Λεσχη Αναγνωσης Ανω Τουμπας

Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, Τοπίο και Μνήμες

2011-11-27T01:31:00.001+02:00

Η μικρού μήκους ταινία παρουσιάζει την ιστορία του τοπίου και της χρήσης της περιοχής του Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού στη Θεσσαλονίκη και στοχεύει να καταγράψει, να προβάλλει και να διαφυλάξει τις προσωπικές αναμνήσεις και τη συλλογική μνήμη.

Συνεντεύξεις Ντίνου Χριστιανόπουλου, ΝτίνουΠαπασπύρου, Στέλιου Γούτη και απαγγελίες ποιημάτων από Τόλη Νικηφόρου,Αλεξάνδρας Μπακονίκα κ.α.

H ταινιοθήκη εδώ:
http://www.mbp.gr/html/gr/mu_periohi.htm

Χριστουγεννιάτικη συμμαχία για τον στολισμό της Θεσσαλονίκης

2011-11-27T01:24:00.001+02:00

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΓΝΑΤΙΑ ΩΣ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Η Αριστοτέλους γίνεται τεράστιο γιορτινό πάρκο

Σε χριστουγεννιάτικο θεματικό πάρκο θα μετατραπεί η πλατεία Αριστοτέλους, την περίοδο των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, μετά από το σύμφωνο συνεργασίας που υπέγραψαν ο δήμος Θεσσαλονίκης και το Επαγγελματικό Επιμελητήριο.
Πρόκειται να αξιοποιηθεί ολόκληρη η οδός και η πλατεία Αριστοτέλους, από τη θάλασσα έως την οδό Εγνατία.
Μεταξύ άλλων, θα τοποθετηθεί φωτεινό πλωτό δέντρο αστεριών μέσα στη θάλασσα, συστοιχία τεσσάρων δέντρο, παγοδρόμιο, τρενάκι, καρουζέλ, δημιουργικό εργαστήριο, ταχυδρομικό κουτί για τα γράμματα των παιδιών προς τον Άγιο Βασίλη.

Πηγή: ΑΠΕ

Ευχές για τη συνέχεια..

2011-09-21T22:02:00.000+03:00

Ερήμην κι off the record ενημερώθηκα πως η λέσχη ανάγνωσης Ανω Τούμπας, αναζητάει υπάλληλο που τις Κυριακές θα ανοιγοκλείνει την πόρτα της βιβλιοθήκης. Σε όσους νομίζουν πως ο συντονισμός μιας λέσχης ανάγνωσης είναι θέμα χώρου κι ο ρόλος του συντονιστή εξαντλείται σε αυτόν του κλειδοκράτορα, εύχομαι ειλικρινά «καλή επιτυχία».Από καρδιάς..

Διεθνές Συνέδριο στο ΕΙΕ για τις υπηρεσίες των βιβλιοθηκών σε περιόδους οικονομικής κρίσης

2011-09-18T20:46:00.002+03:00

Διεθνές συνέδριο με θέμα "Επαναπροσδιορίζοντας τις προσφερόμενες υπηρεσίες των Βιβλιοθηκών σε περιόδους οικονομικής κρίσης" διοργανώνει, για 7η χρονιά, η Οργανωτική Επιτροπή Ενίσχυσης Βιβλιοθηκών (ΟΕΕΒ). Το συνέδριο πραγματοποιείται στις 6 και 7 Οκτωβρίου 2011, στο αμφιθέατρο του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών (Βασ. Κωνσταντίνου 48, Αθήνα).
Το 7ο συνέδριο της Επιτροπής αφιερώνει τις εργασίες του στον τρόπο με τον οποίο οι βιβλιοθήκες, εν μέσω οικονομικής κρίσης, συνεχίζουν να προσφέρουν ποιοτικές υπηρεσίες στο κοινό τους. Στο νέο οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον, οι βιβλιοθήκες καλούνται να αντιμετωπίσουν και να διαχειριστούν τις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται, με σωστό σχεδιασμό, συνεργασίες και καινοτόμες δράσεις.
Διατηρώντας τον διεθνή χαρακτήρα του συνεδρίου, έχουν προσκληθεί να παραστούν έγκριτοι ομιλητές από τη Γερμανία, την Ελλάδα, τις ΗΠΑ, την Ισπανία, την Ιταλία και την Ολλανδία. Οι ομιλητές θα περιγράψουν την κατάσταση και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι βιβλιοθήκες στις χώρες τους και θα αναφερθούν σε παραδείγματα και προτάσεις για την αντιμετώπισή τους.
Η Οργανωτική Επιτροπή Ενίσχυσης Βιβλιοθηκών ιδρύθηκε το 2003 και αποτελεί μοντέλο ισομερούς και ισότιμης αντιπροσώπευσης και συνεργασίας των φορέων που την απαρτίζουν, με στόχο να προσφέρει γνώσεις και υποστήριξη στην ελληνική βιβλιοθηκονομική κοινότητα για τη βελτίωση των παρεχομένων υπηρεσιών.
Τα μέλη της Επιτροπής αποτελούν οι παρακάτω φορείς: Goethe-Institut Αθηνών και Θεσσαλονίκης, Ινστιτούτο Θερβάντες Αθηνών, Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών, Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Αθηνών, Κέντρο Πληροφόρησης της Αμερικανικής Πρεσβείας στην Αθήνα, Υπουργείο Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης & Θρησκευμάτων, Ένωση Ελλήνων Βιβλιοθηκονόμων & Επιστημόνων Πληροφόρησης, Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος, Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης, Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, Ευρωπαϊκή Επιτροπή - Αντιπροσωπεία στην Ελλάδα, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, ΑΤΕΙ Θεσσαλονίκης, Δημοτική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης, Αμερικανικό Κολλέγιο Θεσσαλονίκης και Αμερικανική Γεωργική Σχολή. Στο φετινό συνέδριο συμμετέχει επίσης η Βασιλική Ολλανδική Πρεσβεία στην Αθήνα.
Η Επιτροπή εκδίδει επίσης το ηλεκτρονικό βιβλιοθηκονομικό περιοδικό ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ, που κυκλοφορεί τρεις φορές το χρόνο, με συνεντεύξεις, άρθρα, παρουσιάσεις βιβλιοθηκών και νέα από τον ελληνικό και διεθνή βιβλιοθηκονομικό χώρο.
Η συμμετοχή στο Συνέδριο είναι δωρεάν. Περισσότερες πληροφορίες, με δυνατότητα online εγγραφής, παρέχονται στον δικτυακό τόπο της Επιτροπής: http://www.goethe.de/synergasia.

www.ekt.gr, με πληροφορίες από ΟΕΕΒ
Πηγή:Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης,14/9/2011

Έκτακτη έκκληση: Λιμός στην Ανατολική Αφρική

2011-09-15T07:01:00.000+03:00

Η χειρότερη ξηρασία των τελευταίων 60 χρόνων οδηγεί καθημερινά στην πείνα και στο θάνατο χιλιάδες ανθρώπους στο Κέρας της Αφρικής, μια τεράστια περιοχή που καλύπτει την Κένυα, τη Σομαλία, την Αιθιοπία, το Τζιμπουτί και την Ουγκάντα. 12,5 εκατομμύρια άνθρωποι κινδυνεύουν από την πείνα. Η Κένυα έχει κηρυχτεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ενώ η Σομαλία βρίσκεται επίσημα σε κατάσταση λιμού.

Οι άνθρωποι μετακινούνται μαζικά σε αναζήτηση τροφής και πολλοί δεν καταφέρνουν να φτάσουν στο προορισμό τους. Οι γυναίκες στην Κένυα δένουν σκοινί γύρω από τη μέση τους σφίγγοντας το στομάχι τους για να μη νιώθουν την πείνα. Mια πρακτική που μπορεί να οδηγήσει σε θάνατο όταν λύνουν ξαφνικά τα σχοινιά επειδή βρήκαν τροφή. Συχνά η τροφή που βρίσκουν δεν είναι τίποτα άλλο από άγρια φρούτα που δεν πρέπει να καταναλώνονται διότι είναι δηλητηριώδη.

Η έλλειψη νερού και τροφής έχει σκοτώσει τα ζώα από τα οποία εξαρτάται η τροφή και το εισόδημα εκατομμυρίων. Η ξηρασία έχει καταστρέψει σε ορισμένες περιοχές τρεις σοδειές στη σειρά. Το αποτέλεσμα είναι 250.000 παιδιά να υποσιτίζονται. Ο υποσιτισμός τους οδηγεί στην καθυστερημένη σωματική και πνευματική ανάπτυξη και μέχρι και στο θάνατο. Κάθε μέρα χωρίς φαγητό κοστίζει στην ανάπτυξή τους και στο μέλλον τους. Και το μέλλον είναι δύσκολο.

Η ActionAid βρίσκεται ήδη δίπλα σε αυτούς τους ανθρώπους διανέμοντας τροφή και νερό. Η δράση μας έχει ανακουφίσει 220.000 ανθρώπους, αλλά οι ανάγκες είναι και θα είναι για καιρό τεράστιες. Έτσι, θα παραμείνουμε στην περιοχή με στόχο να φτάσει η βοήθειά μας σε άλλους 150.000 ανθρώπους.

Η προσπάθεια που γίνεται από όλη την οργάνωση είναι πολύ μεγάλη. Επικεντρωνόμαστε στους πιο ευάλωτους – παιδιά, γυναίκες, ηλικιωμένους και ανάπηρους. Για τους επόμενους μήνες, και όσο θα υπάρχει ανάγκη, θα μοιράζουμε συστηματικά τροφή και νερό σε σχολεία και κοινότητες, τροφή για τα ζώα, πετρέλαιο για αντλίες νερού, σπόρους ανθεκτικούς σε δύσκολες καιρικές συνθήκες, φάρμακα και είδη πρώτης ανάγκης. Παράλληλα προστατεύουμε τις γυναίκες και τα παιδιά από τη βία που υφίστανται όταν μεταναστεύουν, ενημερώνουμε τον ευπαθή πληθυσμό για τα δικαιώματά τους, συμμετέχουμε σε επιτροπές αντιμετώπισης της βίας που ξεσπάει για την διεκδίκηση των περιορισμένων πόρων και πιέζουμε τις τοπικές κυβερνήσεις αλλά και τη διεθνή κοινότητα για άμεση αποδέσμευση χρημάτων για την αντιμετώπιση αυτής της πρωτοφανούς κρίσης.

Η ActionAid Ελλάς συμμετέχει στη συγκέντρωση πόρων. Γνωρίζουμε ότι οι καιροί είναι δύσκολοι στη χώρα μας, αναγνωρίζουμε ότι όλοι με κάποιον τρόπο βιώνουμε την οικονομική κρίση που πλήττει την Ελλάδα. Παρόλα αυτά, αυτές τις ημέρες υπάρχουν συνάνθρωποί μας που δένουν τα στομάχια τους για να μην αισθάνονται πείνα, άνθρωποι που για μέρες δεν μπορούν να ταΐσουν τα παιδιά τους και άνθρωποι που πεθαίνουν γιατί τους λείπει το πιο αυτονόητο, λίγο νερό. Θεωρούμε ότι αυτό μας αφορά.

Εάν θέλετε να στηρίξετε την προσπάθειά μας, καλέστε στο 210-9212321.

Και η πιο μικρή εισφορά έχει αξία και μπορεί να κάνει τη διαφορά.

http://www.actionaid.gr/Article/appeal2011/27-263.html

Διαβάστε και ένα σχετικό άρθρο για τις αιτίες του λιμού πλην της ξηρασίας
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=298876

Ο Κώστας Καζάκος αιτιολογεί το «όχι» στο «Μεγάλο μας Τσίρκο»

2011-09-14T22:30:00.002+03:00

Αναλυτική επιστολή του γνωστού καλλιτέχνη και βουλευτή προς τα ΜΜΕ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 13/09/2011,"tovima/on line"
Ο Κώστας Καζάκος, με μια επιστολή του προς τα ΜΜΕ, γνωστοποιεί την πρόθεση και απόφασή του να μην συμμετάσχει στο ανέβασμα - αναβίωση του έργου του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Το μεγάλο μας τσίρκο» παραγωγής του Κρατικού Βορείου Ελλάδος, επισημαίνοντας ότι ο ίδιος δεν είχε ποτέ αποδεχθεί πλήρως την πρόταση του καλλιτεχνικού διευθυντή του ΚΘΒΕ. Μάλλον όμως η επιστολή έρχεται λίγο καθυστερημένα, αφού ήδη ήταν γνωστό ότι τη σκηνοθεσία στο «Τσίρκο» έχει αναλάβει ο Σωτήρης Χατζάκης.
«Οταν μου προτάθηκε να σκηνοθετήσω το "Μεγάλο μας τσίρκο"», λέει στο «Βήμα» ο Κώστας Καζάκος, «δεσμεύθηκα να μελετήσω την ιδέα και να εξετάσω τις συνθήκες κάτω από τις οποίες θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί αυτή η παράσταση». Καθώς όμως οι δικές του προϋποθέσεις δεν ήταν εφικτό να γίνουν αποδεκτές από τη διεύθυνση του ΚΘΒΕ και αφού συνειδητοποίησε ότι η πρεμιέρα είναι προγραμματισμένη για τον προσεχή Νοέμβριο, «και όχι τον Ιανουάριο του 2012», όπως λέει (σ.σ. στην ανακοίνωση του ρεπερτορίου 2011-2012, στα τέλη του περασμένου Ιουνίου, είχε αναγραφεί ως μήνας έναρξης ο Νοέμβριος του τρέχοντος έτους), αποφάσισε να μην προχωρήσει.
«Το μεγάλο μας τσίρκο» πάντως θα ανοίξει τη σεζόν στο ΚΘΒΕ _στο Βασιλικό Θέατρο_ όπoυ και θα παιχθεί για δύο μήνες. Μετά τις γιορτές η παράσταση θα κατέβει στην Αθήνα όπου σε συνεργασία με το Ακροπόλ, θα φιλοξενηθεί στη σκηνή της οδού Ιπποκράτους.
Η επιστολή Κ. Καζάκου έχει ως εξής:
«Τον Ιούνιο ή στις αρχές Ιουλίου του φετινού καλοκαιριού, ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος Σωτήρης Χατζάκης, παλαιόθεν συνάδελφος και φίλος, μου πρότεινε ν' αναλάβω το ανέβασμα του Τσίρκου για τον Ιανουάριο του 2012, με την ευκαιρία του εορτασμού των 100 χρόνων από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης.
Κάθε πέντε με δέκα χρόνια, εξετάζαμε με τον Καμπανέλλη και τον Ξαρχάκο, την ιδέα μιας καινούργιας παράστασης του Τσίρκου. Και πάντα καταλήγαμε στο συμπέρασμα, ότι πρέπει να χτίσουμε ένα καινούργιο Τσίρκο επί σκηνής, με επίκαιρη σάτιρα, που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της δοσμένης πραγματικότητας. Και αφήναμε την παλιά παράσταση στην ησυχία της. Αισθανόμαστε βαριά ευθύνη για τις εικόνες που είχε συγκρατήσει στη μνήμη του το Κοινό, από την εποχή του 1973. Εδώ πρέπει να κατανοηθεί ότι το 50% της επιτυχίας εκείνης της παράστασης του 1973, το έφερε μαζί του το ίδιο το Κοινό, ως αποσκευή του. Εκφράστηκε δηλαδή, η ανάγκη της εποχής. Ο φανερός και κοινός εχθρός, η λαϊκή ομοψυχία κ.λπ. Εξέθεσα αμέσως τις σοβαρές μου επιφυλάξεις και επεσήμανα τους κινδύνους, που εγκυμονεί ένα τέτοιο εγχείρημα, κατά την άποψή μου. Οι συγκυρίες, βέβαια, έχουν επαναφέρει το έργο του Καμπανέλλη στην επικαιρότητα κατά τρόπο δραματικό. Για να πετύχει η καινούργια παράσταση το ίδιο αποτέλεσμα, νομίζω ότι πρέπει να εξασφαλιστούν ορισμένες προϋποθέσεις. Και εξηγούμαι: Πολλοί ρόλοι που τότε παίχτηκαν από πρωτόβγαλτους και άγνωστους στο Κοινό ηθοποιούς, τώρα θα πρέπει να παιχτούν από γνωστούς πρωταγωνιστές. Ο υποκριτικός κώδικας που χρησιμοποιήθηκε τότε, ήταν ο κώδικας της παλιάς λαϊκής επιθεώρησης. Η άμεση συνεννόηση του ηθοποιού με τους θεατές. Οι ηθοποιοί δηλαδή, "έκλειναν το ματάκι", όπως λέμε στη γλώσσα μας, στους θεατές. Κι αυτό για να λειτουργήσει πρέπει να είσαι ο άνθρωπός τους. Να είσαι η Τζένη τους ή ο Νιόνιος τους. Επειτα πρέπει να βρεθεί ο τρόπος να αποφευχθούν οι συγκρίσεις. Θα ήταν καταστρεπτικό να βλέπει κανείς την καινούργια παράσταση και να νοσταλγεί την Καρέζη, τον Ξυλούρη ή τον Παπαγιαννόπουλο. Εξήγησα ποιος θα μπορούσε να είναι αυτός ο τρόπος, πάντα κατά τη γνώμη μου. Ακολουθεί το υπερβολικό κόστος. Η παράσταση χρειάζεται καμιά πενηνταριά νοματαίους επί σκηνής, μαζί με τους δέκα μουσικούς. Μεταξύ των τριών σκηνών και της πασαρέλας, κινούνται όγκοι ανθρώπων αλλιώς πολλά επεισόδια θα χάσουν τη σημασία τους. Και εξήγησα πως θα έβλεπα την αναβίωση της παλιάς παράστασης: Τη φαντάζομαι σαν ένα φεστιβαλικό γεγονός, ιδιαίτερου ενδιαφέροντος, που θα χτιστεί σε μεγάλο χώρο, με τρεις σκηνές και πασαρέλα και θα παιχτεί για πέντε με δέκα παραστάσεις, όσο χρειάζεται για να υποδεχτεί το Κοινό που θα επιθυμούσε να το ιδεί. Και όχι σε ένα συμβατικό θέατρο, ιταλικού τύπου, της μιας υπερυψωμένης σκηνής, που θα ανοίξει τις πόρτες του για καθημερινές παραστάσεις, όπως συνηθίζεται. Και για να γίνω συγκεκριμένος, θυμίζω σε όσους το έζησαν, τη Θεσσαλονίκη, τον Σεπτέμβριο του 1974, στο Παλαί ντε Σπορ, όπου σε έξη μόνο παραστάσεις, παρακολούθησαν το έργο 52.000 θεατές. Με τη χουντική Χωροφυλακή της Γ΄ Υποδιεύθυνσης, να έχει ζώσει το χώρο και να εμποδίζει ανοιχτά την προσέλευση του Κοινού. Στις αρχές Αυγούστου, το Κ.Θ.Β.Ε. άλλαξε τον προγραμματισμό του και αντί το Γενάρη του 12, αποφάσισε ν' ανεβάσει το έργο, το Νοέμβρη του 11. Οπότε σταμάτησε κάθε συζήτηση από την πλευρά μου. Η ιδιαίτερη σχέση μου με την παλιά παράσταση, δεν μου επιτρέπει άλλη αντιμετώπιση. Με στενοχωρεί μόνο το γεγονός ότι μέχρι και τις τελευταίες μέρες, στις ανακοινώσεις του Κ.Θ.Β.Ε., εμπλέκεται το όνομά μου, ως υπεύθυνου της παράστασης».
Από την πλευρά του, το ΚΘΒΕ απαντά στην επιστολή Καζάκου, χωρίς ωστόσο να δηλώνει ότι σκηνοθέτης στο «Μεγάλο μας Τσίρκο» θα είναι ο ίδιος ο καλλιτεχνικός διευθυντής του, Σωτήρης Χατζάκης.
«Η πρόταση του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος για το ανέβασμα της παράστασης "Το Μεγάλο μας Τσίρκο" έγινε από τον Καλλιτεχνικό Διευθυντή του Κ.Θ.Β.Ε. στον κ. Σταύρο Ξαρχάκο και στον κ. Κώστα Καζάκο για να τιμήσουμε τη μνήμη του μεγάλου Ιάκωβου Καμπανέλλη, αλλά και γιατί η αισθητική και η ιδεολογία του έργου είναι διαχρονική ούτως ώστε να θεωρείται επιβεβλημένη η επαφή του κοινού με το συγκεκριμένο κείμενο στις δραματικές μέρες που ζούμε. Η διαφωνία του κ. Κώστα Καζάκου για τη συμμετοχή του στη συγκεκριμένη παράσταση κινήθηκε σε επίπεδο οικονομικό και καλλιτεχνικό. Οι απόψεις του για το έργο, σεβαστές και η εκτίμησή μας στο πρόσωπό του δεδομένη. Ομως, κάθε κείμενο εμβιώνεται από τις καινούργιες γενιές και επαναπροσδιορίζεται στον χώρο και στον χρόνο γιατί αυτό είναι δικαίωμα και υποχρέωση της Τέχνης του Θεάτρου. Για τους λόγους αυτούς, το Κ.Θ.Β.Ε. προχωρεί σε συμπαραγωγή με το θέατρο "Ακροπόλ" στο ανέβασμα του έργου με την τιμητική για εμάς συμμετοχή του κ. Σταύρου Ξαρχάκου, όπως είχε αρχικά σχεδιαστεί».

