το τέλος! Πέθαινε κι έβλεπε σε όραμα τον πατέρα του να του λέει: «…ονειρέψου πως είσαι όμορφος, ευτυχισμένος, αθάνατος…» Ο εκλεκτός, δηλαδή. Έτσι ένιωθε, ακόμα και την ύστατη στιγμή. Ένα ματαιόδοξο γουρούνι. Και το αποκορύφωμα. Τελευταία παράγραφος. Κλείσιμο αλά Κοέλιο. Ο πατέρας του συνεχίζει να του μιλάει: «…Μπορεί να σου πάρουνε τα πάντα. Τα υπάρχοντά σου, τα καλύτερά σου χρόνια, όλες σου τις χαρές κι όλες τις ανταμοιβές που αξίζεις, μέχρι και το τελευταίο σου πουκάμισο – αυτό όμως που δεν μπορεί κανείς να σου πάρει είναι τα όνειρά σου με τα οποία μπορείς να ξαναφτιάξεις τον κόσμο που σου στέρησαν.» Κι όλ’ αυτά καθώς πέθαινε μετά από βομβιστική επίθεση που έγινε εκεί που σεργιανούσε! Αυτός αυτά σκεφτόταν. Αυτά κατάλαβε. Γιατί δεν μας λέει καλύτερα ο συγγραφέας κατευθείαν: «Υποτάξου στο σύστημα. Κι άστο να σε…..Εσύ απλά ονειρέψου.»; Τι εξυπηρετούνε τελικά αλήθεια αυτοί οι συγγραφείς-«διανοούμενοι»;
Δεν ξέρω. Για μένα, αυτός ο Αμίν πρεσβεύει ό,τι περισσότερο σιχαίνομαι. Ο απόλυτα συμβιβασμένος ανθρωπάκος, ο φιλήσυχος, ο νοικοκύρης ή, ακόμα χειρότερα, ο καριερίστας που –και καλά- προσφέρει με την επιστήμη του. Και γύρω του μπορεί να γίνεται χαμός, αλλά αυτός «δεν παίρνει θέση». «Κοιτάει τη ζωούλα του», «δεν είναι με κανέναν» και «δεν βλάπτει κανέναν»!!! Μα αυτοί ακριβώς είναι που βλάπτουν! Και αυτοί ακριβώς είναι που βοηθούν το σύστημα να κάνει ανενόχλητο τη δουλειά του. Κι ούτε προσφορά και αγωνιστική στάση βρίσκω το να σώζεις 10, 20, 100 ζωές όταν δίπλα σου ακριβώς σκοτώνονται λαοί ολόκληροι κι ένας απ’ αυτούς είναι κι ο δικός σου. Αν ήθελε να λέει πως είναι αγωνιστής και αγαπάει τη ζωή (γιατί αυτό διατείνεται πως κάνει) ας ήταν χειρουργός στα πεδία των μαχών. Όχι στη βίλα του με ισραηλινό διαβατήριο για να ‘ναι ήσυχος. Άλλωστε αποδείχτηκε πως ούτε και αυτό τον έσωσε. Εκεί θα του έβγαζα και το καπέλο.
Με συγχωρείτε ρε παιδιά, αλλά κι ο Τσε Γκεβάρα γιατρός ήταν. Και από ευκατάστατη οικογένεια, επίσης. Μα τα παράτησε όλα και έτρεχε όπου υπήρχε επανάσταση ή και κάποια φλόγα της ακόμα. Βλάκας ήταν;
Αυτά! Τα ‘πα και δεν ξεθύμανα! Γι' αυτό, πάρτε και το κατάλληλο τραγουδάκι που μ' εκφράζει απόλυτα και δώστε λίγη προσοχή στους στίχους. ΑΥΤΟ για μένα είναι Ποίηση και Πολιτικός Λόγος.
Για όσους πάντως ενδιαφέρονται να το διαβάσουν, το βιβλίο «Τρομοκρατικό Χτύπημα» του Γιασμίνα Χάντρα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Καστανιώτη»
Αναδημοσίευση από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της 24/01/2008
ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ του Νάντη Χατζηγιάννη κυκλοφόρησε ως μια μαρτυρία για τη χούντα και τη δολοφονία του Γ. Χαλκίδη
Μνήμες βασανισμών και αντίστασης
Η αφορμή μιας πρόσφατης, κακότροπης συνάντησης με τον βασανιστή του, από τα χρόνια της δικτατορίας, έδωσε την ιδέα για την καταγραφή μιας ολόκληρης εποχής, ενός κόσμου γεμάτου από πρόσωπα, ιδεολογικές ενατενίσεις κι αντιστασιακό πνεύμα.
Το βιβλίο «Τι έχεις μ' αυτόν;» του Νάντη Χατζηγιάννη κυκλοφόρησε πρόσφατα στη Θεσσαλονίκη ως μια προσωπική μαρτυρία για την αντίσταση στα χρόνια μεταξύ 1967-1974, επικεντρώνοντας ιδιαίτερα στο θέμα της δολοφονίας του Γιάννη Χαλκίδη. Η χθεσινή εκδήλωση παρουσίασης της έκδοσης στη Στοά του Βιβλίου -παρουσία του συγγραφέα και με συντονιστή της συζήτησης τον Νίκο Κιάο- έδωσε την ευκαιρία να συνευρεθούν άνθρωποι που συνομολογούν την πίστη τους στις αξίες της δημοκρατίας.