Βιβλιοθήκες «φυτρώνουν» στα πάρκα της Θεσσαλονίκης Στόχος να φέρουν τους αναγνώστες στους δημόσιους χώρους της συμπρωτεύουσας

2011-09-07T08:04:00.002+03:00

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:to vima-on line
Αν και ιδιαίτερα δημοφιλής συνήθεια στο εξωτερικό, το διάβασμα στο... γκαζόν δεν έχει ακόμα διαδοθεί στη χώρα μας. Αυτό φιλοδοξούν να αλλάξουν οι βιβλιοθήκες που "ξεφυτρώνουν" στα πάρκα της Θεσσαλονίκης.
Πνοή ζωής στα πάρκα της Θεσσαλονίκης φιλοδοξεί να δώσει μια ομάδα νέων. Οπλο της τα… βιβλία. Με στόχο να κινητοποιήσουν τους κατοίκους της πόλης για να απολαύσουν τους δημόσιους χώρους παρέα με το αγαπημένο τους βιβλίο, οι εθελοντές της ομάδας «Why not» σε συνεργασία με τον Ομιλο UNESCO Νέων Θεσσαλονίκης αποφάσισαν να δημιουργήσουν «πλανόδιες» δανειστικές βιβλιοθήκες στα πάρκα της πόλης. Αυτές τιτλοφορούνται «Pop Up Libraries», το οποίο αποδίδεται στα ελληνικά ως «βιβλιοθήκες που… ξεφυτρώνουν», καθώς δημιουργούνται αυθόρμητα και με ό,τι υλικά μέσα διαθέτει η γειτονιά: σεζλόνγκ, πλαστικά καρεκλάκια, μαξιλάρες, κιλίμια και φυσικά πολλά (παλαιά) βιβλία και περιοδικά!
Διαβάζοντας στο γκαζόν
«Ανέκαθεν έβρισκα όμορφη την εικόνα ανθρώπων κάθε ηλικίας να διαβάζουν σε απόλυτη γαλήνη το βιβλίο τους στο πάρκο. Ζευγάρια, φοιτητές, ηλικιωμένοι, γονείς με μικρά παιδιά, όλοι φαίνονται να απολαμβάνουν την ηρεμία της ανάγνωσης σε συνδυασμό με το όμορφο περιβάλλον του πάρκου. Ολα αυτά, φυσικά, τα είχαμε δει μέχρι πρότινος μόνο σε χώρες του εξωτερικού. Πρόσφατα, λοιπόν, σκεφτήκαμε: γιατί όχι και στην Ελλάδα;» αναφέρει μιλώντας στο «Βήμα» η 25χρονη Δέσποινα Πολυχρονίδου, μέλος της ομάδας «Why not», ενός πολυσυλλεκτικού συνόλου νέων της Θεσσαλονίκης που δραστηριοποιούνται - όπως χαρακτηριστικά λένε - για να «βγάλουν τους ανθρώπους από τα σπίτια τους» και να επαναπροσδιορίσουν τη σχέση του πολίτη με τον δημόσιο χώρο.
Η επόμενη βιβλιοθήκη θα διοργανωθεί την Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου, ώρα 12.00-19.00 στο Πάρκο του Ήχου, στη Nέα Παραλία Θεσσαλονίκης, μετά το Ναυτικό Όμιλο.
Σε τι διαφέρει μία «πλανόδια βιβλιοθήκη» από ένα κοινό ανταλλακτικό παζάρι βιβλίων; Και πώς μπορεί μία βιβλιοθήκη που «φυτρώνει» σε ένα πάρκο να αλλάξει τη σχέση των πολιτών με αυτό; «Η βασική διαφορά της "pop up" βιβλιοθήκης από ένα ανταλλακτικό παζάρι είναι ότι η ανταλλαγή βιβλίων εν προκειμένω έχει δευτερεύοντα χαρακτήρα. Το βασικό είναι να έρθουν οι πολίτες να διαβάσουν στον δημόσιο χώρο. Οχι μόνο να δώσουν και να πάρουν βιβλία αλλά να απολαύσουν την συνύπαρξη στο πάρκο και την ανάγνωση του βιβλίου με το αεράκι και το θρόισμα των φύλλων. Να αγαπήσουν αυτόν τον διαφορετικό τρόπο ψυχαγωγίας», τονίζει η κυρία Πολυχρονίδου.
Δημιουργώντας τις βιβλιοθήκες της γειτονιάς
Η 26χρονη Χριστίνα Βλάχου, έτερο μέλος της ομάδας, έχει περάσει όλες τις καλοκαιρινές και φθινοπωρινές εξεταστικές περιόδους διαβάζοντας… στα πάρκα. «Κατά τη διάρκεια των σπουδών μου στην Κομοτηνή το διάβασμα στο πάρκο ήταν μία από τις πιο αγαπημένες μου συνήθειες. Ανέκαθεν μου έκανε εντύπωση, όμως, ότι ένας μοναχικός άνθρωπος με το βιβλίο του σε δημόσιο χώρο θεωρείται παράξενο φαινόμενο στην Ελλάδα. Γι' αυτό αρκετοί είναι οι πολίτες που θα ήθελαν να το τολμήσουν αλλά νιώθουν άβολα ή ντρέπονται. Αυτό φιλοδοξούμε να το αλλάξουμε με τη δημιουργία των πλανόδιων βιβλιοθηκών. Λαμβάνοντας το θετικό μήνυμα, ελπίζουμε ότι οι λάτρεις του βιβλίου θα κινητοποιηθούν ώστε σταδιακά να "φυτρώσουν" βιβλιοθήκες σε όλες τις γειτονιές της Θεσσαλονίκης», αναφέρει η ίδια.
Το διάβασμα… προστατεύει τον δημόσιο χώρο
«Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε όλοι ότι το να δραστηριοποιηθούμε για να κάνουμε τον κόσμο μας καλύτερο δεν απαιτεί να ξεθάψουμε το διαβατήριο μας και να ταξιδέψουμε σε τόπους μακρινούς. Πολλές φορές τα πράγματα είναι τόσο απλά όσο το να πάρουμε τρία παλιά μας βιβλία και μία πλαστική καρέκλα και να κατεβούμε στο πάρκο της γειτονιάς μας», τονίζει μιλώντας στο «Βήμα» ο κ. Μπάμπης Παπαϊωάννου, μέλος του Ομίλου UNESCO Νέων Θεσσαλονίκης, μίας μη κυβερνητικής οργάνωσης που οργανώνει δράσεις για τον πολιτισμό, τις επιστήμες, την εκπαίδευση και το περιβάλλον της Θεσσαλονίκης, υπό την αιγίδα της Ελληνικής Εθνικής Επιτροπής της UNESCO.
«Στις δύσκολες εποχές που διανύουμε έχει ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον η προσπάθεια να βγάλουμε τους πολίτες από τα σπίτια τους. Κάθε δράση που φέρνει τους ανθρώπους της γειτονιάς πιο κοντά με ελάχιστα υλικά μέσα και με βασικό γνώμονα την συνύπαρξη στο δημόσιο χώρο, θέτει ένα λιθαράκι στην προσπάθεια της αλλαγής της καθημερινότητας όλων μας», προσθέτει ο κ. Παπαϊωάννου.
Η εγκατάλειψη των δημόσιων χώρων από τους πολίτες, άλλωστε, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την καταστροφή τους. Αντιστρόφως, η αξιοποίησή τους από ανθρώπους κάθε ηλικίας συνηγορεί προς την προστασία τους και τον εξωραϊσμό τους. Αυτό διαπίστωσε η 25χρονη Βερόνικα Ευγενίδου, η οποία επέστρεψε πρόσφατα στη Θεσσαλονίκη, μετά από μεταπτυχιακές σπουδές στην Αθήνα.
«Στην Αθήνα διάβαζα μόνο σε βιβλιοθήκες ή καφετέριες. Τα περισσότερα πάρκα μαστίζονται από την εγκατάλειψη, ενώ αρκετά είναι επικίνδυνα καθώς λαμβάνουν χώρα σε αυτά κάθε είδους παράνομες δραστηριότητες. Υπό αυτές τις συνθήκες, οι απλοί άνθρωποι της γειτονιάς δεν τα αξιοποιούν και αυτό εντείνει ακόμα περισσότερο τις συνθήκες εγκατάλειψης και παρανομίας. Μόλις ενημερώθηκα για την διοργάνωση των πλανόδιων βιβλιοθηκών ενθουσιάστηκα. Είναι σημαντικό να δραστηριοποιηθούμε όλοι για να μην αφήσουμε τα πάρκα και την παραλία της Θεσσαλονίκης να ρημάξουν, όπως έχει συμβεί σε τόσους άλλους χώρους στις ελληνικές πόλεις», τονίζει και προσθέτει με νόημα: «Άλλωστε δεδομένου του υψηλού κόστους των βιβλίων στις μέρες μας, η ανταλλακτική βιβλιοθήκη είναι ένας εξαιρετικός τρόπος να διασκεδάσουμε κάνοντας οικονομία!»
Info
Για να συμμετάσχετε χρειάζεστε μόνο μία σακούλα με μερικά από τα βιβλία ή περιοδικά που θα θέλατε να ελευθερώσετε από την βιβλιοθήκη σας ( μέγιστος αριθμός: 10 βιβλία). Μόνη προϋπόθεση είναι να βρίσκονται σε καλή κατάσταση.
Ελλη Ισμαηλίδου

Ο πολυτάραχος βίος του Έρνεστ Χέμινγκγουεϊ στην Ελληνοαμερικανική Ένωση

2011-09-04T14:38:00.003+03:00

Αθήνα

Η ίδια η ζωή του ήταν κινηματογραφική. Ένα μυθιστόρημα το οποίο έπρεπε να «ρουφήξει» ως την τελευταία σελίδα. Ο λόγος για τον Έρνεστ Χέμινγκγουεϊ, τον συγγραφέα, πολεμιστή, πολεμικό ανταποκριτή (είχε καλύψει δημοσιογραφικά και τη Μικρασιατική καταστροφή), κυνηγό λιονταριών, διάσημο ψαρά, τρανό πότη και μανιώδη ταξιδευτή. Η έκθεση «Έρνεστ Χέμινγκγουεϊ: Από τη ζωή στο έργο» που φιλοξενείται στην Ελληνοαμερικανική Ένωση από τις 19 Σεπτεμβρίου εξερευνά τον μύθο του σπουδαίου λογοτέχνη, 50 χρόνια μετά τον θάνατό του.

Εν έτει 1977 ο Βρετανός συγγραφέας, Άντονι Μπέρτζες, έγραφε: «Δεν αρκούνταν στο να είναι απλώς εξαιρετικός κυνηγός, ψαράς, πυγμάχος και αρχι-αντάρτης. Έπρεπε να μετατρέψει τον εαυτό του σε ομηρικό μύθο, κάτι που συνεπάγεται ότι έπρεπε να προσποιείται και να λέει ψέματα, αντιμετωπίζοντας τη ζωή σαν μυθοπλασία».

Ως έφηβος, ο Χέμινγκγουεϊ γράφει άρθρα στην εφημερίδα του σχολείου του στο Σικάγο, ενώ όταν ξεσπά ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος δεν διστάζει να καταταγεί στον αμερικανικό στρατό. Ο έρωτάς του για την νοσοκόμα Άγκνες Φον Κουρόφσκι θα αποτελέσει έμπνευση για το βιβλίο του «Αποχαιρετισμός στα Όπλα».

Στις ΗΠΑ συναντά την πρώτη του σύζυγο, Ελίζαμπεθ Χάντλεϊ Ρίτσαρντσον, μια γυναίκα κατά οκτώ χρόνια μεγαλύτερή του, η οποία τον συντηρεί ενώ εκείνος ασχολείται με τις συγγραφικές του απόπειρες.

Σε ηλικία 23 ετών ο συγγραφέας έρχεται και στην Ελλάδα.

Φεύγει για το Παρίσι, όπου συναναστρέφεται καλλιτέχνες και λογοτέχνες. Σειρά έχει η Ισπανία, χώρα που κερδίζει την καρδιά του Χέμινγκγουεϊ. Το έργο του «Κι ο ήλιος ανατέλλει» είναι εμπνευσμένο από τα έργα και τις ημέρες του στην Παμπλόνα.

Ο Χέμινγκγουεϊ ταξιδεύει στην Αφρική με τη δεύτερη σύζυγό του -η ήπειρος φιλοξενείται σε μυθιστορήματα και διηγήματά του. Ακολουθεί ο τρίτος γάμος του με την δημοσιογράφο Μάρθα Γκέλχορν και η εγκατάσταση στην Κούβα.

Ακολουθεί ένας τέταρτος γάμος με την Μαίρη Ουέλς το 1946. Το ποτό έχει φανερές επιπτώσεις στον άλλοτε δυνατό άνδρα. Οι λογοτεχνικοί κύκλοι έχουν αρχίσει πλέον να τον θεωρούν καλλιτεχνικά «ξοφλημένο».

Ο Χέμινγκγουεϊ απαντά με τη νουβέλα «Ο γέρος και η θάλασσα», η οποία του χαρίζει βραβείο Πούλιτζερ.

Η κατάθλιψή του, όμως όλο και μεγάλωνε.

Στις 2 Ιουλίου του 1961, μόλις τρεις εβδομάδες προτού συμπληρώσει τα 62 του χρόνια, ο συγγραφέας σηκώνεται από το κρεβάτι, γεμίζει με σφαίρες το κυνηγετικό του δίκαννο, το τοποθετεί στο μέτωπό του και πυροβολεί, όπως ακριβώς κάνει και ο πατέρας του στις 6 Δεκεμβρίου του 1928.
Πενήντα χρόνια μετά τον θάνατό του, η Ελληνοαμερικανική Ένωση διοργανώνει μια έκθεση αφιερωμένη στη ζωή και το έργο του διάσημου συγγραφέα.
Ο επισκέπτης της έκθεσης θα έχει την ευκαιρία να δει φωτογραφίες που παρουσιάζονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, καθώς και οπτικοακουστικό υλικό.
Το πρωτότυπο αρχειακό υλικό από την συλλογή του Μουσείου της Ελληνικής Συλλογής Νόμπελ προβάλλει πτυχές από την πολυτάραχη ζωή του, ενώ ταυτόχρονα παρουσιάζεται και το ιστορικό πλαίσιο εντός του οποίου ο Χέμινγουεϊ επηρεάστηκε και έγραψε τα σημαντικότερα έργα του.
* Η έκθεση παρουσιάζεται στην Γκαλερί της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης, από τις 19 Σεπτεμβρίου έως τις 18 Οκτωβρίου 2011. Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Newsroom ΔΟΛ

Πηγή: http://news.in.gr/culture/article/?aid=1231126627

100 καινούργια βιβλία για το φθινόπωρο

2011-09-04T12:05:00.002+03:00

Κλασική μυθοπλασία, επανάκαμψη έπειτα από χρόνια γνωστών ελλήνων λογοτεχνών, προσωπικές αναμνήσεις, non fiction αφηγήσεις, βιογραφίες προκλητικών προσώπων που έγραψαν Ιστορία, περίεργα λεξικά, αναθεωρητικές ιστορικές απόψεις, αριστουργήματα της ξένης λογοτεχνίας που για πρώτη φορά κυκλοφορούν στη χώρα μας, γραμμένα όλα από γνωστά, αλλά και άγνωστα ονόματα, αποτελούν το μενού των φθινοπωρινών βιβλίων τα οποία συλλέξαμε και σας παρουσιάζουμε. Επιλέγουμε τους τίτλους που θα συζητηθούν περισσότερο και μιλάμε με έλληνες συγγραφείς και βιβλιοπώλες που δίνουν το στίγμα της εποχής.

Ελληνική Λογοτεχνία

Συγγραφείς που έχουν δημιουργήσει εθισμό στο κοινό τους κάνουν νέα εμφάνιση το εφετινό φθινόπωρο. Η Ιωάννα Καρυστιάνη γράφει διηγήματαμε μια διαφορετική ματιά στην ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων (Καστανιώτης), ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης με το «Περιπολών περί πολλών τυρβάζω»και ο Γιάννης Κιουρτσάκης με «Το ζητούμενο του ανθρώπου » (Πατάκης), ο Τάκης Θεοδωρόπουλος με το βιβλίο «Η επιδημία », ο Σωτήρης Δημητρίου με το δικό του «Οι άσκοποι » και η Ερση Σωτηροπούλου με διηγήματα (Πατάκης), η Ζυράννα Ζατέλη με ένα απάνθισμα κειμένων της που κείτονται διάσπαρτα σε επιφυλλίδες (Καστανιώτης), ο Δημήτρης Νόλλας με συγκέντρωση όλων των διηγημάτων του σε έναν τόμο (Καστανιώτης). Ο Περικλής Σφυρίδης με «Το πάρτι και άλλα διηγήματα» (Εστία). Στον χώρο των αστυνομικών ιστοριών επανακάμπτει η κυρία Αθηνά Κακούρη με νέα συλλογή διηγημάτων στις εκδόσεις Καστανιώτη και ο Πέτρος Μαρτινίδης με ατιτλοφόρητο αστυνομικό από τη Νεφέλη. Η Αγγελική Σμυρλή με το δικό της μυθιστόρημα «Η διάψευση», όπου αναφέρεται στο Κυπριακό και στα προβλήματα της συνύπαρξης Ελληνοκυπρίων- Τουρκοκυπρίων. Ο Γιώργος Ξενάριος δέκα χρόνια μετά το «Σμιλεύοντας το φως » με το «Στα όρια του κόσμου » για μια φανταστική Ελλάδα, τη Γη της Επαγγελίας. Η Ευρυδίκη Τρισόν-Μιλσανή με την «Καλλιτεχνική σκευωρία», ένα μυθιστόρημα με φόντο τον κόσμο της τέχνης (Κέδρος). Ο Τηλέμαχος Κώτσιας στο βιβλίο του «Ο χορός της νύφης » μεταφέρει ηπειρώτικο άρωμα από τα βάθη των αιώνων στο σήμερα (Ψυχογιός). Πρωτοεμφανιζόμενη η 28χρονη Βασιλική Πέτσα με τη νουβέλα της «Θυμάμαι» (Πόλις) γύρω από ένα φονικό σε μικρή επαρχιακή πόλη που φέρνει στο φως όλα τα ηθικά και ψυχολογικά αδιέξοδα που υπέβοσκαν ως τότε στη ζωή των ανθρώπων.

Επανέρχονται οι ευπώλητοι Μάρα Μεϊμαρίδη με μυθιστόρημαποταμό στα παράλια της Μικράς Ασίας και ο Μίμης Ανδρουλάκης («Οι γυναίκες που κρύβουν κάτι») με τις ονειροφαντασιώσεις ενός καθηγητή ειδικού στις οικονομικές προβλέψεις, και τα δύο στον Καστανιώτη. Ο Γιώργος Μανιώτης στο μυθιστόρημά του «Τώρα» παρωδεί τον καθημερινό παραλογισμό που βιώνουμε όλοι μας, στις εκδόσεις Ψυχογιός.

Μια σειρά βιβλίων επανασυστήνονται στο ελληνικό κοινό: Τα Απαντα του Νίκου Καχτίτση επανεκδίδουν οι εκδόσεις Κίχλη αρχίζοντας με τον «Εξώστη» του 1964, ενώ οι εκδόσεις Αγρα θα κυκλοφορήσουν σε μετάφραση της Τιτίκας Δημητρούλια το γαλλικό μυθιστόρημα «Republique Βastille» της Μέλπως Αξιώτη. Επανεκδίδεται το τελευταίο μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Κοτζιά « Φανταστική περιπέτεια » (Κέδρος), το οποίο είχε τιμηθεί με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος το 1986 και παραδόξως φαντάζει εξίσου επίκαιρο σήμερα. Επίσης επανεκδίδονται η «Φωνή » του Χρήστου Χωμενίδη και η συλλογή διηγημάτων «Από το ίδιο ποτήρι και άλλες ιστορίες » του Μισέλ Φάις (Πατάκης).

Μένης Κουμανταρέας
«Οι αλεπούδες του Γκόσπορτ»
Κέδρος

«Είναι τελείως αυτοβιογραφικό. Είχε παραμείνει θαμμένο στο αρχείο από το 1959 ως σήμερα. Είναι η αποτύπωση της εμπειρίας μου στην Αγγλία όπου με είχε στείλει ο πατέρας μου το 1949, όταν ήμουν 18 χρονών. Οπωσδήποτε είναι ένα νεανικό έργο, το οποίο όμως έκρινα ότι θα μπορούσε να δει το φως της δημοσιότητας χωρίς να ντρέπομαι. Εχω κάνει πολλές αλλαγές αλλά καμία που να προδίδει το ύφος της εποχής».

Δοκίμια που προκαλούν

Ο Ουμπέρτο Εκο ξέρει να προκαλεί τη σκέψη ακόμη και όταν γράφει για ένα μικρό θέμα. Την τεχνική του αυτή θα βρούμε στη συλλογή δοκιμίων με τίτλο «Δημιουργώντας τον εχθρό» (Ψυχογιός) όπου συνυπάρχουν περιστασιακά κείμενα σχετικά με το Απόλυτο, τους λόγους για τους οποίους κλαίμε ως τον Β. Ουγκό και τα Wikileaks. Για τους εντρυφούντες στους κλασικούς της ψυχανάλυσης υπάρχει ο Ζακ Λακάν με τίτλο «Ακόμη, κι άλλο: σεμινάριο 20» (Ψυχογιός) και στην ίδια κατηγορία των «ψυ» βιβλίων υπάρχει η μελέτη του Ερβιν Γκόφμαν«Η παραφροσύνη της θέσης» (Αλεξάνδρεια), για τη θέση του ατόμου με ψυχικά προβλήματα, από τη στιγμή που παραμένει εκτός ψυχιατρείου. Η Τζούντιθ Μπάτλερ στο ρηξικέλευθο «Η αξίωση της Αντιγόνης» (Αλεξάνδρεια) ερμηνεύει την ηρωίδα ως έκφραση σεξουαλικής ελευθερίας, πολιτικής δράσης και ανυπακοής. Μια επαναστατική ερμηνεία του χριστιανικού Ευαγγελίου προτείνει ο Τerry Εagleton στο «Λογική, πίστη και επανάσταση » (Πατάκης) εξαπολύοντας δριμεία επίθεση στον θεσμικό χριστιανισμό. Τη θρησκευτική πίστη εξετάζει και η γλωσσολόγος και ψυχαναλύτρια Τζούλια Κρίστεβα στο «Αυτή η απίστευτη ανάγκη για πίστη» (Μεταίχμιο) αλλά και την ανάγκη για αγάπη στις «Ιστορίες αγάπης» (Κέδρος).

Ξαναβρίσκοντας την πολιτική και την οικονομία

Το φαινόμενο των ακροδεξιών κομμάτων στις ευρωπαϊκές χώρες στην εποχή μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μελετά ο ολλανδός πολιτικός επιστήμονας Cas Μudde στο βιβλίο «Λαϊκιστικά ριζοσπαστικά δεξιά κόμματα στην Ευρώπη» (Επίκεντρο), ενώ ο έλληνας ομόλογός του στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης Ανδρέας Πανταζόπουλος ασχολείται με την ελληνική διάσταση του λαϊκισμού στη μελέτη «Λαϊκισμός και εκσυγχρονισμός 1965-2005» (Εστία). Μπορούμε να ζήσουμε χωρίς την πρόοδο θέτει το ερώτημα ο ιταλός ιστορικός Μassimo L. Salvadori στο βιβλίο του « Η ιδέα της προόδου » (Σαββάλας).

Η κρίση εμπνέει τους εκδότες. Από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος έχουμε το «RΕWΟRΚ: Στήσε τη δική σου επιχείρηση» των Jason Fried και David Ηeinemeier Ηansson ένα βιβλίο που στηρίζεται στην εμπειρία των δύο συγγραφέων, πώς να διατηρήσεις κερδοφόρα μια μικρή εταιρεία που βασίζεται στην τεχνολογία χωρίς να χρειαστεί να τη μεγαλώσεις και το «Μηδέν φόρος: Φορολογικοί παράδεισοι και οι άνθρωποι που κλέβουν τον κόσμο» του Νicholas Shaxson, ένα βιβλίο ερευνητικής δημοσιογραφίας. Την τρέχουσα οικονομική μας κατάσταση εξετάζουν ο καθηγητής Μάνος Ματσαγγάνης στο« Η κοινωνική πολιτική σε δύσκολους καιρούς» (Κριτική), και ο καθηγητής Νότης Μαριάς, στο «Το μνημόνιο της χρεοκοπίας και ο άλλος δρόμος» (Λιβάνης). Μετά το πολυδιαβασμένο περυσινό «Δόγμα του Σοκ» της Ναόμι Κλάιν οι εκδόσεις Λιβάνη εκδίδουν μια συλλογή άρθρων της ακτιβίστριας δημοσιογράφου με τίτλο «Φράχτες και παράθυρα . Ενα οικονομικο-κοινωνικό πρόγραμμα με σεβασμό στον άνθρωπο και στο περιβάλλονπροτείνει ο βρετανός οικονομολόγος Τim Jackson στο «Ευημερία χωρίς ανάπτυξη» (Κέδρος).

Βιογραφίες, από τον Στιβ Τζομπς στον Μπαχ

Την πολυτάραχη ζωή και τη συναρπαστική προσωπικότητα του εμπνευσμένου ιδρυτή της Αpple, Στιβ Τζομπς, παρουσιάζει ο Γουόλτερ Αϊσακσον στο βιβλίο «Steve Jobs,O θρύλος της Silicon Valley» (Ψυχογιός). Ενδιαφέρον θα έχει και η αυτοβιογραφία του εριστικού Βρετανού Κristopher Ηitchens, « Ηitch- 22,Αμφισβητίας εκ πεποιθήσεως » (Μεταίχμιο) με πολλές ιστορίες από τις σχέσεις του με την οικογένεια, πολιτικούς, διανοουμένους και δημόσια πρόσωπα της εποχής μας. Ο διάσημος γάλλος συγγραφέας και φιλόσοφος Εντγκάρ Μορέν γεννήθηκε από γονείς εβραϊκής καταγωγής που είχαν ζήσει πολλά χρόνια στη Θεσσαλονίκη. Στο βιβλίο του «Ο Βιντάλ και οι δικοί του» (Επίκεντρο) αναφέρεται στα χρόνια που έζησε η οικογένειά του στη Θεσσαλονίκη, στις αρχές του 20ού αιώνα, αναπαριστώντας την ατμόσφαιρα της πολυεθνικής Θεσσαλονίκης της εποχής. Η Κατίνα Τέντα-Λατίφη , παλιά αντάρτισσα του Δημοκρατικού Στρατού, γράφει τη βιογραφία του καθηγητή της Ιατρικής και αντιστασιακού Πέτρου Κόκκαλη «Ο καθηγητής Πέτρος Σ.Κόκκαλης (1896-1962)» (Εστία). Τέλος, η σημαντικότερη βιογραφία του Μπαχ των τελευταίων εκατό χρόνων, «Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Ο λόγιος μουσικός», του καθηγητή του Χάρβαρντ Christoph Wolff, θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Νεφέλη.

Ιστορία, μια καταφυγή για εξηγήσεις

Δύο ιστορικές μελέτες, έργο αναφοράς η καθεμία στον τομέα της, θα εκδώσει τους επόμενους μήνες το Μορφωτικό Ιδρυμα Εθνικής Τραπέζης, την «Ιστορία της αρχαίας ελληνικής κοινωνίας» του καθηγητή Αρχαίας Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης Fritz Gschnitzer και το «Ο αρχαίος κόσμος μετά τον Μέγα Αλέξανδρο, 323-30 π.Χ.» του καθηγητή Αρχαίας Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Λέστερ Graham Shipley. Μια άλλη πρόταση στην ιστορία είναι η προκλητική «Λαϊκή ιστορία του κόσμου» (Τόπος) του βρετανού σοσιαλιστή, ακτιβιστή και εκδότη Chris Ηarman. Αν ήταν αναπόφευκτη η πτώση της πολυσυζητημένης Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και η άνοδος του ναζισμού εξετάζει ο ιστορικός Ηeinrich Α. Winkler στο «Βαϊμάρη, η ανάπηρη Δημοκρατία (1918-1933)» (Πόλις). Απολογισμό της κατάστασης στην Ανατολική Ευρώπη τον χειμώνα του 1989 επιχειρεί ο δημοσιογράφος και αυτόπτης μάρτυρας Βικτόρ Σεμπέστιεν στο «Η πτώση της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας- Η επανάσταση του 1989» (Ψυχογιός). Ο Αντώνης Λιάκος μελετάει τις μεταμορφώσεις της ιστορικής συνείδησης στο «Αποκάλυψη,Ουτοπία και Ιστορία» (Πόλις).

Η φιλοσοφία στο προσκήνιο

Στο έργο του Θουκυδίδη αφιερώνεται ο τρίτος τόμος της « Ελληνικής ιδιαιτερότητας» (Κριτική) του Κορνήλιου Καστοριάδη , ανακαλύπτοντας στον αρχαίο ιστορικό έναν κόσμο που μοιάζει εκπληκτικά με τον δικό μας. Το τελευταίο έργο του έτερου σημαντικού έλληνα φιλοσόφου στη Γαλλία, του Κώστα Αξελού, θα κυκλοφορήσει από την Εστία, μια συλλογή κειμένων με τίτλο «Αυτό που επέρχεται, αποσπάσματα μιας προσέγγισης».

Αλέξης Πανσέληνος
«Σκοτεινές επιγραφές»
Μεταίχμιο

«Το 2009 ξεκίνησα να γράφω αυτό το βιβλίο λίγο σαν πρωτάρης. Ποτέ δεν γράφω το ίδιο πράγμα, ποτέ με τον ίδιο τρόπο, πάντα αλλάζω τονικότητα, αλλά αυτό το βιβλίο δεν θυμίζει και πολύ τα παλαιότερα γραψίματά μου, μάλλον ακολουθεί τις αλλαγές μέσα μου. Οι αλλαγές έξω πήγαιναν μαζί, χέρι-χέρι. Η ανατροπή η δική μου σαν να ξέβαφε μέσα στην πραγματικότητα...».

Κώστας Μμουρσελάς
«Στην άκρη της νύχτας»
Πατάκης

«Είναι ένα θρίλερ που εξελίσσεται σε ερωτική ιστορία ή μάλλον μια ερωτική ιστορία που εξελίσσεται σε θρίλερ. Έχει κάποια σχέση με τον Παπαδιαμάντη και τι ανάγκασε αυτόν τον διάσημο συγγραφέα, στο πιο διάσημο διήγημά του, να βάλει ένα τόσο ασήμαντο και λάθος φινάλε; Ίσως φταίει μια γυναίκα. Πρόκειται για μια πολύ απλή ιστορία που για να τη διηγηθώ χρειάστηκα πάνω από διακόσιες τόσες σελίδες. Τόσο λίγες».

Ανέκδοτη Σωτηρίου

Μικρό δείγμα γραφής από το ανέκδοτο μυθιστόρημα της Διδώς Σωτηρίου «Τα παιδιά του Σπάρτακου, που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Κέδρος. Είναι από το πρώτο μέρος του μυθιστορήματος,που διαδραματίζεται στο Σουφλί. Οι πέντε αδερφάδες του, ακόμη και η εννιάχρονη η Βασιλειώ, δούλευαν στα δυο μεγάλα εργοστάσια μεταξιού που είχαν αφεντικά Εβραίους. Αυγές ξεκινούσαν για τη δουλειά, μαζί με εκατοντάδες άλλες εργάτριες. Βάζαν τα τσοκαράκια τους και με τη μπουκιά στο στόμα παίρνανε δρόμο κι απόδρομο μη χαθεί δευτερόλεπτο από το δωδεκάωρο μεροκάματο. Ο Νεόφυτος έκλεινε τα μάτια του κι άκουγε εντυπωσιασμένος τον ρυθμικό χτύπο που κάναν τα τσόκαρα στα καλντερίμια.
“Νάτους! Νάτους ου στρατός τ΄ Σπάρτακου!”

Βασίλης Χατζηιακώβου
Ιανός

«Βλέπω ότι το βιβλιόφιλο κοινό συνεχίζει να κρατιέται γύρω από το βιβλίο.Το ανακαλύπτουν και άλλοι άνθρωποι που τώρα μπαίνουν στο βιβλιοπωλείο για να ενημερωθούν.Το βιβλίο είναι φάρμακο για καταφυγή εναντίον της κρίσης.Βλέπουν μερικοί ότι βοηθάει.Επίσης ανακαλύπτουν ότι το βιβλίο είναι ένα καλό και φθηνό δώρο.Σε αυτό έχουν συμβάλει και οι εκδότες που κρατούν τις τιμές χαμηλά.Πολλοί από αυτούς,αλλά και βιβλιοπωλεία,δημιουργούν τμήματα με προσφορές σε πολύ καλά βιβλία».

Σοφίκα Ελευθερουδάκη
Ελευθερουδάκης

«Θέλω να είμαι λίγο αισιόδοξη.Τα βιβλία έχουν φθηνύνει,οι εκδότες έχουν κάνει μια μεγάλη προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση και ο κόσμος ανταποκρίνεται.Εμείς τον Αύγουστο ανοίξαμε το Βazaar στην Πανεπιστημίου 15,δίπλα στο νέο κεντρικό κατάστημά μας,και η είδηση μεταδόθηκε από στόμα σε στόμα.

Εχουμε μαζέψει βιβλία που τους δίνουμε μια δεύτερη ευκαιρία,τα οποία είτε ήταν πολύ ακριβά στον καιρό τους είτε είχαν τυπωθεί σε μεγάλα τιράζ και τώρα δίνονται σε εξαιρετικά καλές τιμές.Βρίσκεις βιβλία με τριάμισι ακόμα και με ένα ευρώ».

Ξένη Λογοτεχνία

Καταξιωμένοι συγγραφείς, κλασικά κείμενα, από καιρό οφειλόμενες μεταφράσεις, αλλά και νεοεμφανιζόμενοι με ελκυστική γραφή και ενδιαφέρουσα θεματολογία συνθέτουν το πανόραμα της μεταφρασμένης λογοτεχνίας που θα διαβάσουμε τους επόμενους μήνες. Κυριαρχούν και εφέτος οι αγγλόφωνοι συγγραφείς, αξίζει όμως να σημειωθεί η μικρότερη αλλά σημαντική παρουσία και άλλων φωνών.

Τo αριστούργημα του Κάρλος Φουέντες, η «Τerra Νostra» του 1975, που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Αγρα, είναι η μεγάλη άφιξη του φθινοπώρου στη μεταφρασμένη λογοτεχνία. Ο σπουδαίος μεξικανός συγγραφέας, που κατ΄ επανάληψη αναφέρεται στις συζητήσεις για τα βραβεία Νομπέλ, ερευνά τις μεσογειακές ρίζες του ισπανικού πολιτισμού προσπαθώντας να ανακαλύψει τι πήγε στραβά στον πολιτισμό αυτόν, ενώ στο τελευταίο του μυθιστόρημα «Η θέληση και η τύχη» (Καστανιώτης) μια κομμένη κεφαλή διηγείται τη σύγχρονη ιστορία του Μεξικού.

Την απάνθρωπη σταλινική Ρωσία των γκουλάγκ αναπαριστά, πριν από τον Αρθουρ Καίσλερ και τον Αλεξάντρ Σολζενίτσιν, η καταγγελτική μυθοπλασία του Βικτόρ Σερζ στο «Μεσάνυχτα στον αιώνα» (Scripta) του 1939, ενώ ο Αλβανός Ισμαήλ Κανταρέ στο «Μοιραίο δείπνο» (Μεταίχμιο) μας μεταφέρει στο Αργυρόκαστρο του 1943.

Τo ποιητικό ερωτικό μυθιστόρημα «Το μουνί της Ιρέν» του σουρεαλιστή Λουί Αραγκόν και δύο αφηγήματα του Πεσσόα, το αστυνομικό «Υπόθεση Vargas» και η «Ωρα του Διαβόλου», θα κυκλοφορήσουν από τη Νεφέλη. Στον χώρο του φανταστικού, θα διαβάσουμε τον «Δράκουλα» του Μπραμ Στόουκερ σε ατμοσφαιρική μετάφραση του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη από τις εκδόσεις Κίχλη και το πολυσυζητημένο διεθνώς αποκαλυπτικό «2666» (Αγρα), το τελευταίο μυθιστόρημα του ταλαντούχου και πρόωρα χαμένου Χιλιανού Ρομπέρτο Μπολάνιο.

Η μεγάλη κυρία της αμερικανικής δημοσιογραφίας Τζόαν Ντίντιον στο αυτοβιογραφικό «Η χρονιά της μαγικής σκέψης» (Κέδρος) δίνει ένα συγκινητικό χρονικό της απώλειας και του πένθους μετά τον θάνατο του συζύγου της. Από τους Αμερικανούς της νέας γενιάς μάς έρχεται το δεύτερο βιβλίο στα ελληνικά τού αυτόχειρα πεζογράφου και δοκιμιογράφου Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας, η συλλογή διηγημάτων «Αμερικανική λήθη» (Κέδρος), όπως επίσης και το μυθιστόρημα «Αυτοκρατορικές απολαύσεις»του εκκεντρικού Μπρετ Ιστον Ελις που διαδραματίζεται στη σύγχρονη Καλιφόρνια του πλούτου και της τρυφηλότητας. Από τον Νέο Κόσμο, επίσης, ο Ερικ Λάρσον στο μυθιστόρημά του «Στον κήπο με τα θηρία, ένα συναρπαστικό χρονικό της ανόδου του Τρίτου Ράιχ» (Μεταίχμιο) αναπαριστά το πολιτικό παρασκήνιο που οδήγησε στη δημιουργία του ναζισμού στη Γερμανία, ενώ ο βραβευμένος με Μπούκερ Αυστραλός Πίτερ Κάρεϊ μας ταξιδεύει στην Αμερική την εποχή του Αλέξις ντε Τοκβίλ με το ιστορικό μυθιστόρημα «Ο παπαγάλος και ο Ολιβιέ στην Αμερική» (Ψυχογιός).

Οι Ευρωπαίοι

Από τις Βρετανικές Νήσους ο Σκωτσέζος Αντριου Ο΄ Χέιγκαν στο μυθιστόρημα «Η ζωή και οι απόψεις του σκύλου Μαφ και της φίλης του, της Μέριλιν Μονρόε» (Πόλις) αφηγείται τη ζωή της θρυλικής ντίβας με τη φωνή του σκύλου της. Ο Στίβεν Κέλμαν στα «Εγγλέζικα σπαστά» (Μεταίχμιο) παρουσιάζει τη δύσκολη προσαρμογή ενός νεαρού από την Γκάνα σε μια σκληρή γειτονιά του Λονδίνου. Ο Ιρλανδός Σεμπάστιαν Μπάρι στο «Εις γην Χαναάν» (Καστανιώτης) ανατρέχει σε στιγμές της ιρλανδικής ιστορίας του πρώτου μισού του 20ού αιώνα και της μετανάστευσης στην Αμερική. Ο Αγγλος Αλαν Χόλινγκχερστ στο «Παιδί του ξένου» (Καστανιώτης) αποτυπώνει την κλυδωνιζόμενη αριστοκρατία της Βρετανίας κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, ενώ στις ίδιες εκδόσεις τον βραβευμένο Ισπανό Ενρίκε Βίλα Μάτας στην πρόσφατη «Δουβλινιάδα» απασχολεί το τέλος του κόσμου και της λογοτεχνίας.

Ενας διακεκριμένος νευρολόγος με διαταραχές μνήμης κατασκευάζει με τη φαντασία του την εναλλακτική βιογραφία του στο «Κορσακόφ» (Πόλις) του Ερίκ Φοτορινό . Στις ίδιες εκδόσεις ο πρωτοεμφανιζόμενος Τριστάν Γκαρσία αναφέρεται στο κίνημα της χειραφέτησης των ομοφυλοφίλων στη Γαλλία της δεκαετίας του ΄80 και στην εμφάνιση του ΑΙDS στο μυθιστόρημα «Η καλύτερη πλευρά των ανθρώπων». Από τη Γαλλία επίσης ο Λοράν Γκοντέ με το μυθιστόρημα «Στο έλεος του κυκλώνα» (Μεταίχμιο) ζωντανεύει τον πανικό και τη βία στην κοινωνία μιας Νέας Ορλεάνης που σπαράσσεται από τον κυκλώνα. Ο Ελβετός Μάρτιν Ζούτερ συνδυάζει εξωτισμό, χρήμα, ευζωία και αισθησιασμό στον «Μάγειρα του έρωτα»(Καστανιώτης).

Πορνογραφίας λεξικό κ.ά.

Το «Λεξικό της πορνογραφίας» (Καλέντης), θα εκπλήξει σίγουρα την εκδοτική αγορά. Πρόκειται για μια συλλογική έκδοση των Πανεπιστημιακών Εκδόσεων της Γαλλίας υπό τη διεύθυνση του Ρhilippe di Folco που κωδικοποιεί μια αρχαία πρακτική που έχει αποκτήσει στις μέρες μας τεράστιες εμπορικές διαστάσεις.

Γι΄ αυτούς που αναζητούν το γιατί και το πώς στη φιλοσοφία υπάρχει ένα λεξικό που ταξινομεί την πολιτική και φιλοσοφική σκέψη. Είναι «Η πολιτική σκέψη στον 20ό αιώνα: Ενα λεξικό για τον 21ο αιώνα» (Σαββάλας) των Robert Βenwick και Ρhilip Green.

Ευγενία Φακίνου
«Το τρένο των νεφών»
Καστανιώτης

«Ηταν ένα στοίχημα για μένα.Ακριβώς επειδή δεν ταξίδεψα ποτέ στη Λατινική Αμερική,προσπάθησα να αναπληρώσω το κενό με πολύ διάβασμα.Το τρένο των νεφών είναι υπαρκτό στη Λατινική Αμερική,κάνει τώρα ένα ταξίδι τουριστικού ενδιαφέροντος,αλλά κάποτε ταξίδευε κατά μήκος των ορυχείων στις κορυφογραμμές των Ανδεων από την Αργεντινή ως τη Χιλή.Η υπόθεση έχει να κάνει με την Οδύσσεια του Κανένα ή του Καθένα.Είναι μια λατινοαμερικανική Οδύσσεια όπου σε κάθε βαγόνι συναντάς ένα κομμάτι της λατινοαμερικανικής ιστορίας και λογοτεχνίας».

Σώτη Ττριανταφύλλου
«Για την αγάπη της γεωμετρίας»
Πατάκης

«Είναι το πικρότατο χρονικό της νιότης.Κεντρική ηρωίδα η Ανατολή Μπότσαρη που μεγαλώνει όπως μπορεί σε μια μεσοαστική οικογένεια στο κέντρο της Αθήνας...Τα γεγονότα: ένας εφηβικός έρωτας,μια εγκατάλειψη,άλλη μία εγκατάλειψη,δύο αποτυχίες απανωτές,ύστερα αρρώστιες,αναρρώσεις: να γονατίζεις επτά φορές και να σηκώνεσαι οκτώ...Ακολουθούν μία αυτοκτονία,ο συνηθισμένος εφιάλτης του εγκλεισμού,ταπεινώσεις,απώλειες,συμβιβασμοί.Το πικρότατο χρονικό της νιότης».

Οι καθιερωμένοι

Γνωστοί συγγραφείς κάνουν την καθιερωμένη ετήσια εμφάνισή τους. Ο Καστανιώτης συνεχίζει την έκδοση των έργων του Τζ. Ντ. Σάλιντζερ με το «Φράνυ και Ζούι» και οι εκδόσεις Πόλις επανεκδίδουν την «Πατρική κληρονομιά» του Φίλιπ Ροθ. Ενα ακόμη έργο του Ορχάν Παμούκ, το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο «Τζεβντέτ μπέη και υιοί», θα κυκλοφορήσει από την Ωκεανίδα, η οποία ετοιμάζει και το «Γιατί πράγμα μιλάω, όταν μιλάω για το τρέξιμο» του Ιάπωνα Χαρούκι Μουρακάμι, μια προσωπική εξομολόγηση για το τρέξιμο και τη συγγραφή. Από τις ίδιες εκδόσεις θα κυκλοφορήσει σε τρεις τόμους το ογκώδες αμφιλεγόμενο αλλά δημοφιλές μυθιστόρημα «Ο Ατλας επαναστάτησε» της Αμερικανίδας Αϊν Ραντ, μια φανταστική αφήγηση του 1957 για την προοδευτική κατάρρευση της κοινωνίας σε μια δυστοπική Αμερική.

Πηγή: http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=417773

Συνέντευξη του Δάνη (μας) στο Vakhikon.gr

2011-08-29T19:09:00.002+03:00

Ιορδάνης Κουμασίδης. Ετών (σχεδόν) 32. Υπ. Διδάκτορας φιλοσοφίας, με δυο λογοτεχνικά βιβλία, δυο μεταφράσεις, πολλές δημοσιευμένες κριτικές, άρθρα και, εσχάτως, θεατρικά κείμενα. "Στάχτη του Καλοκαιριου", 1 και 2 Σεπτέμβρη στη Θεσσαλονίκη.
Στα 10 μέτρα λοιπόν!
Ή στις 10 ερωτήσεις.
Γιατί "Στάχτη του Καλοκαιριού";
Γιατί θα είναι πια 1 και 2 Σεπτέμβρη και θα έχει μείνει μόνο η στάχτη. Κι επειδή είναι ένα από τα ωραιότερα ελληνικά ποιήματα που έχουν γραφτεί.
Ποίημα;
Του Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου. Ενός από τους 2-3 μεγαλύτερους ποιητές της ελληνικής γλώσσας. Και, όπως μου θύμισαν πρόσφατα, ενός ποιητή που κάποιος άλλος ποιητής, ζωντανός, δεν τον συμπεριέλαβε στην ανθολόγηση των 100 καλύτερων ποιητών του 20ου αιώνα! Συμπεριέλαβε βέβαια τον εαυτό του.
Γιατί θεατρικό αναλόγιο;
Επειδή είναι ολοκαίνουργιο κείμενο. Επειδή η απλότητα του αναλογίου – πρόκειται κυρίως για ανάγνωση- είναι δύσκολή και συνάμα ηδονική. Κι επειδή στη Θεσσαλονίκη σπανίως παρουσιάζονται θεατρικά αναλόγια.
Γιατί τρεις γυναίκες;
Γιατί πάντα περνούν πολλές γυναίκες απ τη ζωή μας, αλλά δε μένουν παραπάνω από δύο ή τρεις. Το διαπίστωσα σε κουβέντα με τον ποιητή Αντρέα Καρακόκκινο.
Γιατί ένας άνδρας;
Μπορεί να είναι τρεις. Ή και κανένας.
Τι σημαίνει σήμερα να γράφει κανείς;
Περίπου ότι σημαίνει και να αναπνέει. Και σίγουρα περισσότερα από το να μιλάει (ασκόπως).
Εν τέλει πεζογράφημα, ποίηση, θεατρικό έργο, κριτική ή φιλοσοφία;
Όλα! Ίσως και άλλα. Η γραφή είναι ενιαία. Οι αποκλίσεις και παρεκκλίσεις της μας δίνουν την ομορφιά.
Υπάρχει νέα λογοτεχνική γενιά;
Ασφαλώς! Στις ηλικίες 25 με 35 γίνεται χαμός. Ειδικά στη Θεσσαλονίκη και ειδικότερα στην ποιητική γραφή. Επειδή όμως ζούμε σε εποχή έκρηξης της πληροφορίας, χρειάζεται περισσότερος χρόνος για να ξεχωρίσουν από το χυλό του διαδικτύου και του marketing των οίκων. Και βέβαια να πάψουν να πληρώνουν για να βγάζουν τα βιβλία τους.
Ποιους λογοτέχνες θαυμάζεις;
Θα σταματούσα να γράφω εάν μου το ζητούσαν ο Μισέλ Ουελμπέκ, η Αμελί Νοτόμπ, η Έρση Σωτηροπούλου, ο Βασίλης Αλεξάκης, ή η Αλεξάνδρα Δεληγιώργη. Νεκρούς δεν αναφέρω γιατί φτάνει πια με την παρελθοντολαγνεία. Κι επειδή είναι λίγο δύσκολο να μου το ζητήσουν.
Μπορεί η λογοτεχνία να αλλάξει τον κόσμο;
Πόσους τόμους έχω στη διάθεσή μου να απαντήσω; Δεν απαντά κανείς αποφθεγματικά και άσκεπτα σε τέτοιες ερωτήσεις. Ας απαντήσω αντίστροφα: τι μπορεί να αλλάξει οριστικά τον κόσμο; Το σίγουρο είναι ότι η λογοτεχνία αλλάζει τον εαυτό (επιμέλεια εαυτού, να σμιλέψουμε τον εαυτό μας σαν έργο τέχνης κλπ.), άρα αλλάζει ένα κομμάτι του κόσμου, μικρό αλλά υποψιάζομαι σημαντικότατο.
Η Στάχτη του καλοκαιριού θα παρουσιαστεί στο καφέ μπαρ Έντεχνο από τις Άννυ Τσολακίδου, Μάρα Τσικάρα και Δανάη Τίκου υπό τη σκηνοθετική επιμέλεια της Αναστασίας Κουμίδου.
Πέμπτη 1 και Παρασκευη 2 Σεπτέμβρη στις 9μμ.
Είσοδος Ελεύθερη, κρατήσεις στο 2310280553
* Το αφήγημα του Ιορδάνη Κουμασίδη Ερωτικό Παραλήρημα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λογείον.

Χωρίς τον Λυκούργο Καλλέργη το θέατρο

2011-08-27T22:22:00.002+03:00

"ΤΟ ΒΗΜΑ-on line"
Πέθανε σήμερα Σάββατο, σχεδόν αιωνόβιος, ο σπουδαίος ηθοποιός
«Δεν το επέλεξα _ μάλλον εκείνο με επέλεξε» μου είχε απαντήσει ο Λυκούργος Καλλέργης όταν τον είχα ρωτήσει γιατί επέλεξε το επάγγελμα του ηθοποιού. «Και αν ο χρόνος επέστρεφε πίσω θα το επέλεγα εγώ, βασικά και κατ’ ανάγκην ψυχική και πνευματική».
Ο Λυκούργος Καλλέργης, ο οποίος πέθανε σήμερα Σάββατο, στις 10 π.μ. στο νοσοκομείο «Γ. Γεννηματάς» σε ηλικία 98 ετών, άφησε πίσω του πλούσιο έργο, όχι μόνον ως ηθοποιός με περισσότερα από 60 χρόνια καριέρας στο θέατρο, στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση, αλλά και ως πολιτικός.
Γεννημένος στις 7 Μαρτίου του 1914 στην Κρήτη, ο γιος του πρωτοπόρου σοσιαλιστή ηγέτη και οργανωτή της πρώτης Εργατικής Πρωτομαγιάς στην Ελλάδα Σταύρου Καλλέργη, μετοίκησε στην Αθήνα σε ηλικία 10 ετών και ξεκίνησε τις θεατρικές σπουδές του πλάι στον Κάρολο Κουν και τη Λαϊκή Σκηνή. Υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη και ηθοποιός του Θεάτρου Τέχνης. Από τότε πρωταγωνίστησε σε πολλούς θιάσους του ελεύθερου θεάτρου και υπήρξε επί 18 χρόνια πρωταγωνιστής του Εθνικού (όπου διετέλεσε καθηγητής της Δραματικής Σχολής). Ασχολήθηκε με την αρχαία τραγωδία, τον Γουίλιαμ Σαίξπηρ, τον Ερρίκο Ιψεν, τον Αντον Τσέχοφ, τον Αύγουστο Στρίντμπεργκ, τον Μαξίμ Γκόρκι και τον Ευγένιο Ο'Νιλ και συνεργάστηκε με την ελίτ της υποκριτικής, από τη Μαρίκα Κοτοπούλη και τον Αιμίλιο Βεάκη ως την Κατίνα Παξινού και τον Αλέξη Μινωτή.
Ο Λυκούργος Καλλέργης μπήκε στον κινηματογράφο το 1948 με την ταινία «Ο κόκκινος βράχος» και από τότε εμφανίστηκε σε πάρα πολλές ταινίες, τόσες που αν του ζητούσες να τις απαριθμήσει απέξω δεν θα μπορούσε. Θυμόταν όμως περιστατικά που διάνθισαν τις εμπειρίες του, όπως «το αλησμόνητο τραγούδι της Καρέζη “Μην τον ρωτάς τον ουρανό” στο “Νησί των Γενναίων”», τον καπετάνιο του κρουαζιερόπλοιου στο «Ραντεβού στη Βενετία» όταν «πλήρωμα και επιβάτες με μπέρδευαν με τον αληθινό καπετάνιο και γίνονταν πολλά κωμικά επεισόδια», αλλά και το δυνατό χαστούκι που ως πατέρας της έδωσε στην Αλίκη Βουγιουκλάκη στο «Ο Μιμίκος και η Μαίρη» «και που τη βοήθησε να παίξει καλύτερα τον ρόλο της».
Στα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια άρχισε να ασχολείται ενεργά με την πολιτική και το 1977 εξελέγη βουλευτής του ΚΚΕ στην Α' Περιφέρεια Αθηνών. Οταν του είχα ζητήσει να σχολιάσει κατά πόσον τα αριστερά φρονήματά του τον ταλαιπώρησαν ως επαγγελματία, η απάντησή του ήταν «αρκετά, αλλά ας μην τα θυμόμαστε.».
Στις 14 Μαΐου του 2007 ο Καλλέργης αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτωρ του τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Η κηδεία του θα γίνει την Τρίτη 30 Αυγούστου, στις 17.00, στο Α' Νεκροταφείο της Αθήνας.