Πρόκειται για την υπόθεση της δολοφονίας του Γ. Χαλκίδη (5 Σεπτεμβρίου 1967), που ο επιστήθιος φίλος και συναγωνιστής του Νάντης Χατζηγιάννης ήταν αυτόπτης μάρτυρας. Σαράντα χρόνια αργότερα, συναντήθηκε τυχαία με τον χωροφύλακα που πρωταγωνίστησε στη δολοφονία.
Το ειρωνικό βλέμμα
Οπως σημειώνει ο ίδιος στον πρόλογο: «Αντιμετώπισα το ειρωνικό του βλέμμα. Αγανάκτησα και εξαγριώθηκα. Αρχισα να τον ξεφωνίζω και να ουρλιάζω "δολοφόνε του Χαλκίδη, φασίστα και βασανιστή εκατοντάδων συμπολιτών μου στα χρόνια της δικτατορίας". Δύο μήνες αργότερα, τον Νοέμβριο του 2004, μου έκανε αγωγή για εξύβριση και απειλή. Είχε το θράσος να ισχυριστεί ότι παριστάνω τον ψευτοαντιστασιακό και βγάζω ομιλίες εναντίον του...». Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο τέως πρόεδρος του ΣΥΝ Νίκος Κωνσταντόπουλος (έχει αναλάβει συνήγορος υπεράσπισης στη δίκη της 8ης Φεβρουαρίου) ανέφερε στην ομιλία του την «αντιστροφή της πραγματικότητας, όπου ένας αγωνιστής της δημοκρατίας βρίσκεται υπόλογος. Διατρέχουμε, με άλλα λόγια, τον κίνδυνο να κυλήσει σε μια λασπομαχία το δημοκρατικό μας πολίτευμα». Κι αναφερόμενος στο βιβλίο επισήμανε ότι ο συγγραφέας συμβάλλει στην αποκρυστάλλωση της ιστορικής συνείδησης για τις νεότερες γενιές, όσο και στη συγκέντρωση υλικού για μια επιστημονικά ορθή και έγκαιρη αποτύπωση των γεγονότων εκείνης της περιόδου.
Στο ίδιο πνεύμα μιλώντας, ο υπουργός Προκόπης Παυλόπουλος χαρακτήρισε το βιβλίο «ιστορικό, που διαβάζοντάς το αντιλαμβάνεσαι ότι είναι βιωματικό, περιέχει αλήθειες, τις αποκαλύπτει. Κι αξίζει να διαβαστεί δύο φόρες, τόσο για τον άνθρωπο που το συνέγραψε όσο και για τον άνθρωπο που δολοφονήθηκε». Στην αιχμή του δόρατος, που στην προκειμένη περίπτωση είναι η επικαιρότητα των σελίδων του, εστίασαν η ηθοποιός Κίτυ Αρσένη και ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Νάσος Αλευράς. Η μεν είπε χαρακτηριστικά ότι «πρόκειται για ντοκουμέντο-τοιχογραφία αυτής της εποχής», ο δε έκανε λόγο για «κιβωτό που θα πρέπει να εξαπολύσουμε στο Σύμπαν για να κρατηθεί ζωντανή η μνήμη, η οποία δυστυχώς ξεθωριάζει σήμερα».
Δεν παραγράφεται
Ο Νίκος Κιάος διάβασε χαιρετιστήριο κείμενο του Χριστόφορου Αργυρόπουλου, ενώ ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Φώτης Κουβέλης έδωσε το στίγμα της αναγνωστικής πρότασης του Νάντη Χατζηγιάννη λέγοντας: «Η μνήμη δεν παραγράφεται. Δεν είναι μουσειακό στοιχείο αλλά δυναμικό μέγεθος που κινητοποιεί τις συνειδήσεις. Διδάσκει η συγκεκριμένη μαρτυρία ότι οι ενεργοί πολίτες πρέπει να αντιστέκονται προς όφελος των πολιτών και της κοινωνίας».
ΣΗΜ.Η δίκη του Νάντη Χατζηγιάννη,θα γίνει την 08/02/2008 στη Θεσσαλονίκη
Αφότου σε γνώρισα ψυχή της ψυχής μου η κάθε νεροφίδα που ρουφώ αλλάζει σε φαντάσματα Οι θλιβερές φαγούρες των γυναικών που’ ναι κλειστές στον έρωτα βαραίνουν πάνω στις γάμπες μου σαν φωλιές βατράχων κ’ η νεραγκούλα των νερόλακκων ανοίγει μπροστά σου σαν στόμα βρώμικο καταυγασμένο από κοροϊδία Ομορφαίνεις το δρόμο μου ψυχή του απέραντου έρωτά μου όπως ένα φύλλο πάνω σε τάφο όπως ένα δάκρυ μέσα στη σούπα Σε κοχεύω τη νύχτα τεντωμένη στο έσχατο, ρισκάροντας να τσακιστώ τον ερχομό σου ευχόμενη που ακόμα δεν με ξέρεις Κοίτα που μια μπίλια ολολυγμών πάει να σπάσει, στα ξεχαρβαλωμένα μου σαγόνια ανάμεσα τσιρίζει
Ποίηση: Joyce Mansour Απόδοση: Έκτωρ Κακναβάτος από το βιβλίο: Κραυγές, Σπαράγματα, Όρνια (Εκδόσεις Άγρα)
Την ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 14 ΜΑΡΤΙΟΥ 2008 στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Άνω Τούμπας, στις 20.00 θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση με θέμα "Το θηλυκό πρόσωπο της ποίησης στη Θεσσαλονίκη".