«Έφυγε» από τη ζωή ο συγγραφέας Νίκος Θέμελης

2011-08-21T01:44:00.000+03:00

Αθήνα
Την τελευταία του πνοή άφησε το απόγευμα του Σαββάτου ο συγγραφέας Νίκος Θέμελης, ο οποίος επί σειρά ετών υπήρξε συνεργάτης του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη.

Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και συνέχισε τις σπουδές του στη Γερμανία, όπου το 1975 έκανε και το Διδακτορικό του σε θέματα Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.

Εργάστηκε στην Αγροτική Τράπεζα, στο υπουργείο Οικονομικών και στη Νομική Υπηρεσία του Συμβουλίου Υπουργών στις Βρυξέλλες.

Από το 1981 υπήρξε συνεργάτης του Κώστα Σημίτη, ακολουθώντας τον στα υπουργεία Γεωργίας, Εθνικής Οικονομίας, Παιδείας, Βιομηχανίας και στα πρωθυπουργικά του καθήκοντα μεταξύ 1996-2004.

Έχει εκδώσει τα μυθιστορήματα: Η αναζήτηση (1998), Η ανατροπή (2000), Η αναλαμπή (2003), Για μια συντροφιά ανάμεσά μας (2005), Μια ζωή δυο ζωές (2007) και Οι αλήθειες των άλλων (2008).

Θεματολογικά, στα μυθιστορήματά του αναφέρεται σε μια μεγάλη περίοδο του ελληνισμού των τελευταίων τριών αιώνων, τόσο στο χώρο της διασποράς όσο και στο χώρο της αναδυόμενης νεοελληνικής αστικής τάξης.

Η αναπαράσταση της εποχής -με πραγματολογικό υλικό και μυθοπλασία- αποτελεί τον καμβά όπου υφαίνεται η σύγκρουση ιδεών, η αμφισβήτηση και η ανατροπή στερεοτύπων, οι κοσμοϊστορικές αλλαγές της κεντρικής Ευρώπης, αλλά και τα μυστήρια της ψυχής, καθώς και ζητήματα που σχετίζονται με την ατομική και τη συλλογική ταυτότητα.

Τα συλλυπητήρια μηνύματα

Ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, εξέφρασε τη λύπη του για το θάνατο του Νίκου Θέμελη, «ενός στελέχους με συνεπή παρουσία και μεγάλη συμβολή στην πολιτική ζωή της χώρας και στις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ.

» Ενός καταξιωμένου συγγραφέα, με πλούσιο και πρωτοπόρο έργο που παρακολουθεί με μια σύγχρονη ματιά την πορεία και τις αναζητήσεις της Ελληνικής κοινωνίας. Ενός ευαίσθητου και ικανού ανθρώπου του οποίου η απουσία θα είναι αισθητή. Στην οικογένειά του εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια.»

Ο υπουργός Υγείας Ανδρέας Λοβέρδος δήλωσε σχετικά: «Ο Νίκος Θέμελης, ένας σπουδαίος Έλληνας, άνθρωπος του πνεύματος της πολιτικής και της επιστήμης, έφυγε σήμερα το απόγευμα από κοντά μας. Εκφράζουμε συλλυπητήρια στους συγγενείς και τους οικείους του. Θα τον θυμόμαστε για πάντα με αγάπη, σεβασμό και εκτίμηση.»

Η πρόεδρος της Δημοκρατικής Συμμαχίας Ντόρα Μπακογιάννη, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Ο Νίκος Θέμελης υπήρξε μια ξεχωριστή περίπτωση επιστήμονα, διανοούμενου και δημόσιου άνδρα, ο οποίος με την πορεία του κόσμησε τα ελληνικά γράμματα και την πολιτική ζωή.

» Διακρίθηκε για το ήθος και την εντιμότητά του και αποτέλεσε παράδειγμα συμπεριφοράς για τις κρίσιμες θέσεις εξουσίας που πέρασε.

» Με το έργο του ως συγγραφέας φώτισε με έναν ιδιαίτερο τρόπο τη σύγχρονη ελληνική ιστορία και τις αλλαγές της ελληνικής κοινωνίας. Εκφράζω στην οικογένεια του και στους φίλους του τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια.»

Πηγή: http://news.in.gr/culture/article/?aid=1231124560

Στάχτη του Καλοκαιριου

2011-08-16T21:00:00.002+03:00

Το θεατρικό έργο του θα παρουσιάσει ο Ιορδάνης Κουμασίδης

την Πέμπτη 1 Σεπτεμβρίου και την Παρασκευή 2 Σεπτεμβρίου,στις 9:30 μ.μ.
στο
Καφέ-Μπαρ Έντεχνο
Ι. Δέλλιου 4
με τις
Άννυ Τσολακίδου
Μάρα Τσικάρα
Δανάη Τίκου
Σκηνοθετική επιμέλεια: Αναστασία Κουμίδου
Πρόκειται για την πρώτη παρουσίαση,υπό μορφή αναλογίου,του θεατρικού κειμένου του Ιορδάνη Κουμασίδη 'Στάχτη του Καλοκαιριου'.Τρεις γυναίκες, 20, 30, και 40 ετών διηγούνται τη γνωριμία τους με τον ίδιο (;) μυστηριώδη νεαρό άνδρα.
Μετά το τέλος της παράστασης ακολουθεί συζήτηση με τους συντελεστές της.
Είσοδος Δωρεάν, κρατήσεις απο 17 Αυγούστου στο 2310280553

Xορηγοί, εξωστρέφεια, να γίνει η Θεσσαλονίκη «μοντέλο»

2011-08-14T08:15:00.004+03:00

AΠOΨH στην "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ on line",13/8/2011

Του Σπυρου Πεγκα*

Μέσα από την εποχή αναταράξεων που διανύουμε, προκύπτει μια σημαντική, σχεδόν δομική αλλαγή στον τρόπο άσκησης της πολιτικής εξουσίας στη χώρα μας. Η αλλαγή αυτή εκφράζεται άλλοτε με βίαιο και άλλοτε με ήπιο τρόπο. Στον Δήμο Θεσσαλονίκης έχουμε συνειδητά αποφασίσει την ήπια αποδόμηση κακών πρακτικών του παρελθόντος και την ανάληψη μιας διαφορετικής και προσαρμοσμένης στα σημεία των καιρών πολιτικής προσέγγισης.
Στον τομέα του πολιτισμού είναι σχηματικά τρεις οι βασικοί άξονες που καθορίζουν την πολιτική μας: α. Βιωματική καλλιέργεια παιδείας και πολιτισμού με πρωτοβουλίες δικές μας, π.χ. Νύχτες στα Μουσεία, Σεμινάρια Σύγχρονου Χορού με Zambrano, αλλά και επιλεγμένες εισαγωγές σημαντικών έργων που σηματοδοτούν τη σύγχρονη πολιτιστική εξέλιξη. Στόχος είναι να φέρουμε στην πόλη αυτό που αύριο θα είναι σημαντικό και επίκαιρο σε παγκόσμιο επίπεδο και όχι αυτό που ήταν πριν από μια δεκαετία, β. διεθνοποίηση των τοπικών φεστιβάλ και εκδηλώσεων, ανάδειξη και εξαγωγή των τοπικών δυνάμεων και καλλιέργεια εξωστρέφειας και γ. χρηστή οικονομική διαχείριση σε συνδυασμό με ανάπτυξη των υποδομών πολιτισμού του δήμου.
Για το 2011 η Αντιδημαρχία Πολιτισμού, Παιδείας και Τουρισμού εξασφάλισε ήδη 410.000 ευρώ σε χορηγίες για δραστηριότητες που ήδη έκανε (Περίπατος Πολιτισμού) ή που θα κάνει («Δημήτρια», Γαστρονομικό Φεστιβάλ). Το ποσό αυτό αγγίζει το 50% του ανελαστικού μέρους του προϋπολογισμού της Διεύθυνσης Πολιτισμού. Η θετική ανταπόκριση ιδιωτών χορηγών συνοδεύεται από ανάλογη αντιμετώπιση κρατικών φορέων, όπως η Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς, που αντιλαμβάνονται τον εποικοδομητικό τρόπο διαχείρισης των χρημάτων, καθώς και την προβολή της δικιάς τους συνδρομής. Το ίδιο ισχύει και για τα μεγάλα πνευματικά ιδρύματα της χώρας, τα οποία κατανοούν την ισχυρή πρόθεσή μας να προχωρήσουμε στην αναμόρφωση και ανάπτυξη των δικών μας υποδομών. Ετσι, συνεργαζόμαστε με το Iδρυμα Νιάρχος για την αναβάθμιση του δικτύου των Δημοτικών Βιβλιοθηκών. Η Θεσσαλονίκη είναι αυτή τη στιγμή η ελπίδα για ένα διαφορετικό ελληνικό παράδειγμα αντίθετο στη γενική εικόνα της χώρας.
Μια άλλη πηγή σημαντικών κεφαλαίων είναι τα Ευρωπαϊκά Προγράμματα, όπου η Αντιδημαρχία Πολιτισμού έχει ήδη καταθέσει δύο προτάσεις ως leader και άλλες τρεις ως εταίρος με θέμα την πολιτιστική ανάδειξη της πόλης και την ανάπτυξη της δημιουργικής οικονομίας (creative economy) με αναφορά στις τοπικές δημιουργικές και καλλιτεχνικές δυνάμεις.
Τέλος, πιστεύουμε στην ουσιαστική συνένωση δυνάμεων. Συνεργαζόμαστε με το ΥΠΠΟΤ στο πρόγραμμα «Θεσσαλονίκη: Σταυροδρόμι Πολιτισμών», «συνεταιριζόμαστε» στις προσπάθειές μας με όλους τους πολιτιστικούς φορείς, αλλά και τα διεθνή φεστιβάλ της πόλης (Κινηματογράφου, Ντοκιμαντέρ, Βιβλίου, Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης, Φωτο-Μπιενάλε) και σκεφτόμαστε με τρόπο μητροπολιτικό κοινές δράσεις με τους όμορους δήμους. Μια τακτική που ελπίζουμε σύντομα να ευοδωθεί και έμπρακτα με μια ηχηρή και παραδειγματική κίνηση μητροπολιτικής αντίληψης.
* Ο κ. Σπύρος Πέγκας είναι αντιδήμαρχος Πολιτισμού, Παιδείας και Τουρισμού του Δήμου Θεσσαλονίκης.

Βιβλία, οι μέλισσες που μεταδίδουν τη γύρη από μυαλό σε μυαλό

2011-08-02T10:17:00.001+03:00

Κυπριακή Λέσχη Βιβλίου, Παραλίμνι Μια εστία διαλόγου και πνευματικής αναζήτησης
31/07/2011," Σημερινή"
Του Μάριου Δημητρίου
Η Λέσχη φιλοδοξεί να σπάσει το γόρδιο δεσμό με την απομόνωση και τη ρουτίνα της καθημερινότητας
Ένα φιλόξενο σπίτι για τους ανθρώπους και τις ιδέες, αυτό της παιδιάτρου Δέσποινας Οικονόμου στο Παραλίμνι. Ιδιαίτερα από τον περασμένο Φεβρουάριο, που μαζί με καλούς φίλους της ίδρυσε την Κυπριακή Λέσχη Βιβλίου, σφύζει από κίνηση και ζωή, φυσική και πνευματική, αφού δύο βράδια τη βδομάδα συναντώνται τα μέλη της (οι έφηβοι κάθε Σάββατο και οι ενήλικες κάθε Τετάρτη) με τα βιβλία τους παραμάσχαλα, που τα διαβάζουν και τα συζητούν, συχνά μέχρι και τα μεσάνυχτα.
Η απομόνωση και η ανάδειξη της οντότητας
Μια όμορφη εστία διαλόγου, συντροφικότητας, φιλίας και πνευματικής αναζήτησης, η Λέσχη φιλοδοξεί να σπάσει το γόρδιο δεσμό με την απομόνωση και τη ρουτίνα της καθημερινότητας, ιδιαίτερα των νέων στην ελεύθερη περιοχή Αμμοχώστου αλλά και σε όλη την Κύπρο, όπως μας είπε η Δέσποινα Οικονόμου. «Συζητούμε για κάτι περισσότερο από το τι έφαγα, τι ήπια, τι ρούχα φόρεσα», είπε χαρακτηρισικά. Να υπενθυμίσουμε ότι η Δρ Οικονόμου είναι αντιπρόεδρος της Παιδιατρικής Εταιρείας Κύπρου και μέλος της Επιτροπής Εφηβικής Υγείας της Εταιρείας - είναι μια από τις δύο ερευνήτριες που σε συνεργασία με τη Μονάδα Εφηβικής Υγείας της Β΄ Παιδιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών και με το ΤΕΠΑΚ, διεξήγαγαν έρευνα σε Γυμνάσια και Λύκεια της Κύπρου, τη σχολική χρονιά 2009-2010 και αποκάλυψαν ότι σχεδόν το 35% των παιδιών ηλικίας 14-16 χρονών στην Κύπρο συμμετείχαν στα διαδικτυακά παιχνίδια τύχης, δηλαδή καταπιάνονται με τον τζόγο στο διαδίκτυο και εκατοντάδες είναι εθισμένοι στο διαδίκτυο.
«Αυτό σημαίνει ότι πολλά παιδιά είναι κλεισμένα σε ένα δωμάτιο και βέβαια το θέμα της απομόνωσης, που σπρώχνει σε λάθος δρόμους, αφορά όλη την Κύπρο», μας είπε η Δρ Οικονόμου, αναφερόμενη στα πολύ υψηλά ποσοστά κατάχρησης στο διαδίκτυο, στα ατυχήματα, στη χρήση ναρκωτικών και αλκοόλ και στην παραβατικότητα. «Σε κάθε μας συνάντηση», τόνισε, «βασική αρχή της Λέσχης μας είναι ο σεβασμός της διαφορετικότητας του άλλου, η σε άνετο και ευχάριστο κλίμα συζήτηση, η προτροπή για ενεργή συμμετοχή όλων των μελών της ομάδας και ανάπτυξης γόνιμου και εποικοδομητικού διαλόγου, με σκοπό αφ’ ενός την ανάδειξη της οντότητας του κάθε μέλους και αφετέρου τη συμμετοχή του ως μέρος ενός συνόλου με κοινούς στόχους και ενδιαφέροντα».

Από την ανάγνωση, στην επικοινωνία

Με εκπλήττει η αίσθηση της απομόνωσης σε μια κοινότητα σαν το Παραλίμνι, που παρά την τουριστική ανάπτυξη, διατηρεί τα παραδοσιακά της στοιχεία.

-Αυτό με προβλημάτισε κι εμένα. Η εξήγηση βρίσκεται στην τεχνολογία που «σπρώχνει» τους νέους να κλειστούν στον εαυτό του ο καθένας. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι δεν υπάρχουν χώροι για να μπορέσουν άνετα τα παιδιά και οι μεγαλύτεροι να λειτουργήσουν. Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, δεν υπάρχει στο Παραλίμνι ένα πάρκο ή ένας άλλος χώρος που να μπορούν να πάνε τα παιδιά να περπατήσουν, να τρέξουν, να γυμναστούν, χωρίς να συνοδεύονται απαραίτητα από τους γονείς τους. Δεν μπορούν να λειτουργήσουν συντροφικά, εκτός αν καθίσουν σε μια καφετερία ή μπουν στο κομπιούτερ τους. Χάθηκαν οι αλάνες από τις γειτονιές, αφού τσιμεντώθηκαν όλες, στο βωμό της λεγόμενης ανάπτυξης.

-Η συμμετοχή στη Λέσχη, σπάζει πραγματικά το φράγμα της απομόνωσης;

- Το βιβλίο στην ουσία είναι μια μοναχική δραστηριότητα. Ένας άνθρωπος κάθεται κάπου και διαβάζει. Εμείς μετατρέπουμε αυτή τη μοναχική δραστηριότητα σε συντροφιά. Δηλαδή ο αναγνώστης ενός βιβλίου συναντά ακόμα έναν άνθρωπο ή περισσότερους και μοιράζεται μαζί τους τις σκέψεις του, τους προβληματισμούς του. Ό,τι βγει από την ανάγνωση, το κάνει επικοινωνία. Και ταυτόχρονα δημιουργεί και περισσότερους φίλους, όπως μου είπε το πιο νεαρό μέλος μας, ο 7χρονος Γιωργάκης: «Στη Λέσχη, μου αρέσει να διαβάζω βιβλία, αλλά και να κάνω καινούργιους φίλους» κι αυτό είναι πολύ σπουδαίο, το να μπορείς σήμερα να μιλάς με τους άλλους. Και βέβαια, πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβουμε ότι οι φίλοι μας είναι αυτοί που βρισκόμαστε τετ α τετ και όχι αυτοί του Facebook, που μας κάνουν «φίλους» χωρίς να τους ξέρουμε.

«Είμαστε ακόμα στην αρχή»

ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗ και αισιόδοξη, η Δρ Οικονόμου τόνισε ότι «είμαστε ακόμα στην αρχή ως Κυπριακή Λέσχη Βιβλίου. Έχουμε μέλη μας καμιά 60ριά άτομα απ' όλη την ελεύθερη περιοχή Αμμοχώστου, το Παραλίμνι, τη Δερύνεια, τη Σωτήρα, μέχρι το Αυγόρου και τις Βρυσούλες, και στόχος μας είναι να προχωρήσουμε στη Λάρνακα, στη Λευκωσία και σε άλλες περιοχές, με παραρτήματα εκεί. Θέλουμε να θεωρήσει κάθε Κύπριος ότι ανήκει σε αυτή τη Λέσχη, ότι δεν έχει τοπικιστικό χαρακτήρα, ότι είναι για όλη την Κύπρο».

-Τι σου δίνει δύναμη να συνεχίζεις, αφού η δραστηριότητα αυτή σού παίρνει τόση πολλή προσπάθεια και χρόνο, πέρα από την καθημερινή εργασία σου ως παιδίατρος;

-Συνεχίζω αυτή την προσπάθεια γιατί νιώθω ότι προσφέρω χαρά και αγάπη στους άλλους, κάτι που τους κάνει να νιώθουν καλά. Κι έτσι νιώθω κι εγώ καλά. Οι συναντήσεις μας της Τετάρτης, που είναι για τους ενήλικες, αρχίζουν από τις 9 μ.μ. και συνεχίζουν συχνά μέχρι και μετά τα μεσάνυχτα. Αναλύουμε κάποιο βιβλίο που διαβάζει κάποιος, χωρίς να είναι ανάγκη να το διαβάσουν όλοι, λέει την περίληψη και τα σημαντικά, κατά την άποψή του, στοιχεία. Καθόμαστε εδώ, όχι για καφέ, αλλά με συμμετοχή του καθενός. Πρόσφατα συζητήσαμε για την τραγωδία στο Μαρί με την ομάδα των εφήβων και εκπλάγηκα γιατί διαπίστωσα ότι διαβάζουν εφημερίδες, βλέπουν ειδήσεις στην τηλεόραση και έχουν κρίση και άποψη για ζητήματα της επικαιρότητας.

Είναι γεγονός ότι το διάβασμα βοηθά στην ανάπτυξη και της προφορικής έκφρασης, αλλά και της αυτοπεποίθησης. Στη διάρκεια των συναντήσεών μας, δίνεται η ευκαιρία στον καθένα να εκφράσει την άποψή του. Ο συντονιστής δίνει το λόγο στον καθένα και πρέπει να μιλήσουν όλοι, περιλαμβανομένων των ντροπαλών ή των επιφυλακτικών. Ένας πατέρας μού είπε ότι είναι ιδιαίτερα ευχαριστημένος, γιατί το παιδί του έχει πιο πολλή ευφράδεια, από τον καιρό που συμμετέχει στις συζητήσεις της Λέσχης. Δεν είμαστε, λοιπόν, απλώς μια λέσχη ανάγνωσης, είμαστε κάτι περισσότερο, αφού θέλουμε να αυξήσουμε τη φιλαναγνωσία, αλλά και να μυήσουμε τους νέους μας στο ποιοτικό βιβλίο, μπαίνοντας στα δικά τους ενδιαφέροντα.

«Προσμένω την Τετάρτη ανυπόμονα»

ΚΩΣΤΑΣ Σιόκουρος 38 χρονών, Παραλίμνι, πρώην μάγειρας: «Εκτός του ότι αγοράζω βιβλία, συνηθίζω να επισκέπτομαι τη Δημοτική Βιβλιοθήκη στη Δερύνεια και δανείζομαι και βιβλία για αρκετά τώρα χρόνια. Από την υπεύθυνη της βιβλιοθήκης, την κ. Ελευθερία, έμαθα για την Κυπριακή Λέσχη Βιβλίου και τη Δέσποινα Οικονόμου. Και αυτό το έψαχνα πολύ καιρό.

-Γιατί;

-Γιατί αγοράζω χρόνια βιβλία, μου αρέσει πολύ να διαβάζω και ό,τι έχει σχέση με το βιβλίο.

-Ποιο είναι το αγαπημένο σου;

-«Ο κώδικας Ντα Βίντσι» του Νταν Μπράουν. Το διάβασα πιο γρήγορα απ' όλα τα βιβλία στη ζωή μου, έμεινα ξάγρυπνος μέχρι το πρωί για να το τελειώσω, αφού με μάγεψε η πλοκή. Είδα και την ταινία, αλλά με απογοήτευσε, δεν έχει καμιά σχέση με το βιβλίο. Τώρα που έχω ελεύθερο χρόνο (είμαι σε μια φάση της ζωής μου που αποφάσισα να αλλάξω επαγγελματική κατεύθυνση), μπορεί να διαβάζω ένα βιβλίο τη βδομάδα, δύο ή και τρεις ώρες κάθε απόγευμα στη βεράντα μου. Διαβάζω επίσης το βράδυ στο δωμάτιό μου, πριν κοιμηθώ.

-Φίλους έχεις;

-Έχω δυο τρεις φίλους, που τους γνώρισα σχετικά πρόσφατα στη Λάρνακα. Το παράξενο είναι ότι έχουμε κοινά κάποια πράγματα, αλλά όχι την αγάπη για το βιβλίο. Έρχονται οι φίλοι μου στο σπίτι μου, βλέπουν όλα εκείνα τα βιβλία στο ράφι, στο τραπέζι του σαλονιού, τα ανοίγουν για μια στιγμή και τα αφήνουν αδιάφοροι. Προτιμούν να δουν μια ταινία ή να κάνουν κάτι άλλο και βέβαια δεν μπορείς να τους αναγκάσεις να διαβάσουν ένα βιβλίο. Νιώθω ότι στη ζωή μας πολλά είναι επιφανειακά, δεν δίνουμε έμφαση στην επικοινωνία. Είναι λοιπόν μια καλή ευκαιρία η Λέσχη, για να συζητήσεις πράγματα που σε προβληματίζουν, εξωτερικεύεις πράγματα που αλλιώς δεν θα εξωτερίκευες σε ένα φίλο σου.

-Τι άλλαξε στη ζωή σου από τότε που άρχισες να έρχεσαι εδώ;

-Το είπα από την πρώτη φορά που ήρθα εδώ, ότι ενθουσιάστηκα γιατί έχω ένα κοινό με άλλα άτομα, νιώθω ότι έχω κάπου να πηγαίνω τη συγκεκριμένη μέρα, έχω ένα πρόγραμμα που ακολουθώ. Δεν έρχομαι επειδή με αναγκάζουν ή επειδή δεν έχω τίποτε άλλο να κάνω, αλλά επειδή το θέλω. Προσμένω την Τετάρτη ανυπόμονα.

-Είσαι ανύπαντρος, αντιλαμβάνομαι…

-Δεν νομίζω ότι θα παντρευτώ ποτέ, γιατί είμαι δύσκολος στις σχέσεις μου - ούτε συγκάτοικο δεν μπορώ να έχω. Είναι δύσκολη η συμβίωση, χρειάζεται συμβιβασμούς και εγώ αγαπώ την ανεξαρτησία μου και προτιμώ να είμαι μόνος μου, παρά σε μια σχέση που να νιώθω καταπιεσμένος. Και το βιβλίο είναι μια διέξοδος σε όλα αυτά. Μπορείς να το πάρεις παντού, στο σπίτι, στην παραλία κλπ, δεν σε περιορίζει.

-Σου αρέσει το ότι εδώ στη Λέσχη, έχεις επαφή με ανθρώπους διαφόρων ηλικιών;

-Μου αρέσει πολύ, είναι σπουδαίο. Έχω φιλίες με μικρότερους και μεγαλύτερους από μένα. Για μένα δεν τίθεται ζήτημα ηλικίας. Μπορείς να μάθεις και από τους έφηβους και από τους ενήλικες και από τους ηλικιωμένους. Φτάνει να έχεις κάτι κοινό μαζί τους.

Συναυλία και έκθεση βιβλίου την Παρασκευή

Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ και συζήτηση βιβλίων στην Κυπριακή Λέσχη Βιβλίου συμπληρώνεται αρμονικά με διάφορες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις που, όπως μας είπε η Δρ Οικονόμου, έχουν σκοπό να κεντρίσουν το ενδιαφέρον των νέων μας, προκειμένου να πλησιάσουν φιλικά το βιβλίο σε συνδυασμό με τα δικά τους ενδιαφέροντα (μουσική, ζωγραφική, αθλητισμό κλπ).

Σε αυτό το πλαίσιο, πραγματοποιείται την ερχόμενη Παρασκευή 5 Αυγούστου 2011, συναυλία και έκθεση βιβλίου στην πλατεία Λευκόλλα, στον Πρωταρά. Η έκθεση βιβλίου θα διαρκέσει από τις 7 μ. μ. - 9 μ. μ. και αμέσως μετά θα ακολουθήσει η συναυλία με τον Αντώνη Οικονόμου και το συγκρότημα Tsak Mpam στις 9 μ. μ. - 10.45. Είναι η δεύτερη παρόμοια εκδήλωση που οργάνωσε η Λέσχη - η πρώτη έγινε πρώτη στις 28 Απριλίου 2011. Tο συγκρότημα Τσακ Μπαμ αποτελείται από 11 νεαρούς φοιτητές από το Παραλίμνι, την Αγία Νάπα, τη Δερύνεια και άλλες κοινότητες της ελεύθερης περιοχής Αμμοχώστου. Ο 23χρονος Αντώνης Οικονόμου, που τραγουδά και παίζει κιθάρα, σπούδασε φωνητικά και κιθάρα, και ασχολείται με τη μουσική από 7-8 χρονών.

«Γίνομαι καλύτερος άνθρωπος»

ΜΑΡΙΑ Ζορλή, από το Αυγόρου, αισθητικός, μητέρα δύο παιδιών 6 και 4 χρονών: «Η Δέσποινα είναι η παιδίατρος των παιδιών μου, αλλά γνωριστήκαμε από πριν, όταν τραγουδούσα με τον Αντώνη, τον γιο της. Δεν είχα σχέση με το βιβλίο, αλλά όταν διάβασα το συγκλονιστικό «Το δάκρυ του κρίνου» της Γιώτας Φώτου, μέσα σε τρεις μέρες, αγάπησα τα βιβλία. Νιώθω ότι με την ανάγνωση βιβλίων γίνομαι καλύτερος άνθρωπος, ανακαλύπτω πράγματα για μένα, βλέπω τα καλά και τα κακά μου, και συνεχίζω πιο ομαλά το πνευματικό ταξίδι μου. Είμαι ενθουσιασμένη με τη Λέσχη και θέλω να γίνει γνωστή σε όλη την Κύπρο».

Δώρα Χαρίτου από το Παραλίμνι, κομμώτρια, μητέρα τεσσάρων παιδιών 17, 18 (διδύμων) και 21 χρονών: «Πάντα μου άρεσαν τα βιβλία γιατί με χαλαρώνουν, ταξιδεύω με αυτά και παρόλο που ως σύζυγος, μητέρα και εργαζόμενη έχω πολλές ευθύνες, εντούτοις βρίσκω πάντα χρόνο για διάβασμα. Για μένα είναι μια εκτόνωση, εμπλουτίζω τις γνώσεις μου και απολαμβάνω τις ήρεμες -και ρομαντικές για μένα- συζητήσεις στη Λέσχη».

«Μου αρέσει να είμαι διαφορετική»…

ΑΛΛΑ τρία μέλη της Κυπριακής Λέσχης Βιβλίου. Από αριστερά η Έλενα Πίτσιλλου 10 χρονών από την Ξυλοφάγου, η Ραφαέλλα Κώστα 13 χρονών από τη Σωτήρα και η Κυριακή Ζαχαρία 15 χρονών από το Φρέναρος. Μας είπε η Έλενα: «Γνώρισα πολλούς φίλους εδώ, όποτε μπορώ έρχομαι. Μου αρέσει να διαβάζω βιβλία για τις ζωές άλλων. Έγραψα δύο βιβλία. Το πρώτο, δώδεκα σελίδων, «Η φάρμα με τα ζώα», το έγραψα όταν ήμουν 6 χρονών. Τα ζώα φεύγουν από τη φάρμα γιατί δεν τους αρέσει και τις κότες τις κλέβει μια αλεπού και έχουν διάφορες περιπέτειες. Μετά, μετανιώνουν που έφυγαν και πάνε πίσω. Τώρα προσπαθώ να γράψω με βάση το Ημερολόγιο του Σπασίκλα, ενός 10χρονου στην ηλικία μου, που είναι διαφορετικός από τα άλλα παιδιά. Είμαι κι εγώ διαφορετική, γιατί στις περισσότερες φίλες μου αρέσει η Μπάρμπι, ενώ σ’ εμένα καθόλου. Εμένα μου αρέσει το ποδόσφαιρο, το τένις, η μουσική… μου αρέσει να είμαι διαφορετική, δεν θα μου άρεσε να έχω κοινά χαρακτηριστικά με τις φίλες μου. Οι διαφορετικοί μεταξύ τους άνθρωποι μπορεί να περάσουν καλύτερα μαζί, από αυτούς που μοιάζουν μεταξύ τους».

Για τη Ραφαέλλα είναι σημαντική η Λέσχη γιατί, όπως μας είπε, της δίνει την ευκαιρία για καινούργιες γνωριμίες, με βάση την κοινή αγάπη για το βιβλίο. Πρόσθεσε ότι από τότε που συμμετέχει στην ομάδα, διαβάζει περισσότερο από πριν. Της αρέσει ιδιαίτερα η ψυχολογία. Αγαπημένο της βιβλίο το «Μάθε να αγαπάς τον εαυτό σου».

Η Κυριακή μάς πληροφόρησε ότι άρχισε να διαβάζει βιβλία από μικρή, στο δημοτικό. «Το βιβλίο σε ωριμάζει», σχολίασε λακωνικά. Τώρα η Κυριακή διαβάζει το «Τη νύχτα που γύρισε ο χρόνος» της Νοέλ Μπαξέρ, που περιγράφει, όπως μας είπε, «τα σκληρά βιώματα στην προσπάθεια επιβίωσης». Υπέμνησε ότι περιμένει με ανυπομονησία τις συναντήσεις της Λέσχης, γιατί της δίνουν χαρά, βελτιώνουν την ψυχολογία της, τη χαλαρώνουν από το άγχος των μαθημάτων και ικανοποιούν την ανάγκη της για κοινωνικοποίηση.

Μοναδικό εγχείρημα

2011-08-02T10:12:00.002+03:00

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Monday 01 August 2011 "ΤΑ ΝΕΑ-ON LINE"

«No rest for the dead» («Ο νεκρός δεν γνωρίζει ανάπαυση»). Αυτός είναι ο τίτλος ενός βρετανικού αστυνομικού θρίλερ που έχει την εξής μοναδικότητα: το έχουν γράψει από κοινού 26 συγγραφείς -συγγραφείς που αν αθροίσεις τις πωλήσεις των βιβλίων τους, αυτές αντιστοιχούν σε δεκάδες εκατομμύρια αντίτυπα.

Σύμφωνα με τα Νέα, η ιδέα ανήκει στον Αντριου Γκάλι, εκδότη του περιοδικού «Strand Magazine» που ειδικεύεται στο αστυνομικό μυθιστόρημα και τα διηγήματα μυστηρίου.

Στην αρχή, ο Γκάλι προσκάλεσε δώδεκα συγγραφείς για τη δημιουργία του βιβλίου, που θα έκαναν ο καθένας από ένα κεφάλαιο. Το αποτέλεσμα όμως ήταν ένα ημιτελές μυθιστόρημα οπότε προσκάλεσε επιπλέον συγγραφείς καταλήγοντας τελικά στον αριθμό 26. Ανάμεσά τους ο Τζέφρι Ντίβερ, που πρόσφατα ολοκλήρωσε την νέα περιπέτεια του Τζέιμς Μποντ, ο Αλεξάντερ ΜακΚολ Σμιθ και η Κάθι Ράικς.

Η συγγραφή κράτησε τέσσερα χρόνια. Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν ότι έπρεπε οι συγγραφείς να πεισθούν να γράψουν με ενιαίο ύφος, αλλά και να εισπράξουν μόνο μια συγκεκριμένη αμοιβή χωρίς άλλα δικαιώματα από την κυκλοφορία του βιβλίου. Ο λόγος είναι ότι τα έσοδα από τις πωλήσεις θα δοθούν στην Εταιρεία Λευχαιμίας και Λεμφωμάτων, καθώς ο Αντριου Γκάλι έχασε το 1997 τη μητέρα του από λευχαιμία.

«Δεν έχει ξανασυμβεί, στην ιστορία του βιβλίου να συμμετέχουν από κοινού τόσο πολλοί συγγραφείς στη δημιουργία ενός θρίλερ» είπε ο Γκάλι στο Reuters.

Το «No Rest For the Dead» έχει πρωταγωνιστή τον Τζον Ναν, έναν αστυνομικό που συνέβαλε στην καταδίκη μιας γυναίκας για τον φόνο του συζύγου της, ενός επιμελητή σε μουσείο του Σαν Φρανσίσκο.

Δέκα χρόνια αργότερα ο Ναν πείθεται ότι συνέλαβε τη λάθος γυναίκα, αλλά πλέον είναι πολύ αργά, καθώς η Ρόσμαρι έχει εκτελεστεί. Ο Ναν αποφασίζει να μαζέψει όλους όσοι ήταν παρόντες τη νύχτα που πέθανε ο Κρίστοφερ Τόμας και να ανακαλύψει τι στ' αλήθεια συνέβη, εξετάζοντας κάθε ύποπτο χωριστά...

Όπως ξεκαθαρίζει ο Γκάλι, «δεν πρόκειται για μια άλλη Αγκαθα Κρίστι και τον Ηρακλή Πουαρό της, όπου μαζευόταν το γκρουπ των υπόπτων και ο ντετέκτιβ έλεγε τις λεπτομέρειες της υπόθεσης δείχνοντας στο τέλος τον ένοχο».

Υπάρχουν φλας μπακ και η ζωή ενός αστυνομικού που έχει καταστραφεί. Είναι η ιστορία μιας λύτρωσης ύστερα από ένα τεράστιο λάθος και αυτό αλλάζει σημαντικά τα δεδομένα» καταλήγει.

"Criminal στην άμμο"

2011-07-09T09:12:00.005+03:00

Επειδή ο χειμώνας ήταν δύσκολος και το καλοκαίρι προβλέπεται ακόμη δυσκολότερο, φέτος η καλοκαιρινή πρόταση ανάγνωσης περιλαμβάνει μόνο αστυνομική (?) λογοτεχνία. Αμαρτία που έχω εξομολογηθεί πολλάκις στις συναντήσεις της λέσχης ανάγνωσης. Κι εξιλεώνομαι κλείνοντας το μάτι καθώς συλλαβίζω το «αστυνομική»..όπως χιλιάδες αναγνώστες ανά την υφήλιο .Σχεδόν συνωμοτικά.. σε ένα γοητευτικό παιχνίδι με την συνενοχή των συγγραφέων. Ο νοών νοείτω..Εάν αυτό δεν επαρκεί, στις 20/7/2011,μετά τις 8 το βράδυ ,μιλάμε στο πατάρι της βιβλιοθήκης της Ανω Τούμπας για το βιβλίο της Μάρως Δούκα «Αρχαία σκουριά».Για όσους δεν το έχουν στην πρώτη του έκδοση του 1979 από τον «ΚΕΔΡΟ»,το επανεκδίδει ο «ΠΑΤΑΚΗΣ».
• «Ελληνικά εγκλήματα,4» (ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ)
• «Είσοδος κινδύνου» (ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ)
• «Ο άνρωπος που έκλεψε τη Τζοκόντα» Martin Page (ΑΓΡΑ)
• «Το βιβλιοπωλείο των σκιών» Μ.Birkegaard (ΠΑΤΑΚΗΣ)
• «Το βιβλίο των νεκρών» P.Cornwell (ΩΚΕΑΝΙΔΑ)
• «Η βιβλιοθήκη των νεκρών» Glen Cooper (ΠΑΤΑΚΗΣ)
• «Στο καλό μυθιστόρημα» Laurence Cosse (ΠΟΛΙΣ)
• «Το φονικό καλοκαίρι» Sebs. Japrisot (ΚΕΔΡΟΣ)
• « ο Μαιγκρέ και το ακέφαλο πτώμα» G.Simenon (ΑΓΡΑ)
• «Η παγωμένη πριγκίπισσα» C.Lackberg (ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ)
•«Ο ποιοτικός φόνος» John Le Carre (ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ)
•«Η ηρεμία του ισχυρότερου » H.Veit (ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ)
•«Για μια χούφτα βινύλια» Χ.Παπαδημητρίου (ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ)
•«Ο κύριος Μάριος μετάνιωσε αργά» Μ.Πολιτοπούλου (ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ)
•«Ληξιπρόθεσμα δάνεια» Π.Μάρκαρης (ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ

2011-07-09T08:47:00.002+03:00

Λύσεις δίνει ο λαός, -όχι η κοινή γνώμη- …αν σκέφτεται και λίγο

2011-06-27T17:33:00.001+03:00

Μία συνέντευξη του Γιάννη Μανωλεδάκη στον Απόστολο Λυκεσά για την
«Hμερησία του Σαββάτου», (12/2/2006) με αφορμή τις αποκαλύψεις για τις τηλεφωνικές υποκλοπές, με παρατηρήσεις όμως που έχουν διαχρονική ισχύ σε ότι αφορά το αίτημα για δικαιοσύνη.
"Το συγκεκριμένο θήραμα είναι πολύ μεγάλο για τον ιστό της δικαιοσύνης. Το θηρίο αυτό το εκθρέψαμε εμείς και τώρα πλέον διαπιστώνουμε ότι δεν μπορούμε να το πιάσουμε". Στο δυσοίωνο αυτό συμπέρασμα καταλήγει ο ομότιμος καθηγητής ποινικού δικαίου του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και ακαδημαϊκός κ. Ιωάννης Μανωλεδάκης σχολιάζοντας τις αποκαλύψεις των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων.
Για τον κ. Μανωλεδάκη οι Ολυμπιακοί αγώνες λειτούργησαν ως Δούρειος Ίππος για την είσοδο και μόνιμη εγκατάσταση στη χώρα μυστικών υπηρεσιών οι οποίες δρουν τώρα αυτόνομα πέρα από κάθε σκοπό για τον οποίο ήρθαν και μακριά από τον έλεγχο των θεσμικών αρχών. Ο Μολιέρος και ο Ντενί Ντιντερό, καταλήγει ο καθηγητής, μας είχαν συμβουλεύσει από καιρό για τα παθήματα των… αφεντάδων αλλά, καθίσταται σαφές, ότι δεν ήμασταν καλοί μαθητές τους.
Ερ. Είναι παράδοξο που σε καιρούς άκρας ιδιώτευσης το ιδιωτικό συντρίβεται ακόμη και σε επίπεδο του πρωθυπουργού της χώρας;
Απ. Αυτό είναι σύμπτωμα της εποχής. Το ιδιωτικό συνθλίβεται από ένα αόρατο μη κρατικό εξουσιοδοτημένο όργανο, σίγουρα μυστικές υπηρεσίες που εξυπηρετούν μια εξουσία, η οποία σαφώς δεν είναι το ελληνικό κράτος. Τα κλασικά ατομικά δικαιώματα ήταν η κατοχύρωση του πολίτη, με τις δυνατότητές του να προσφύγει στα δικαστήρια εναντίον της κατάχρησης των εξουσιών από τις αρχές της χώρας του. Τα δικαιώματα αυτά καταπατούνται πλέον από μηχανισμούς άλλους, οικονομικά συμφέροντα, συγκροτήματα, και μυστικές υπηρεσίες, πέρα από τον έλεγχο του κράτους.
Όταν δίνεις εξουσία σε μηχανισμούς όπως εταιρείες ασφάλειας, σεκιουριτάδες, για τους ολυμπιακούς αγώνες -ήρθαν εδώ όλα της γης τα έθνη, Αμερικάνοι, Άγγλοι, Ισραηλινοί-, αυτοί έχουν μια τάση αυτονόμησης. Όταν αυτούς τους μηχανισμούς τους υπερτρέφεις η καταχρηστική τους λειτουργία μπορεί να φάει και εσένα τον ίδιο. Μπορεί να στραφεί κατά του πρωθυπουργού σου, των υπουργών σου. Ισχύει το "ποιος θα μας φυλάξει από τους φύλακες". Όσο τους δίνεις δύναμη ακόμη και με παλαιότερες δηλώσεις τύπου Μητσοτάκη που έλεγε στους αστυνομικούς το φοβερό "το κράτος είστε εσείς" τόσο αυτονομούνται και αργά ή γρήγορα φτάνει η στιγμή να καταπιέσουν και εσένα τον ίδιο που έκανες τις παραχωρήσεις.
Ερ. Θεωρείτε κομβικό σημείο τους ολυμπιακούς;
Απ. Φωνάζανε τότε να έχουμε ασφάλεια. Και ήρθανε οι κάμερες, τα ζέπελιν, τα συστήματα ασφαλείας. Λίγο μυαλό να έχει κανείς μπορεί να φανταστεί τι θα συμβεί στη συνέχεια. Τώρα πώς να τους ελέγξουν; Νομίζω ότι ένας από τους μηχανισμούς εκείνων των ημερών είναι αυτός που μας απασχολεί σήμερα. Δεν ξέρω βέβαια ποια υπηρεσία είναι από πίσω. Υποτίθεται ότι η ανάκριση θα μας το αποκαλύψει. Αλλά εξ όσων γνωρίζω στην ιστορία αυτού του τόπου καμιά ανάκριση σε τέτοια ζητήματα δεν βρίσκει τον πραγματικό δράστη. Κινούμαστε στην περιοχή του… περίπου. Διότι ο φόβος υπερτερεί. Τι νομίζετε ότι είναι ο εισαγγελέας; Δεν είναι ένας άνθρωπος με οικογένεια; Μπορεί να τα βάλει με το σύστημα; Μπορεί να βγει και να πει εγώ έχω καταλήξει σε αυτόν κι αυτόν;
ΕΡ. Σκληρό αυτό, και ίσως καταλήγει απαξιωτικό να ακούγεται από έναν άνθρωπο που διδάσκει στη σχολή δικαστών. Kαι αποκαρδιωτικό για όλους εμάς.
Απ. Σκληρό είναι αλλά καθόλου απαξιωτικό. Η έρευνα γίνεται για το θεαθήναι. Λίγο να ησυχάσει η κοινή γνώμη, λίγο να αποκατασταθεί η τρωθείσα αξιοπρέπεια του κράτους, λίγο να μαλακώσουν τα πράγματα…το καλύτερο άλλοθι.. Ποιος πιστεύει ειλικρινά ότι σε τέτοιες περιπτώσεις βγαίνει άκρη; Ποιος σκότωσε τον Κένεντυ; Ποιος σκότωσε αυτόν που σκότωσε τον Αμερικανό πρόεδρο; Άπειρα ποιος και καμιά απάντηση.
Στη συγκεκριμένη υπόθεση έχουμε καθαρή κατασκοπεία. Εμπλέκεται ο πρωθυπουργός ως θύμα και πέντε επιτελικοί υπουργοί. Δεν μπορούμε να μιλάμε λοιπόν για δικαστική διαλεύκανση της υπόθεσης. Μπορεί να την πληρώσει κάποιος υπάλληλος για αμέλεια, μη έγκαιρη παρατήρηση φύλαξη και αναγγελία του συμβάντος, εξιλαστήρια θύματα πάντα βρίσκονται. Όπως στην υπόθεση ξυλοδαρμού του Πολυζογώπουλου. Εγώ δεν πιστεύω ότι αυτοί οι δύο, είναι οι πραγματικοί δράστες. Μακάρι να ήταν ένα τυχαίο γεγονός. Αν ήταν όμως οργανωμένο τότε αυτοί που μαθαίνουμε δεν μου φαίνονται για δράστες.
Στην σχολή δικαστών, προσπαθούμε να εμπνεύσουμε ένα υψηλό φρόνημα ανεξαρτησίας σκέψης, νομικής κατάρτισης και ήθους αλλά δεν μπορούμε να τους κάνουμε υπεράνθρωπους.
Όσο για την αποκαρδίωση … η δικαιοσύνη είναι όντως η έσχατη καταφυγή των απλών ανθρώπων έναντι της εξουσίας. Αλλά μην ξεχνάτε ότι δεν υπάρχει τίποτα απόλυτο. Εγώ δεν περιμένω από τη δικαιοσύνη να βρει ποιος παρακολουθούσε τον πρωθυπουργό της χώρας. Περιμένω να κανονίζει τις καθημερινές διαμάχες των ανθρώπων. Τώρα είναι σαν να ζητάμε από τον γιατρό να θεραπεύσει έναν καρκίνο στο τελευταίο του στάδιο.
Ερ. Οι υπόθεση με τους Πακιστανούς είναι ίδιας υφής ζήτημα;
Απ. Φωτοτυπία. Δώσαμε το δικαίωμα, να μας βοηθήσουν για παράδειγμα για τη 17 Νοέμβρη, δεσμευτήκαμε, το προκαλέσαμε ή δεν μπορούσαμε να κάνουμε διαφορετικά, και μπήκαν στη μέση δυνάμεις ξένων υπηρεσιών. Από τη στιγμή που πάτησαν το ποδαράκι τους εδώ, και κατά κάποιον τρόπο νομιμοποιήθηκε η παρουσία τους, θα κάνουν και πράγματα που εξυπηρετούν μόνο τους ίδιους
Ερ. Δηλαδή δεν υπάρχει γιατρειά σε αυτή την παθογένεια;
Απ. Μόνο η λιγότερη επαφή με τέτοιες καταστάσεις. Λιγότερη προσφυγή σε αυτούς τους μηχανισμούς. Σε αυτή την ασθένεια, το αντιβιοτικό- ίσως ακουστεί αόριστο αυτό αλλά δεν είναι- είναι η παιδεία. Η μουσική που ακούμε, τα βιβλία που διαβάζουμε, ο τρόπος που διασκεδάζουμε πρέπει να κατατείνουν στο σκέπτεσθαι. Διαφορετικά καταλήγεις με πολιτικό αλτσχάιμερ. Έτσι την πατήσαμε με τους ολυμπιακούς. Δεν μπορούμε τώρα να τους πούμε σηκωθείτε και φύγετε. Είναι τέτοια η διαπλοκή που δεν μπορείς να ξεφύγεις. Η ιστορία είναι γεμάτη από παραδείγματα υπηρετών που ήταν τόσο αναγκαίοι για τον κύριο τους ώστε γίνανε δυνάστες τους. Εμείς για τους ολυμπιακούς στην προσπάθεια να αποφύγουμε μια προβοκάτσια παραδοθήκαμε σε μηχανισμούς ξένων δυνάμεων. Όλοι αυτοί φοβούμαι ότι έμειναν στη χώρα. Όσο κι αν λειτουργεί το κράτος και η δικαιοσύνη δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Εδώ έχουν αυτονομηθεί σε διεθνές επίπεδο τι να κάνουμε εμείς; Είναι τόσο μεγάλο αυτό το ζώο που δεν το πιάνει η αράχνη. Ο ιστός έχει σκιστεί.
Ερ. Ναι αλλά και το διακύβευμα είναι μεγάλο. Λύση δεν υπάρχει;
Απ. Αργά το σκεφτήκαμε. Δεν θα έπρεπε να αναλάβουμε τους ολυμπιακούς. Αλλά όταν ρωτήθηκε ο κόσμος το 85% είπε πολύ κάναμε και τους πήραμε. Γιατί οι Έλληνες όπως και κάθε λαός είμαστε και λίγο αφελείς. Μας ενδιαφέρει η επίδειξη, η πρόσκαιρη δόξα και δεν εμβαθύνουμε. Είμαστε μόνο για τα φρου φρου και δεν βάζουμε το μυαλό να δουλέψει. Εμείς "να περνάμε καλά" -αυτή δεν είναι η φράση κλισέ της μόδας;- και όλες τις δυσάρεστες σκέψεις τις αποδιώχνουμε. Φίλοι μου Αθηναίοι ζούσαν σε μια έξαψη, μια έξαρση μεγαλείου, δεν καταλάβαιναν ότι υποθηκευόταν ολόκληρη η χώρα. Η κοινή γνώμη στην πολιτική είναι ο πλέον άθλιος σύμβουλος. Λύσεις δίνει ο λαός, όχι η κοινή γνώμη που περνά εύκολα από τα "ωσαννά" στον "άρον άρον σταύρωσον" αυτόν. Αλλά φυσικά μιλώ για έναν λαό παιδευμένο που σκέφτεται. Μπορεί να έχει ένα δίκιο ο κόσμος αν πει ότι τον παραπλάνησαν αλλά δεν θα έπρεπε να σκεφτεί και λίγο;

Δύο βιβλία για την κρίση

2011-06-20T08:04:00.002+03:00

Παρότι η αγορά βιβλίου, στην Ελλάδα και διεθνώς, δοκιμάζεται σκληρά από την οικονομική κρίση των τελευταίων χρόνων, το πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό δοκίμιο φαίνεται να διαφεύγουν του κανόνα, καταγράφοντας το αυξημένο ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού για τα μεγάλα, ανοιχτά προβλήματα του καιρού μας. Ιδιαίτερα τα βιβλία που αναφέρονται στην υπό εξέλιξη κρίση και τις επιπτώσεις της καταγράφουν αξιόλογες πωλήσεις, γεγονός που ενθαρρύνει τους εκδοτικούς οίκους σε ανάλογα εγχειρήματα.
Δύο από τα τις τελευταίες εκδόσεις αυτού του είδους είδαν πρόσφατα το φως της δημοσιότητας από τις εκδόσεις «Μεταίχμιο». Πρόκειται για το δοκίμιο του Μαρκ Ρος «Η Τράπεζα: Πως η Goldman Sachs κυβερνά τον κόσμο», σε μετάφραση Αριστέας Κομνηνέλλη (352 σελ., 16.60Ε) και για το έργο του Αλέν Τουρέν «Μετά την κρίση: Από την κυριαρχία των αγορών στην αναγέννηση της κοινωνίας», σε μετάφραση Μαρίας Μαλαφέκα (248 σελ, 13,30Ε). Πολύ διαφορετικά στην οπτική και το ύφος τους- το πρώτο διαβάζεται απνευστί σαν αστυνομικό μυθιστόρημα, ενώ το δεύτερο αποπνέει τη σοβαρότητα της επιστημονικής ανάλυσης- θίγουν, καθένα με τον τρόπο του, σημαντικά ερωτήματα που σχετίζονται με την τρέχουσα κρίση που αναστατώνει τη ζωή μας, όπως υποδηλώνει και η μεγάλη απήχηση που είχαν στο ευρωπαϊκό, αναγνωστικό κοινό.
"Η Τράπεζα"
Ο Μαρκ Ρος είναι Γάλλος δημοσιογράφος, γεννημένος στις Βρυξέλλες, επί 20 χρόνια ανταποκριτής της Le Monde στη χρηματιστική καρδιά της Ευρώπης, το Σίτι του Λονδίνου. Το τελευταίο του πόνημα, το οποίο απέσπασε το γαλλικό βραβείο οικονομικού βιβλίου το 2010, εστιάζει στη διαβόητη τράπεζα επενδύσεων Goldman Sachs, πολύ γνωστή στην Ελλάδα λόγω του ρόλου που έπαιξε στο επίμαχο δάνειο, επί κυβέρνησης Σημίτη, το οποίο επέτρεψε στη χώρα μας να ενταχθεί στην ΟΝΕ συγκαλύπτοντας (με το αζημίωτο για την πολυεθνική τράπεζα) το μέγεθος του χρέους. Το τελευταίο διάστημα, ο τραπεζικός κολοσσός, που ατενίζει, από τον ουρανοξύστη του, στη Δυτική Λεωφόρο του Μανχάταν, τις πεδιάδες της παγκόσμιας οικονομίας, έχει γίνει αλεξικέραυνο επικρίσεων σε πολλές χώρες του κόσμου, λόγω του ρόλου που παίζει σε επιθετικές εξαγορές στρατηγικής σημασίας εθνικών επιχειρήσεων από το πολυεθνικό κεφάλαιο (όπως, για παράδειγμα, στην εξαγορά της ευρωπαϊκής χαλυβουργίας Arcelor από τον όμιλο Mittal).
Με τη ζωντανή, δημοσιογραφική γραφή του, ο Ρος μας μεταφέρει στην «άγρια», μετεμφυλιακή Αμερική του 1869, όπου δύο Γερμανοί μετανάστες, ο Σαμουήλ Ζακς και ο Μάρκο Γκόλντμαν ιδρύουν μια τράπεζα, η οποία επρόκειτο να επιβιώσει, παρά τη ρετσινιά της «γερμανοφιλίας» της, δύο παγκοσμίων πολέμων και να γιγαντωθεί στις δύο ιστορικές κρίσεις του 1929 και του 2007, επιβεβαιώνοντας τη ρήση του Τζον Κένεντι ότι «κάθε κρίση είναι ευκαιρία για καινούργιες κατακτήσεις». Μέσα από την ιστορία της εταιρείας, ο συγγραφέας μας προσφέρει τη δυνατότητα να παρακολουθήσουμε τη μετεξέλιξη του παγκόσμιου καπιταλισμού από την εποχή της βιομηχανικής ανάπτυξης και του κοινωνικού συμβολαίου στην καινούργια φάση της αχαλίνωτης χρηματιστικής κερδοσκοπίας, με την ολέθρια εναλλαγή ανάμεσα σε φούσκες και κραχ. Το σημείο θέασης που επέλεξε ο Ρος είναι όντως προνομιακό, καθώς ο τραπεζιτικός κολοσσός έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στο κραχ της ψηφιακής οικονομίας, το 2000, στη φούσκα της αμερικανικής αγοράς ακινήτων και στην κρίση χρέους πολλών χωρών, από την οποία αποκόμισε τεράστια κέρδη τζογάροντας πάνω στη χρεωκοπία τους.
Το βιβλίο του Ρος μας αποκαλύπτει τα μυστικά ενός ολόκληρου κόσμου, όπου πρωταγωνιστούν οι κοντοκουρεμένοι και φρεσκοξυρισμένοι σαραντάρηδες με τα σκούρα, αυστηρά κοστούμια, τα άσπρα πουκάμισα και τις άχρωμες γραβάτες, που κάνουν έρωτα δίπλα στο Blackberry και περιουσίες δίπλα σε οικονομικά πτώματα επιχειρήσεων και κρατών. Είναι αυτοί οι γιάπηδες- «αξιωματικοί» της Goldman Sachs, οι κατά Ρος «οικονομικοί δολοφόνοι», που παίρνουν τη θέση των πρακτόρων της CIA επί εποχής Μοσαντέκ, Σουκάρνο και Αλιέντε, εξασφαλίζοντας με «ειρηνικά» μέσα το ίδιο αποτέλεσμα με εκείνο που εξασφάλιζαν χθες οι ερπύστριες των τεθωρακισμένων και τα βασανιστήρια των ασφαλιτών- τη χαλιναγώγηση και τη λεηλασία ολόκληρων εθνών.
"Μετά την κρίση"
Ο Αλέν Τουρέν δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Από τους πιο γνωστούς εν ζωή κοινωνιολόγους, κέρδισε διεθνή φήμη ήδη το 1971 με το βιβλίο του «Η μεταβιομηχανική κοινωνία», που καθιέρωσε και τον αντίστοιχο όρο, ενώ τα επόμενα χρόνια ίδρυσε το πρώτο mainstream κέντρο παρακολούθησης και μελέτης των κοινωνικών κινημάτων, δίνοντας έμφαση στη Νέα Αριστερά του Μάη του ’68, στα κινήματα της Λατινικής Αμερικής και στην πολωνική «Αλληλεγγύη».
Το τελευταίο βιβλίο του Γάλλου διανοητή (πρωτότυπη έκδοση από τον οίκο Seuil, 2010) αντιμετωπίζει την κρίση όχι ως στενά οικονομικό, αλλά ως ευρύτερο κοινωνικό συμβάν, όχι ως απλό μηχανισμό αναδιανομής πλούτου, αλλά ως πραγματικό εργαστήριο αλλαγής της όλης κοινωνικής δομής. Προεκτείνοντας παλιότερες αναλύσεις του, ο Τουρέν υποστηρίζει ότι η «κρίση του αιώνα» ωθεί στα άκρα τη διάλυση του μοντέλου κοινωνικής ολοκλήρωσης που είχε διαμορφώσει η εποχή του βιομηχανικού, εθνοκεντρικού καπιταλισμού, προς όφελος της πλήρους εξατομίκευσης των οικονομικών «συντελεστών», στο πλαίσιο μιας παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Ακολουθώντας τη γραμμή ανάλυσης του Πολάνι, υποστηρίζει ότι η χρηματοποίηση του καπιταλισμού οδηγεί στην ολοένα και μεγαλύτερη απόσπαση της οικονομίας από την κοινωνία, θέτοντας σε κρίση όλες τις παραδοσιακές συλλογικότητες, ιδιαίτερα δε (αλλά όχι μόνο) τις δύο κυριότερες μορφές οργάνωσης και εκπροσώπησης των εργαζόμενων τάξεων, το κόμμα και το συνδικάτο. Από εδώ και ο αμφιλεγόμενος αφορισμός του συγγραφέα «Η κοινωνία δεν υπάρχει πια».
Μακράν του να υιοθετεί μια αντικαπιταλιστική και πολύ περισσότερο μαρξιστική οπτική, ο Τουρέν προσπαθεί, πάντως, να κρατήσει μια κριτική ματιά απέναντι στον νέο «Μεγάλο Μετασχηματισμό» της εποχής μας, σημειώνοντας ότι η αυξανόμενη ανασφάλεια, που αναβλύζει από όλους τους πόρους της καθημερινότητας, διευκολύνει την επιβολή αυταρχικών λύσεων. Κατ’ αυτό τον τρόπο θίγει ένα από τα μείζονα ερωτήματα που θέτει η υπό εξέλιξη κρίση, κατά πόσο δηλαδή η διά βίου λιτότητα και αποδόμηση του κοινωνικού κράτους είναι, τελικά, συμβατή με τη διατήρηση της αστικής δημοκρατίας, στη μορφή που γνωρίσαμε.
Κατά τον Γάλλο κοινωνιολόγο, η κρίση θέτει όλα τα έθνη ενώπιον του ιστορικού διλήμματος: Καταστροφή ή Αναμόρφωση. Ως καταστροφή εννοείται ο αυξανόμενος κοινωνικός αποκλεισμός ολοένα και μεγαλύτερων μερίδων του πληθυσμού, νέες μορφές τυραννίας και παλινδρόμηση σε «πολιτιστικούς πολέμους» με άξονα τη φυλή, το έθνος και τη θρησκεία. Λιγότερο σαφές είναι σε τι συνίσταται η κοινωνική «αναμόρφωση» και από ποιους θα έρθει, αφού ο συγγραφέας μόλις μας έχει παρουσιάσει ως τελεσίδικο τον «θάνατο της κοινωνίας» και των συλλογικοτήτων. Στο τελευταίο μέρος του βιβλίου του πλανώνται κάποιες αόριστες ιδέες περί κινημάτων «δικαιωμάτων» στη θέση της παραδοσιακής πάλης των τάξεων, ωστόσο τα ερωτήματα μένουν ανοιχτά, περιμένοντας την απάντησή τους όχι τόσο από το «γκρίζο δέντρο της θεωρίας», όσο από το «πράσινο δέντρο της ζωής» (Χέγκελ).

Πηγή:aristerovima

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΤΙΜΗΣ

2011-06-17T16:39:00.001+03:00

Την ερχόμενη Δευτέρα 20 Ιουνίου 2011, στις 18:00, στην Αίθουσα Συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου, θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση τιμής για τους επιζήσαντες ομήρους των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης.
Πρόκειται για 30 μέλη της εβραϊκής κοινότητας Θεσσαλονίκης και ενός της ορθόδοξης χριστιανικής κοινότητας, που επέζησαν της ναζιστικής θηριωδίας, τους οποίους ο Δήμος Θεσσαλονίκης θα τιμήσει για πρώτη φορά με την ανώτατη τιμητική διάκριση της πόλης, που προβλέπεται για αυτές τις περιπτώσεις.
Σχετικά με την εκδήλωση τιμής στους επιζήσαντες ομήρους των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης, ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης Παναγιώτης Αβραμόπουλος έκανε την ακόλουθη δήλωση:
«Πιστεύω πως αυτή είναι ελάχιστη οφειλόμενη τιμή της Θεσσαλονίκης γι΄ αυτούς που γνώρισαν τη βαρβαρότητα στη σκληρότερη της εκδοχή, επέζησαν και επέστρεψαν στη γενέθλια γη, δίνοντας έναν ακόμη σκληρό αγώνα για να ξεπεράσουν τον πόνο και τη φρίκη των ναζιστικών στρατοπέδων εξόντωσης».

"Το πρόσωπο του τέρατος" του Μάνου Χατζιδάκι

2011-06-09T19:51:00.002+03:00

Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει. Και η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά.

Ο Φρανκεστάιν έγινε πόστερ και στολίζει το δωμάτιο ενός όμορφου αγοριού. Το αγόρι ονομάζεται Πινοσέτ ή Βιντέλα, κι ολομόναχο χορεύει με πάθος ένα τάνγκο ελλειπτικό. Δεν υπάρχει μουσική, ούτε τραγουδιστής από κοντά. Μονάχα ένας ρυθμός ατέλειωτος και αριθμοί. Χίλιοι, πεντακόσιοι, πέντε χιλιάδες, δέκα, εκατό χιλιάδες, αριθμοί όχι εντελώς αποσαφηνισμένοι των εξαφανισθέντων, βασανισθέντων και νεκρών. Και το τάνγκο να συνεχίζεται, το δε ποδόσφαιρο στις φάσεις του, να κόβει την αναπνοή εκατομμυρίων θεατών επί της γης. Εκατομμύρια περισσότεροι απ’ όσους εννοούνε ν’ αντιδράσουνε στο τέρας, και εξαφανίζονται μες σε χαντάκια, σε ρεματιές ή στις αγροτικές ερημιές.

Από την ώρα που ο Φρανκεστάιν γίνεται στόλισμα νεανικού δωματίου, o κόσμος προχωράει μαθηματικά στην εκμηδένιση του. Γιατί δεν είναι που σταμάτησε να φοβάται, αλλά γιατί συνήθισε να φοβάται. Κι εγώ με τη σειρά μου δεν φοβάμαι τίποτα περισσότερο, απ’ το μυαλό της κότας. Απ’ το να υποχρεωθώ να συνομιλήσω με μια κότα ή μ’ ένα σκύλο, ή τέλος πάντων, μ’ ένα ζώο δυνατό πού βρυχάται. Τί να τους πω και πώς να τους το πω; Και μήπως δεν είναι εξευτελισμός, αν επιχειρήσω να μεταφράσω ή να καλύψω τις σκέψεις μου, κάτω από φράσεις απλοϊκές και ηλίθια νοήματα, για να καθησυχάσω τυχόν τη φιλυποψία μιας κότας, που όμως έχει άνωθεν τοποθετηθεί για να μας ελέγχει και να μας καθοδηγεί;

Η υποταγή ή ο εθισμός σε μια τέτοια συνύπαρξη, ή συνδιαλλαγή, δεν προκαλεί τον κίνδυνο της αφομοίωσης ή της λήθης, του πώς πρέπει, του πώς οφείλουμε να σκεφτόμαστε, να πράττουμε και να μιλάμε; Αναμφισβήτητα αρχίσαμε να το ανεχόμαστε. Και η ανοχή, πολλαπλασιάζει τα ζώα στη δημόσια ζωή, τα ισχυροποιεί και τα βοήθα να συνθέσουν με ακρίβεια τη μορφή του τέρατος, που προΐσταται, ελέγχει και μας κυβερνά.

Το τέρας σχηματίζεται από τα ζώα κι απ’ τους εχθρούς.

Θα σας θυμίσω μια συνομιλία τότε, μέσα στη τάξη του σχολείου. Με πλησιάζει ένας ψηλός συμμαθητής, μ’ ένα δυσάρεστο έκζεμα στο δέρμα του προσώπου του, στραβή τη μύτη και ξεθωριασμένα τα μαλλιά του, ακατάστατα. Ήταν η πρώτη μέρα της σχολικής χρονιάς.

- Πώς λέγεσαι, ρωτάει, ενώ πλάι του είχαν σταθεί αμίλητοι δυο άλλοι, δικοί του φίλοι.

- Βασίλης, του απαντώ.

- Και που μένεις, εκείνος εξακολουθεί.

- Πάνω στο λόφο, του λέω και τον κοιτώ στα μάτια. Εκείνος χαμογέλασε κι άφησε να φανούν τα χαλασμένα δόντια του. Μου λέει:

- Εγώ μένω στην απέναντι όχθη. Είσαι λοιπόν εχθρός. Και μου δίνει μια στο κεφάλι με το χέρι του, που με πονάει ακόμα τώρα σαν το θυμηθώ. Τον κοιτάζω έτοιμος να κλάψω. Μα συγκρατιέμαι. Αυτός σκάει στα γέλια και χάνεται. Προς το παρόν. Γιατί θα τον ξαναδώ: Εισπράκτορα, εκπαιδευτή στο στρατό, τηλεγραφητή, κλητήρα στο υπουργείο, αστυνόμο, μουσικό στην ορχήστρα, παπά στην ενορία, συγκάτοικο στην πολυκατοικία, γιατρό σε κρατικό νοσοκομείο και τέλος νεκροθάφτη, όταν πετύχει να με θάψει.

Η μορφή του τέρατος είναι πολύχρωμη. Χιλιάδες φωτεινές επιγραφές με άθλια ονόματα καλλιτεχνών, συλλόγων και εταιριών αυτοκινήτων, στοιβάζονται στην οπτική περιοχή των περαστικών, που επιζητούν να σπάσουν τα πολύχρωμα λαμπιόνια για να μπουν μέσα να προφυλαχτούν από τις πόρνες, τα νοσοκομειακά αυτοκίνητα και τις για πάντα ασύλληπτες υπερηχητικές μοτοσυκλέτες. Προχτές, έτσι για κέφι, αναποδογύρισα μια λεωφόρο ασφαλτοστρωμένη, και την είδα πάνω μου, να ξετυλίγεται επικίνδυνα προς την απόλυτη ερημιά της θάλασσας. Ζήτησα να επανέλθω στη ορθία μου στάση, επί της λεωφόρου, αλλά είχε ξημερώσει στο μεταξύ και η εφαρμογή του Οδικού μας Κώδικα δεν μου επέτρεπε την επαναφορά της λεωφόρου στην αρχική της θέση. Έτσι, η μεν λεωφόρος παρέμεινε μετέωρος, κι εγώ, επέστρεψα στο σπίτι μου πεζή.

Το τέρας είχε αρχίσει να κυκλοφορεί. Οι οδοκαθαριστές άρχιζαν την παράσταση τους με Σέξπιρ, Σίλερ καί Αισχύλο, μια και ανήκουν δικαιωματικά στο υπουργείο Πολιτισμού. Χορός από τραβεστί, ψάλλει τα χορικά του Θεοδωράκη και αποσύρεται εις τας μικράς οδούς, χορεύοντας συρτάκι. Τουρίστες Γάλλοι, Άγγλοι κι Ελβετοί παρακολουθούν κι ανατριχιάζουν μπρος σ’ αυτό το παραδοσιακό μας μεγαλείο. Και τρέχουνε στις τράπεζες ν’ αλλάξουνε συνάλλαγμα. Το τέρας γίνεται γελοίο και κυκλοφορεί ανενόχλητο από Ωδείο σε Ωδείο. Η κλασική μας Μουσική γίνεται Μαγειρείο. Κι όλος ο κόσμος απαιτεί επιδόματα ειδικά από το Δημόσιο Ταμείο. Το ερώτημα περνάει απ’ τις ηλεκτρικές εφημερίδες της κεντρικής πλατείας. Πώς θ’ αντιδράσουμε και πώς δε θα συμβιβαστούμε με το τέρας;

Θυμάστε τι έγινε στην “Ερωφίλη”, από την προηγούμενη φορά. Ο κόσμος της είχε για βασικές αξίες, το ήθος, την αλήθεια και την ομορφιά. Κι έτσι, όταν παρουσιαζότανε η μορφή ενός τέρατος, αναστάτωνε το κοινό αίσθημα εκ βαθέων, και προκαλούσε απρόσμενη, άμεση και καθοριστική αντίδραση. Μόλις ο Βασιλιάς έβγαλε τον μανδύα του μεγαλείου του και το προσωπείο του αγαθού αρχηγού πατέρα, κι εφάνη στο πρόσωπο του η μορφή του τέρατος, με τον διαμελισμό του Πανάρετου, ο Χορός, από γυναίκες, ορμά πάνω του, τον ποδοπατά, τον θανατώνει και τον εξαφανίζει.

Αυτό σημαίνει πως ο χορός των γυναικών αυτών, και δεν φοβήθηκε, αλλά και πως δεν θα μπορούσε ποτέ να μοιάσει με το πρόσωπο του τέρατος.

Εφυγε ο Jorge Semprun..

2011-06-08T15:08:00.001+03:00

Ο διάσημος Ισπανός λογοτέχνης και πρώην υπουργός Πολιτισμού της Ισπανίας, Χόρχε Σεμπρούν, έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 88 ετών, αργά χθες βράδυ στο Παρίσι.

Ο Σεμπρούν, που γεννήθηκε στη Μαδρίτη, είχε εξοριστεί στη Γαλλία μαζί με την οικογένειά του μετά τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο (1936-39), ήταν πολέμιος του ναζισμού, ακτιβιστής και κομμουνιστής προτού γίνει γνωστός συγγραφέας.

Υπήρξε στέλεχος του ισπανικού Κομμουνιστικού Κόμματος, έδρασε κατά του καθεστώτος του Φράνκο και κατά των ναζί, ενώ φυλακίστηκε στο στρατόπεδο του Μπούχενβαλντ.

Από το 1964, χρονιά που διαγράφηκε από το κόμμα, αφιερώθηκε στο συγγραφικό του έργο, στο οποίο συμπεριλαμβάνονται και σενάρια, όπως το «Ο πόλεμος τελείωσε» που σκηνοθέτησε ο Αλέν Ρενέ, αλλά και το «Ζ» του Κώστα Γαβρά.

Πολυβραβευμένος (Βραβείο Φορμεντόρ και Λογοτεχνικό Βραβείο της Αντίστασης 1963, Φέμινα 1994 κτλ.) και μέλος της Ακαδημίας Γκονκούρ από το 1986, έγραψε μεταξύ άλλων «Τα σανδάλια», «Είκοσι χρόνια και μία μέρα», «Ο δεύτερος θάνατος του Ραμόν Μερκαντέρ», «Ο νεκρός μάς χρειάζεται», «Τι ωραία Κυριακή!», «Επιστροφή του Νετσάγιεφ» και «Το μεγάλο ταξίδι».

Πηγή:e-net,8/6/2011

ΣΥΓΚΛΙΣΕΙΣ / ΑΠΟΚΛΙΣΕΙΣ 2

2011-06-02T21:30:00.002+03:00

Έλσα Κορνέτη, Απόστολος Λυκεσάς και Βαγγέλης Τασσιόπουλος διαβάζουν ανέκδοτα κείμενά τους
― και προβολή δύο βίντεο του ΄Ακη Κερσανίδη
στο Underground Εντευκτήριο, την Τρίτη 7 Ιουνίου, 8.30 μ.μ.
«Συγκλίσεις / Αποκλίσεις» τιτλοφορείται ο νέος κύκλος εκδηλώσεων που οργανώνει το περιοδικό «Εντευκτήριο» στον χώρο του («Underground Εντευκτήριο», Δεσπεραί 9, Θεσσαλονίκη, περιοχή Διεθνούς Εκθέσεως). Στο πλαίσιο αυτού του προγράμματος, Θεσσαλονικείς (αλλά όχι μόνο) συγγραφείς καλούνται να διαβάσουν νέα, αδημοσίευτα κατά κανόνα κείμενά τους, παρουσιάζοντας κατά κάποιον τρόπο τη λογοτεχνία που γράφεται ΤΩΡΑ. Καθώς το «Underground Εντευκτήριο» είναι σταθερά προσανατολισμένο, από την έναρξη της λειτουργίας του (2001) στην πρόσμειξη των τεχνών, στις εκδηλώσεις του κύκλου συμμετέχουν όχι μόνο συγγραφείς αλλά και μουσικοί, ηθοποιοί, εικαστικοί καλλιτέχνες και άλλων δημιουργοί. Τις «Συγκλίσεις / Αποκλίσεις» συντονίζει ο ποιητής Σταύρος Ζαφειρίου, σε συνεργασία με τον διευθυντή του «Εντευκτηρίου», Γιώργο Κορδομενίδη.
Στη δεύτερη εκδήλωση (Τρίτη, 7 Ιουνίου 2011, ώρα 8.30 μ.μ.), συμμετέχουν οι συγγραφείς Έλσα Κορνέτη, Απόστολος Λυκεσάς και Βαγγέλης Τασσιόπουλος, καθώς και ο κινηματογραφιστής Άκης Κερσανίδης.
• Η Έλσα Κορνέτη θα διαβάσει αδημοσίευτα ποιήματά της εσωτερικού χώρου και αναστοχασμού για τα όσα μας περιβάλλουν με τις δεσμεύσεις και τις αταξίες τους, με την αλήθεια να υποκαθιστά το ψέμα, με το ορατό να ξεγυμνώνει το αόρατο, με την πραγματικότητα να ξεπλένει τη φαντασία. Γεννήθηκε τo 1969 στο Μόναχο, σπούδασε οικονομικά στη Θεσσαλονίκη και στη Γερμανία, ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές· τελευταία: «Ένα μπουκέτο ψαροκόκαλα» (2009).
• Ο Απόστολος Λυκεσάς επίσης θα διαβάσει ανέκδοτα κείμενά του, πεζά και ποιήματα. Γεννήθηκε το 1963 στην Επανομή, ζει και εργάζεται ως δημοσιογράφος στη Θεσσαλονίκη. Έχει δημοσιεύσει τρεις ποιητικές συλλογές (τελευταία: «Μότορσιπ “Προκρούστης”», 2008), μία συλλογή μικρών πεζών («Διηγήσεις ευχαριστημένων ανθρώπων», 2004) και δύο μυθιστορήματα (τελευταίο: «Το τσίρκο των ψύλλων», 2009).
• Ο Βαγγέλης Τασσιόπουλος θα διαβάσει αδημοσίευτα ποιήματά του από την ενότητα «Ο κύκλος της ευτυχίας». Γεννήθηκε το 1959 στον Μελιγαλά Μεσσηνίας, ζει στη Θεσσαλονίκη και εργάζεται ως εκπαιδευτικός. Έχει εκδώσει έξι βιβλία με ποίηση (τελευταίο: «Γράνα», 2007) και επτά βιβλία για παιδιά (τελευταίο: «Η συμμορία του ΠΟΥΡ-ΠΑΣ», 2006).
• Ο Άκης Κερσανίδης θα προβάλει δύο βίντεό του: «Περιπλάνηση» και «Φαντάσματα». Το πρώτο είναι ένα σχόλιο στον απελευθερωτικό τρόπο με τον οποίο επιδρά πάνω μας η περιπλάνηση στην πόλη, χωρίς συγκεκριμένο στόχο ή σκοπό. Το δεύτερο είναι μια βιντεο-εγκατάσταση που παρουσιάστηκε στο πλαίσιο της έκθεσης «ΑΝΑ-ΚΑΤΑ 221 ΔΥΤΙΚΕΣ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ». Ο Κερσανίδης γεννήθηκε το 1963 στη Θεσσαλονίκη, όπου ζει και εργάζεται ως σκηνοθέτης στον τομέα του δημιουργικού ντοκυμανταίρ και του πειραματικού βίντεο, αλλά και ως καθηγητής κινηματογράφου σε ιδιωτικά και δημόσια σχολεία, σε σεμινάρια και εργαστήρια.
Η είσοδος είναι ελεύθερη.
Χορηγός-ευεργέτης: ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ
Χορηγός επικοινωνίας: 9,58 fm της ΕΡΤ3.

«Γιατί να πληρώσουν οι Έλληνες τις αστοχίες των κυβερνώντων τους;».

2011-05-23T20:49:00.003+03:00

Η λογοτεχνία, η κρίση και μια συνάντηση συν-ανάγνωσης που σπάει ένα σωρό στεγανά
Η λαϊκή εφημερίδα Telegraaf στην Ολλανδία στολίζει καθημερινά τους Έλληνες από πάνω μέχρι κάτω με ένα σωρό ευφάνταστες κατηγορίες. Σε χθεσινό της φύλο είχε μια φωτογραφία από ένα καφέ της Αθήνας και η λεζάντα έγραφε: «Οι Έλληνες ξέγνοιαστοι απολαμβάνουν τον καφέ τους ενώ η χώρα τους βουλιάζει». Που να ήξερε η έρημη η Telegraaf ότι στα τραπέζια εκείνα, ή σε κάποια άλλα, θα μπορούσαν να κάθονται και μια παρέα Ολλανδέζων αναγνωστριών, οι οποίες, όχι μόνο δεν σταμάτησαν να πίνουν καφέ λόγω κρίσης, αλλά εξακολουθούν να μαζεύονται συχνά πυκνά και να διαβαζούν ελληνικά βιβλία και να τα συζητούν με Έλληνες αναγνώστες. Ένας από αυτούς τους συν-αναγνώστες είναι και ο συγγραφέας Ιορδάνης Κουμασίδης*, ο οποίος προθυμοποιήθηκε να γράψει λίγες λέξεις για την διαπολιτιστική αυτή ανταλλαγή σημειώσεων, ιδεών και αναγνωσμάτων.
Η κίτρινη εφημερίδα δεν κατάφερε να κρατήσει μακριά τους δύο λαούς. Η λογοτεχνία βάλσαμο στις σχέσεις τους.
Στην βιβλιοθήκη της Άνω Τούμπας λειτουργεί εδώ και χρόνια μια εξαιρετική λέσχη ανάγνωσης. Και λέω εξαιρετική καθότι διαθέτω μια σχετική εμπειρία από λέσχες ανάγνωσης και κυρίως επειδή είναι πολύ δύσκολο και σπάνιο να εντοπίσει κανείς ικανούς αναγνώστες. Θεωρώ την ανάγνωση μια τέχνη εξίσου δυσχερή και ηδονική με αυτή της γραφής. Η λέσχη λοιπόν, την Τρίτη 17 Μάη, συναντήθηκε – για δεύτερη φορά- με την αντίστοιχη των Ολλανδέζων κυριών, για να συν-αναγνώσουν και να συζητήσουν το βιβλίο του Σωτήρη Δημητρίου «Ν’ ακούω καλά το όνομά σου» το οποίο έχει μεταφραστεί στα Ολλανδικά.
Ένα κλισέ καταρρίφθηκε εξ αρχής: οι κυρίες δεν είναι ξανθιές με πλεξούδες –όπως θέλει το στερεότυπο- είναι μόνο ξανθιές, εξαιρετικές αναγνώστριες και πολίτες. Ένα άλλο όμως κλισέ, ευτυχώς, επιβεβαιώθηκε: η γλώσσα της λογοτεχνίας – και κατ΄ επέκταση της τέχνης- πάντοτε βρίσκει τρόπους να γίνεται κοινή. Λόγω της μορφής του βιβλίου, το οποίο είναι γραμμένο εξ ολοκλήρου σε τοπική διάλεκτο ηπειρώτικων χωριών, η συζήτηση κινήθηκε μεταξύ άλλων στα ιδιώματα και πως αυτά μπορούν να επηρεάσουν τη μεταφορά του ‘κλίματος’ ενός λογοτεχνήματος κατά τη μετάφρασή του. Με έκπληξη πληροφορηθήκαμε την πληθώρα ιδιωμάτων που ομιλούνται στην Ολλανδία («15 λεπτά με το ποδήλατο και είναι σαν να ακούς άλλη γλώσσα», η χαρακτηριστική ατάκα συν-αναγνώστριας- η έμφαση δική μου).
Αναφορικά με τη δραματουργία του βιβλίου, η συζήτηση κινήθηκε σε θέματα ιστορίας, μνήμης και εγγραμματοσύνης. Αναπόφευκτα κατέληξε και στην περιώνυμη κρίση: οι κυρίες ανησυχούν και επιθυμούν μεταξύ άλλων να αποστείλουν μια επιστολή στις Βρυξέλλες με διατυπωμένο τα ερώτημα «γιατί να πληρώσουν οι Έλληνες τις αστοχίες των κυβερνώντων τους;».
Η τέχνη έχει πάντα απαντήσεις. Κοιτάξτε την προσέλευση στο Art Athina. Κάντε λοιπόν τέχνη: η περίοδος κρίσης και "κρίσης" προσφέρεται.
* Tο αφήγημα του Ιορδάνη Κουμασίδη Ερωτικό Παραλήρημα κυκλοφορεί ήδη, ενώ τον επόμενο χειμώνα προγραμματίζεται να ανέβει το θεατρικό του Στάχτη του Καλοκαιριού. Ο ίδιος έχει εμφανιστεί και ως κριτικογράφος σε θέματα λογοτεχνίας και φιλοσοφίας.
23.5.2011 (LIFO ON LINE,Νίκος Κουλούσιος)

Ν' ΑΚΟΥΩ ΚΑΛΑ Τ' ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ

2011-05-21T21:03:00.002+03:00

ΤΡΙΤΗ 17/5/2011

Ν' ΑΚΟΥΩ ΚΑΛΑ Τ' ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ

HET GA JE GOED, DIMITRIS

ΣΩΤΗΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

2η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΛΕΣΧΗΣ ΒΙΒΛΙΟΥ ΑΝΩ ΤΟΥΜΠΑΣ
ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΕΣΧΗΣ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΩΝ ΟΛΛΑΝΔΕΖΩΝ ΚΥΡΙΩΝ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ.

Οι φωτογραφίες υπάρχουν διαθέσιμες εδώ http://community.webshots.com/album/580233110bxEaRv

«Είσοδος Κινδύνου»

2011-05-21T15:36:00.002+03:00

Φίλε αναγνώστη,
Στέκεσαι μπροστά στην «Είσοδο Κινδύνου». Για να περάσεις δεν χρειάζεται κάποιο κλειδί, δεν χρειάζονται ιδιαίτερες γνώσεις, ούτε ιδιαίτερα εφόδια. Στην άλλη άκρη θα συναντήσεις έναν λαβύρινθο. Μοναδική σου βοήθεια θα είναι 16 πλοηγοί – συγγραφείς και ανταμοιβή σου ένα βιβλίο μοναδικό για τα ελληνικά δεδομένα.
Ακούγεται άκρως δελεαστικό και έτσι είναι.
16 συγγραφείς, εκ των ιδρυτικών μελών της νεοσύστατης Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας μας παραδίδουν ένα βιβλίο, μία προσπάθεια, ένα εγχείρημα χωρίς προηγούμενο στη χώρα μας.
16 ιστορίες: Ήρωες, ιδιότητες, χώροι, εποχή, υπακούουν σε κοινές προδιαγραφές συμφωνημένες εκ των προτέρων. Η πρόκληση είναι μεγάλη, ο κίνδυνος της επανάληψης είναι ορατός.
16 ιστορίες και μία συνολική προσπάθεια που καλεί τους συγγραφείς να αποδείξουν ότι ένας κώδωνας περιορισμών δεν είναι ικανός να επιβάλει ομοιομορφία και επικάλυψη.
16 συγγραφείς που μας παραδίνουν ένα έργο πρωτότυπο στην εποχή του επαναλαμβανόμενου.
Για τους Ανδρέα Αποστολίδη (Σύγχρονο κόμικ), Νεοκλή Γαλανόπουλο (Εύκολος στόχος), Σέργιο Γκάκα (Αζίλ), Αντώνη Γκόλτσο (Το σκοτάδι λίγο πριν από τους λόφους), Βασίλη Δανέλλη (Υπόθεση Gladewater), Τιτίνα Δανέλλη (Γαλήνια λίμνη), Νίνα Κουλετάκη (Μια ιστορία από την Ακτίνα Δ), Απόστολο Λυκεσά (Η θιβετιανή βίβλος των νεκρών), Δημήτρη Μαμαλούκα (Προσοχή! Κάθετος κίνδυνος), Ανδρέα Μιχαηλίδη (Culture Pop), Τεύκρο Μιχαηλίδη (Έξοδος ασφαλείας), Αθηνά Μπασιούκα (Μια σειρά από ατυχή γεγονότα), Μάιρα Παπαθανασοπούλου (Ρεσιτάλ πιάνου), Αργύρη Παυλιώτη (Ιχθυοτροφείο), Γιάννη Ράγκο (Εντροπία) και Φίλιππο Φιλίππου (Μια ωραία πεταλούδα) οι περιορισμοί δεν αποτελούν πρόβλημα παρά πρόκληση.
Ηπρώτη παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει στη Θεσσαλονίκη την Παρασκευή 20 Μαΐου 2011 και ώρα 8:00μ.μ. στην αίθουσα εκδηλώσεων του βιβλιοπωλείου, Π.ΚΥΡΙΑΚΙΔΗ Αγίας Σοφίας 40.
Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:
Απόστολος Λυκεσάς, δημοσιογράφος – συγγραφέας,
Πέτρος Μαρτινίδης, Αναπληρωτής Καθηγητής στο τμήμα Αρχιτεκτονικής του ΑΠΘ – συγγραφέας,
Νίνα Κουλετάκη, συγγραφέας
και ο Αντώνης Γκόλτσος, επιμελητής της έκδοσης.
Το βιβλίο είναι από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
του Μιχάλη Γούναρη | 18 Μαϊου 2011(pressinaction.gr)

"Να ακούω καλά το όνομά σου.."

2011-05-12T11:18:00.000+03:00

Την Τετάρτη 13 Ιανουαρίου 2010,συναντηθήκαμε με τα μέλη της λέσχης ανάγνωσης των Ολλανδών της Θεσσαλονίκης και κουβεντιάσαμε για το βιβλίο "Οι Δίδυμες" της Tessa de Loo,των εκδόσεων GEMA(2008).
H παρουσία των Ολλανδών αναγνωστών έδωσε μία διαφορετική νότα στην συντροφιά μας,καθώς η διαφορετική πολιτισμική οπτική των πραγμάτων εναρμονίστηκε πλήρως με το μεσογειακό ταμπεραμέντο στην κουβέντα. Πάντως, οι Ολλανδοί -ευρωπαϊκός λαός που φέρει το δικό του ενοχικό σύνδρομο για το αποικιοκρατικό του παρελθόν- εκλαμβάνουν ως εξιλέωση το φόρο αίματος που πλήρωσαν κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και απορρίπτουν την άποψη πως οι Γερμανοί πολίτες «δεν γνώριζαν». Αυτό υπήρξε και το κυρίαρχο θέμα της συζήτησης. Το όριο της συλλογικής ευθύνης σε έναν κόσμο σκεπτόμενων πολιτών, ζήτημα ιδιαιτέρως επίκαιρο στην εποχή μας.
Η βραδιά έκλεισε με την ελπίδα να υπάρξει στο προσεχές μέλλον νέα συνάντηση για συζήτηση ενός βιβλίου κάποιου έλληνα συγγραφέα το οποίο θα έχει μεταφραστεί στα ολλανδικά.
Η στιγμή ήρθε κι η επόμενη συνάντηση προγραμματίστηκε για την 17 Μαίου 2011,ημέρα Τρίτη,στις 8.30 μ.μ,με το βιβλίο "Ν' ακούω καλά τ' όνομα σου",του Σωτήρη Δημητρίου, (ΚΕΔΡΟΣ).
Οσοι πιστοί προσέλθετε..

Υ.Γ.Μου ζητήθηκε από τον Τόλη Νικηφόρου να προσπαθήσω να αλλάξω την ημερομηνία διότι την ίδια βραδιά υπάρχει εκδήλωση στην οποία συμμετέχει ως ομιλητής.Ωστόσο,επειδή η συγκεκριμένη συνάντηση καθορίστηκε μετά από πολλαπλές συννενοήσεις και στην οποία έχουν κληθεί να παραστούν και οι συνάδελφοι των περιφερειακών βιβλιοθηκών,προκειμένου να προχωρήσουν στις δικές τους λέσχες ανάγνωσης,είναι εξαιρετικά περίπλοκο να υπάρξει εκ νέου συντονισμός.Με δεδομένο πως η λέσχη θα ξεκινήσει στις 8.30+,ελπίζω όσοι θελήσουν να παρακολουθήσουν και τις δύο εκδηλώσεις,να τα καταφέρουν κατά το δυνατόν.Για την ενημέρωση των αναγνωστών,στο βιβλιοπωλείο Π. Κυριακίδη (Αγίας Σοφίας 40,τηλ.2310241613)
,στις 7.30 μ.μ,παρουσιάζεται το βιβλίο της Πόλυς Χατζημανωλάκη «Τα αινίγματα του Ν’ γκόρο»(ΡΟΕΣ).
Ομιλητές είναι οι Τόλης Νικηφόρου, ποιητής – πεζογράφος
Νίκος Τακόλας, συγγραφέας,Χλόη Κουτσουμπέλη, ποιήτρια.

"Οι εκκλησίες..αλλιώς.."

2011-05-06T10:55:00.002+03:00

Εναν λογοτεχνικό περίπατο στη Θεσσαλονίκη με πέντε στάσεις στις αυλές των εκκλησιών πρόσφεραν στο αναγνωστικό κοινό το περιοδικό Parallaxi και πέντε Θεσσαλονικείς συγγραφείς προχθές το βράδυ, στο πλαίσιο της 8ης Διεθνούς Εκθεσης Βιβλίου. Προτρέποντας τον κόσμο να δει «το βιβλίο αλλιώς», η parallaxi ζήτησε από τους συγγραφείς Σάκη Σερέφα, Ισίδωρο Ζουργό, Απόστολο Λυκεσά, Θωμά Κοροβίνη και Σοφία Νικολαΐδου να διαβάσουν κείμενά τους που αφορούν τη Θεσσαλονίκη στην αυλή μιας εκκλησίας.
Στα σκαλιά του Αγίου Μηνά οι τριάντα και πλέον ακροατές είχαν την ευκαιρία να δουν να παίρνει σάρκα και οστά ο καβγάς ενός καλόγερου με έναν αγνωστικιστή καλλιτέχνη, μέσα από την παραστατική φωνή του συγγραφέα Απόστολου Λυκεσά που διάβασε το σχετικό απόσπασμα από το βιβλίο του «Το τσίρκο των ψύλλων». Μετά ο κόσμος σαν μια παρέα μεταφέρθηκε στην Παναγία την Αχειροποίητο. Εκεί, άκουσε τον γνωστό συγγραφέα Θωμά Κοροβίνη, κάτω από τις καμάρες της Αχειροποιήτου, να αποδίδει φόρο τιμής στους πρόσφατα «χαμένους» Νίκο Παπάζογλου και Μανόλη Ρασούλη.
Νωρίτερα το απόγευμα, ο συγγραφέας Σάκης Σερέφας άνοιξε τον κύκλο των αναγνώσεων στα κοιμητήρια της Θεσσαλονίκης στον Ναό της Ευαγγελίστριας, ενώ ο Ισίδωρος Ζουργός διάβασε κείμενά του στον Ναό του Αγίου Αντωνίου στο κέντρο της πόλης. Γι' αυτή την πρωτότυπη εκδήλωση μίλησε στο «Εθνος» ο συγγραφέας Απόστολος Λυκεσάς. «Στον Αγιο Μηνά νιώσαμε πόσο ενοχλητικός είναι ο θόρυβος της πόλης που μαινόταν γύρω μας. Το προαύλιο του ναού έγινε για μισή ώρα άσυλο. Τα σκαλοπάτια παγκάκια. Δοκιμάσαμε τις δυνατότητες της φωνής χωρίς την παρέμβαση ηλεκτρισμού. Του αυτιού χωρίς ενδιάμεσους ενισχυτές.
Είχε παραδοξότητα και ξάφνιασμα το σκηνικό σε όλες τις εκκλησίες. Και για εμάς που διαβάσαμε και για όσους και όσες ήρθαν να ακούσουν».
Σήμερα τα εγκαίνια
Σήμερα στις 8 μ.μ. θα τελεστούν από τον υπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού Παύλο Γερουλάνο και τα εγκαίνια της 8ης Διεθνούς Εκθεσης Βιβλίου στο περίπτερο 15 της Διεθνούς Εκθεσης Θεσσαλονίκης. Μετά τα εγκαίνια θα ακολουθήσει πάρτι στο δημαρχείο της πόλης όπου στα desks των dj θα βρίσκονται διάσημοι συγγραφείς όπως η Σώτη Τριανταφύλλου και ο Αλέξης Σταμάτης. Παράλληλα στην αίθουσα δεξιώσεων του δημαρχείου θα εγκαινιαστεί και η έκθεση φωτογραφίας του περιοδικού SOUL με 40 πορτρέτα Ελλήνων και ξένων συγγραφέων έτσι όπως αποτυπώθηκαν στον φακό του περιοδικού.
Τέλος, στο πλαίσιο της δράσης «theSOULoniki loves to read», το περιοδικό SOUL διοργανώνει την Κυριακή 8 Μαΐου, μια μεγάλη περιπατητική ξενάγηση για όλους τους καλεσμένους της Εκθεσης Βιβλίου. Η ξενάγηση, που θα γίνει στα αγγλικά, θα περιλαμβάνει σημεία της πόλης όπου διαδραμάτισαν εξέχοντα ρόλο στην ελληνική λογοτεχνική παραγωγή. Για παράδειγμα, θα επισκεφθούν τα μέρη που εξελίχθηκε το «Ζ» του Βασιλικού ή τον δρόμο όπου βρισκόταν το «Ουζερί Τσιτσάνης» του Σκαμπαρδώνη.
ethnos on line,5/5/2011

Marfin ένα χρόνο μετά

2011-05-05T22:30:00.004+03:00

http://www.tovima.gr/society/article/?aid=399134

Αθήνα
Υποκατάστημα Τράπεζας Μαρφίν. Οδός Σταδίου, λίγα μέτρα μακρύτερα από την πλατεία Κλαυθμώνος. Ενα χρόνο μετά την πυρπόληση της τράπεζας και τον τραγικό θάνατο τριών υπαλλήλων: Της Αγγελικής Παπαθανασοπούλου, της Παρασκευής Ζούλια και του Επαμεινώνδα Τσάκαλη. Πίσω από τις καλλυμένες με λουλούδια και σημειώματα λαμαρίνες, το κτίριο φέρει ακόμα τα σημάδια της φονικής πυρκαγιάς.

Το μεσημέρι της Πέμπτης, μετά από μνημόσυνο που έγινε σε εκκλησία στο κέντρο της Αθήνας, συγκεντρώθηκαν στο σημείο φίλοι και συνάδελφοι τους. Αφηναν ανθοδέσμες. Και μετά αποτραβιόνταν λίγα μέτρα μακρύτερα. Σχημάτιζαν «πηγαδάκια» και συζητούσαν τι συνέβη τότε και τι έγινε 365 μέρες μετά. Ενα γιατί κυριαρχούσε στα λόγια τους. Δεν έκρυβαν τα δάκρυα που έτρεχαν από τα μάτια τους. Και ζητούσαν να βρεθούν και να τιμωρηθούν οι ένοχοι.

Ανάμεσα στα εκατοντάδες λουλούδια, ξεχωρίζει μια μεγάλη ανθοδέσμη με ένα μήνυμα: «Από όλους τους συναδέλφους σας που εκείνη την ημέρα ζήσαμε μαζί την τραγωδία αλλά σταθήκαμε τυχεροί. Με την υπόσχεση πως όσο ζούμε θα προσπαθούμε να τιμωρηθούν όσοι ευθύνονται και να αποδοθεί δικαιοσύνη για να ηρεμήσει η ψυχή σας. Εμείς που δεν έχουμε ξεχάσει. Κατάστημα Σταδίου».

Λουλούδια είχαν αφήσει νωρίτερα μέλη της ΟΜΕ – ΟΤΕ, του Συλλόγου Εργαζομένων Μαρφίν – Εγνατία και της ΟΤΟΕ. Στις 14.00 συγκεντρώθηκαν όλοι μπροστά από το κτίριο και κράτησαν ενός λεπτού σιγή. Αμέσως μετά χειροκρότησαν και αποχώρησαν με δάκρυα στα μάτια.

Ανοιχτή επιστολή

Λίγα λεπτά αργότερα, στάθηκαν στο ίδιο πεζοδρόμιο μέλη της οικογένειας και φίλοι της Αγγ. Παπαθανασοπούλου και άφησαν λίγα λουλούδια.

Μετά δυο φίλοι της κόλλησαν στη πρόχειρη μεταλλική περίφραξη που έχει τοποθετηθεί λόγω εργασιών τέσσερις παιδικές ζωγραφιές. «Για την Αγγελική» έγραφε η μια από αυτές. Στις ζωγραφιές υπήρχαν τα ονόματα των δημιουργών τους· Δάφνη και Ιλεάννα . Είναι οι ανιψιές της υπαλλήλου. Κάτω από δυο από τις ζωγραφιές κόλλησαν επίσης από μια «ανοικτή» επιστολή με τίτλο «365 ημέρες».

Στην επιστολή, που φέρει την σημερινή ημερομηνία και την υπογραφή «Οικογένεια Παπαθανασοπούλου Αγγελικής» αναφέρεται:

«365 ημέρες χωρίς την Αγγελική. Αδειος χρόνος, δίχως χαρά. Η οικογένεια μας αντί να κρατήσει στα χέρια το νέο της μέλος, αγωνίστηκε να συνειδητοποιήσει την απώλεια, να χωνέψει το πόσο βίαια και άδικα χάθηκε ένας όμορφος άνθρωπος και ο απόγονος του. Είναι πολύ σκληρός αντίπαλος ο θάνατος, καθώς και η βία που τον γεννά».

Στη συνέχεια θέτουν μια σειρά ερωτημάτων: «Κάνοντας μια αναδρομή στην ερημιά των 365 αυτών ημερών μόνο ερωτήματα ανακύπτουν. Ποιοι άπλωσαν το χέρι τους και έριξαν τις μολότωφ; Πότε θα τους βρούνε; Γιατί όλη αυτή η σιωπή; Πόσο θάρρος χρειάζεται να έχει ένας εργοδότης για να ζητήσει συγνώμη και να σηκώσει το μέρος των ευθυνών του, ιδιαίτερα αφού το πόρισμα της Επιθεώρησης Εργασίας ξεκάθαρα μιλά για έλλειψη μέτρων ασφαλείας; Γιατί δεν σήκωσε κανείς εκ μέρους της πολιτείας ένα τηλέφωνο να ενημερώσει, να απαντήσει ή έστω να παρηγορήσει μια οικογένεια που χωρίς να φταίει σε τίποτα αποδεκατίστηκε;».

Στην ανοιχτή επιστολή γίνεται αναφορά και στις πρόσφατες εξελίξεις στο τομέα των ερευνών για τον εντοπισμό των δραστών: «Οι ειδήσεις της πιθανής εύρεσης αυτών που έριξαν τις μολότωφ την 5.5.2010 άνοιξαν ένα παράθυρο στο τοπίο των εξελίξεων της υποθέσεως. Γέννησαν την ελπίδα ότι η δικαιοσύνη θα έχει επιτέλους την ευκαιρία να αποκαταστήσει την ανισορροπία που προκάλεσε η αψυχολόγητη εγκληματική ενέργεια, κάνοντας μας να νιώθουμε ασφαλείς».

Η επιστολή καταλήγει ως εξής: «Οι μορφές της Αγγελικής, της Παρασκευής, του Νώντα ήταν λαμπερές και αντιπροσωπευτικές της γενιάς τους. Δεν άξιζαν αυτό το τέλος. Αποζητούν να γίνουν αφορμή προκειμένου εμείς οι υπόλοιποι να αντιμετωπίζουμε με μεγαλύτερο σεβασμό τη ζωή και να την προστατεύουμε».

Λουλούδια και αναμμένα κεριά άφησαν και αρκετοί απλοί πολίτες που πέρασαν από νωρίς το πρωί μπροστά από το κτίριο της τράπεζας.

Συγκέντρωση με αφορμή της συμπλήρωση ενός έτους από το θάνατο των τριών υπαλλήλων απέναντι από το κτίριο πραγματοποίησαν μέλη της Δημοκρατικής Αριστεράς, ενώ στο σημείο βρέθηκαν και μέλη της Εκτελεστικής Γραμματείας των Οικολόγων - Πράσινων.

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ

2011-05-04T21:48:00.002+03:00

Η Αντιδημαρχία Πολιτισμού-Παιδείας-Τουρισμού, στο πλαίσιο της Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης, που θα πραγματοποιηθεί στο χώρο της Δ.Ε.Θ. από τις 5 έως τις 8 Μαϊου 2011, θα διοργανώσει παράλληλες πολιτιστικές δράσεις. Οι δράσεις αυτές θα έχουν τον τίτλο: «Περίπατος Πολιτισμού» με το Δήμο Θεσσαλονίκης». Πρόκειται για μια πολιτιστική διαδρομή που θα ενώνει το Δημαρχιακό Μέγαρο Θεσσαλονίκης και το χώρο της Δ.Ε.Θ. με τρία εμβληματικά μουσεία της πόλης, το Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού Θεσσαλονίκης και το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.
Το πρόγραμμα του τετραημέρου, θα περιλαμβάνει λογοτεχνικές, μουσικές, γαστρονομικές και εικαστικές περιηγήσεις καθώς και δράσεις για παιδιά.
05/05/11
ΕΓΚΑΙΝΙΑ 8ΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΕΚΘΕΣΗΣ ΒΙΒΛΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ 15-HELLEXPO-ΩΡΑ 20.00μμ
Θα συμμετέχει η Φιλαρμονική του Δήμου Θεσσαλονίκης, με παραδοσιακούς ήχους και ακούσματα.
5/5/11
ΠΑΡΤΙ ΕΝΑΡΞΗΣ της 8ης ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΕΚΘΕΣΗΣ ΒΙΒΛΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΥΠΑΙΘΡΙΟΣ ΧΩΡΟΣ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
-Στα εγκαίνια της 8ης διοργάνωσης της Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου η Φιλαρμονική του Δήμου Θεσσαλονίκης θα δώσει μουσικό χρώμα με παραδοσιακούς ήχους και ακούσματα.
-Στις 9 το βράδυ στον υπαίθριο χώρο του Δημαρχιακού Μεγάρου η Αντιδημαρχία Πολιτισμού Παιδείας & Τουρισμού καλεί το βιβλιόφιλο κοινό της πόλης σε πάρτι όπου συγγραφείς θα έχουν το ρόλο του dj..
Ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο θα πραγματοποιηθούν:
1. «theSOULoniki loves to read» έκθεση φωτογραφίας πορτρέτων 40 Ελλήνων και ξένων συγγραφέων του περιοδικού SOUL.
2. Έκθεση της καλλιτέχνιδας Χριστίνα Μήτρεντσε του μεγάλης διάστασης έργου της FLAG XI- PEACE, Σημαία/Ειρήνη καθώς και τα γλυπτικά έργα της Book Art. Στο μικρό φουαγιέ του Δημαρχείου.
06/05/11
ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΜΕ ΤΟ ΔΗΜΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
«Διανυκτέρευση στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού για παιδιά»
Προσκαλούμε τα παιδιά της πόλης σε μία πρωτότυπη δράση πολιτισμού.
Πρόκειται για μια μοναδική νυχτερινή εμπειρία που θα έχουν την ευκαιρία να ζήσουν παιδιά ηλικίας από 6 έως 12 ετών, τα οποία θα διανυκτερεύσουν σε ένα από τα σημαντικότερα μουσεία της Θεσσαλονίκης
Στη διάρκεια της παραμονής τους και μέχρι την ώρα του ύπνου οι μικροί δημότες θα έχουν την ευκαιρία να συμμετάσχουν σε ενδιαφέρουσες και συναρπαστικές δράσεις στους χώρους του μουσείου.
1.Εκπαιδευτικό πρόγραμμα για μικρές ηλικίες σε αίθουσες της έκθεσης του μουσείου από τις μουσειοπαιδαγωγούς του Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού.
2.Παιχνίδι ρόλων «Το χαμένο χρυσόβουλο», στις τρεις πρώτες αίθουσες του Μουσείου από τη δημιουργική ομάδα παιχνιδιών Gamecraft.
3.Διαδραστική δραματοποίηση του παραμυθιού «Ο τζίτζικας και ο μέρμηγκας» από το Θέατρο «Δρομολόγιο».
4.Προγραμμα παραδοσιακής βιβλιοδεσίας για παιδιά με τη συνεργασία του Τμήματος Περιφερειακών Βιβλιοθηκών του Δήμου Θεσσαλονίκης,με τις βιβλιοδέτριες Κόντη Κυριακή και Αλέκα Κούκη .
Θα συμμετάσχουν 40 παιδιά που θα είναι ανάμεσα στα λίγα τυχερά που θα περάσουν μια νύχτα στο Μουσείο!
Στα παιδιά θα προσφερθούν βραδινά σνακ και πρωινό, οδοντόβουρτσα και οδοντόκρεμα. Τη βοήθεια και την υποστήριξη τους κατά τη διάρκεια της βραδιάς, θα παρέχουν η Αντιδημαρχία Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Προστασίας του Πολίτη με τις Βρεφονηπιοκόμους των Παιδικών Σταθμών του Δήμου Θεσσαλονίκης, ενώ η Ομάδα Διάσωσης του Δήμου Θεσσαλονίκης θα βρίσκεται στο μουσείο για την παροχή Πρώτων Βοηθειών.
Το πρόγραμμα θα ξεκινήσει στις 19.00μμ και θα τελειώσει την επόμενη μέρα το πρωί.
Όλοι οι συμμετέχοντες στο πρόγραμμα« sleepover» στο μουσείο θα πρέπει να δηλώσουν συμμετοχή στην Αντιδημαρχία Πολιτισμού, Παιδείας & Τουρισμού του Δήμου Θεσσαλονίκης στα τηλέφωνα 2310277641, 2310286780,2310280328 (ώρες:08.00-15.00) Τα παιδιά θα πρέπει να έχουν μαζί τους: Υπνόσακο, μαξιλάρι, φακό, κάμερα, ζεστά άνετα ρούχα. Οι γονείς θα πρέπει να έχουν μαζί τους ταυτότητα και θα υπογράψουν υπεύθυνη δήλωση για τη συμμετοχή του παιδιού τους στην πολιτιστική δράση.
07/05/11
ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΜΕ ΤΟ ΔΗΜΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΣΤΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Θα πραγματοποιηθεί μουσική – γαστρονομική εκδήλωση στον αίθριο χώρο του μουσείου, με ήχους από την Ανατολική Μεσόγειο από το συγκρότημα ARABESQUE. Ταυτόχρονα θα υπάρχει μπουφές, όπου θα μπορεί το κοινό να γευτεί "γεύσεις της Ανατολής", βασισμένες σε ανατολίτικα παραμύθια, όπως θα τις εμπνευστεί και θα τις μαγειρέψει την ώρα της εκδήλωσης ο food blogger Δημήτρης Κοπαράνης. Παράλληλα θα υπάρχει και μια γωνιά ανάγνωσης - ξεφυλλίσματος γαστρονομικών βιβλίων. Τέλος στο Αρχαιολογικό Μουσείο θα παραμείνει ανοιχτή για το κοινό η έκθεση «Ο Χρυσός των Μακεδόνων» για μια επιπλέον ώρα μετά τη λήξη της λειτουργίας του, δηλαδή από τις 20.00 έως τις 21.00μμ, ώστε να διευκολυνθούν οι επισκέπτες της ΔΕΒΘ να την επισκεφτούν
08/05/11
ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΜΕ ΤΟ ΔΗΜΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΗΣ
Ξενάγηση στην έκθεση “New Religion” (με μειωμένο εισιτήριο) από την Στέλλα Αναστασάκη, Ιστορικό Τέχνης.
Συζήτηση με τιτλο «Τα Φάρμακα της Ποίησης» με αφορμή την έκθεση του βρετανού καλλιτέχνη Damien Hirst “New Religion” και το ποίημα του Κ. Π. Καβάφη “Μελαγχολία Ιάσωνα Κλεάνδρου, ποιητού εν Κομμαγηνή. 595 μ.Χ.”.
Ομιλητές. Γεωργία Πατερίδου (Πανεπιστήμιο Birmingham), διδάσκει Νεοελληνική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων Δρ. Δημήτρης Καργιώτης, Επίκουρος Καθηγητής Συγκριτικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
Στην έκθεση “New Religion” ο Βρετανός εικαστικός εξετάζει τη σχέση επιστήμης, θρησκείας και τέχνης και τη σημασία τους για το σύγχρονο άνθρωπο. Με αφορμή τη θεματική αυτή, οι ομιλητές θα εξερευνήσουν το ρόλο της τέχνης του λόγου, της πεζογραφίας και της ποίησης, ως μηχανισμών υπέρβασης της καθημερινότητας.
Η εκδήλωση αποτελεί την πρώτη από μια σειρά δράσεων και ομιλιών που θα πραγματοποιηθούν στο πλαίσιο της έκθεσης “New Religion”.
Οι Περίπατοι Πολιτισμού πραγματοποιούνται με την συνεργασία των :
Αντιδημαρχία Κοινωνικής Αλληλεγγύης & Προστασίας του Πολίτη,
Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού,
Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης,
Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

Εκδήλωση μνήμης και τιμής

2011-05-03T03:31:00.003+03:00

Τη Δευτέρα 9 Μαΐου 2011, κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης, που θα αρχίσει στις 13.00, θα πραγματοποιηθεί με πρωτοβουλία του Προέδρου του Σώματος κ. Παναγιώτη Αβραμόπουλου, εκδήλωση μνήμης και τιμής για τους νεκρούς του Μάη του ’36 με αφορμή την επέτειο των 75 χρόνων από τα αιματηρά γεγονότα της εξέγερσης των απεργών καπνεργατών της πόλης.
Για τα γεγονότα και την επίδρασή τους στις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις στη Θεσσαλονίκη και τη χώρα θα μιλήσει ο καθηγητής της Νομικής Σχολής Α.Π.Θ. κ. Γιώργος Αναστασιάδης.
Χαιρετισμό θα απευθύνει ο πρόεδρος του Ε.Κ.Θ. κ. Παναγιώτης Τσαραμπουλίδης, ενώ θα προβληθεί ένα σύντομο οπτικοακουστικό αφιέρωμα στις μέρες του Μάη του ’36 με αρχειακό υλικό.
Στις 14:00, το Δημοτικό Συμβούλιο θα συνεχίσει με τα θέματα της ημερήσιας διάταξης.
Σχετικά με την πρωτοβουλία αυτή, ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης κ. Παναγιώτης Αβραμόπουλος δήλωσε :
«Ήταν χρέος μας για την ίδια την πόλη και την ιστορία της να οργανώσουμε την εκδήλωση μνήμης και τιμής για τα γεγονότα και τους νεκρούς του Μάη του ΄36.Οι συγκρίσεις και οι συνειρμοί που προκύπτουν από την ιστορική αναδρομή, όχι μόνο βοηθούν τη συλλογική μνήμη στην αποτίμηση ιστορικών γεγονότων που συνέβησαν στην πόλη μας αλλά προσφέρουν, συγχρόνως την ευκαιρία για την κατανόηση των κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων »

Τόλη Νικηφόρου, "Εργατική Πρωτομαγιά"

2011-05-01T13:42:00.001+03:00

Τόλη Νικηφόρου, "Εργατική Πρωτομαγιά", από τη συλλογή "Ο μεθυσμένος ακροβάτης" (1979)

ωραία που ήταν η συγκέντρωση
στην πιο μεγάλη μας πλατεία
ωραία τα μάρμαρα
ωραία τα μέγαρα
ωραίο και το παλιό εργατικό μας κέντρο

οι εργάτες είχαν ήδη φύγει
να κάνουν την πρωτομαγιά στις γύρω εξοχές
με τις γυναίκες, τα παιδιά και τα γεμάτα τους καλάθια
απόμεινες εσύ
απόμεινα εγώ
να κρατάμε ένα απορημένο λάβαρο
και τα στολισμένα μπαλκόνια
με τους βραχνούς ομιλητές

Η εικόνα είναι δημιουργία της εξαιρετικής ποιήτριας και εκπαιδευτικού Τζούλιας Φορτούνη.

future library

2011-05-01T08:03:00.003+03:00

12 Μαίου 2011
Τοποθεσία : Δημοτική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης(Εθν.Αμυνας κ Σβώλου)
Πρόγραμμα : 12 Μαΐου 2011 – Συζήτηση για το μέλλον των Δημόσιων και Δημοτικών Βιβλιοθηκών
10.00 – 10.30: Εγγραφή / Γνωριμία
10.30 – 11.15: 1η συνεδρία – Εισαγωγή στο Πρόγραμμα για τις Δημόσιες –Δημοτικές βιβλιοθήκες του Future Library
11.15 – 11.30: Διάλειμμα – Καφές
11.30 – 12.30: 2η συνεδρία – Στρογγυλό Τραπέζι με επαγγελματίες του χώρου
Το Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος» χρηματοδοτεί την πραγματοποίηση της μελέτης
<<Πρόγραμμα για τις Δημόσιες/Δημοτικές Βιβλιοθήκες στην Ελλάδα>>.
Με δωρεά του προς τη μη κερδοσκοπική εταιρεία Future Library (www.futurelibrary.gr), το Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος» στηρίζει την εκπόνηση μελέτης, με σκοπό την αναλυτική περιγραφή της τρέχουσας κατάστασης των δημοσίων και δημοτικών βιβλιοθηκών στη χώρα και την κατάρτιση σχεδίου και προτάσεων δράσης για τη βελτίωσή τους.
Η αστική μη κερδοσκοπική εταιρία «FUTURE LIBRARY: Προώθηση Καινοτομίας, Δημιουργικότητας και Κοινωνικών Δικτύων» θέλει να συμβάλλει, μεταξύ άλλων, στην ανάπτυξη των πολιτιστικών ιδρυμάτων της χώρας μέσα από δράσεις και προγράμματα σε θέματα οργάνωσης, βελτίωσης των υπηρεσιών και εισαγωγής των νέων τεχνολογιών. Σκοπός είναι επίσης η παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών για την αποτελεσματικότερη διαχείριση πόρων με επινοητικότητα και εισαγωγή υπηρεσιών με μικρό ή καθόλου κόστος, μετατρέποντας «την κρίση σε ευκαιρία». Υπεύθυνος του Προγράμματος και της εταιρείας είναι ο κ. Ι. Τροχόπουλος, Διευθυντής της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης Βέροιας.
Το Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος» (www.SNF.org) είναι διεθνής κοινωφελής οργανισμός, που πραγματοποιεί δωρεές στους τομείς της τέχνης και του πολιτισμού, της παιδείας, της υγείας και της κοινωνικής πρόνοιας. Οι δραστηριότητες του Ιδρύματος έχουν οικουμενικό χαρακτήρα, με έμφαση στην υποστήριξη δράσεων ελληνικού ενδιαφέροντος. Το Ίδρυμα ενισχύει με δωρεές οργανισμούς που επιδεικνύουν αποτελεσματική διοίκηση και σωστή διαχείριση και, συγχρόνως, διαθέτουν τη δυναμική να επιφέρουν αισθητές και διαχρονικές τομές στον χώρο τους. Ενθαρρύνουμε την συνεργασία των δωρεοδόχων του Ιδρύματος και παρακολουθούμε από κοινού την εξέλιξή τους. Το Ίδρυμα, επίσης, στηρίζει ενεργά προγράμματα που συμβάλλουν στην σύμπραξη φορέων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, ως αποτελεσματικά μέσα υποστήριξης του κοινού καλού.
Από την έναρξη των φιλανθρωπικών του δραστηριοτήτων, το 1996, μέχρι σήμερα, το Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος» έχει διαθέσει 895.000.000 Ευρώ (US$1.200.000.000), με περισσότερες από 1.900 δωρεές σε μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς, σε 90 κράτη ανά τον κόσμο.
Το Διοικητικό Συμβούλιο του Ιδρύματος αποτελείται από τους: Γιώργο Αγουρίδη, Kurt Arnold, Jeffrey Brinck, Ανδρέα Δρακόπουλο - Πρόεδρο, Σπύρο Νιάρχο – Πρόεδρο και Φίλιππο Νιάρχο – Πρόεδρο.
Στην Ελλάδα, Λειτουργικός Διευθυντής είναι ο Επαμεινώνδας Ν. Φαρμάκης.

Πέθανε ο ήρωας Απόστολος Σάντας

2011-04-30T17:54:00.003+03:00

Ένα μήνα πριν από τη συμπλήρωση 70 χρόνων από το κατέβασμα της σημαίας με τη σβάστικα από την Ακρόπολη και παραμονή της εργατικής Πρωτομαγιάς, έφυγε σήμερα από τη ζωή σε ηλικία 89 ετών ο Απόστολος Φιλίππου Σάντας.
Ο Λάκης Σάντας έγινε γνωστός στο πανελλήνιο όταν τη νύχτα της 30ης προς 31ης Μαΐου του 1941, κατέβασε μαζί με τον Μανώλη Γλέζο τη χιτλερική σημαία από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης.
Εξιστορώντας το εγχείρημα υποστολής της σημαίας στον Ηλία Πετρόπουλο, που δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία στις 31 Μαΐου 1993, ο Λάκης Σάντας είχε πει: "Κι έξαφνα ένα δειλινό που ήμαστε στο Ζάππειο και ο ήλιος έγερνε λούζοντας τον ορίζοντα με εκείνα τα χρώματα που μόνο ο αττικός ουρανός έχει, τα μάτια μας γύρισαν στον βράχο της Ακροπόλεως. Μέσα στο υπέροχο φόντο της δύσης σταθήκαμε και κοιτούσαμε. Και τότε... το βλέμμα μας έπεσε πάνω στη σημαία τους που υπερήφανα κυμάτιζε ψηλά-ψηλά και η βαριά σκιά της πλάκωνε καταθλιπτικά όλη την Αθήνα, όλη την αττική γη. Να τι πρέπει να τους κάνομε! Ήρθε η σκέψη σαν σπίθα. Να τους την πάρουμε. Να την γκρεμίσουμε και να την ξεσχίσουμε και να πλύνουμε έτσι τη βρωμιά από τον Ιερό Βράχο. Την είχαν στήσει αυτήν την ίδια την πολεμική τους σημαία οι Ναζί θριαμβευτικά ως τότε στη Βαρσοβία, στη Βιέννη, στην Αμβέρσα, στη Νορβηγία, στο Παρίσι και στο Βελιγράδι και απειλούσαν να τη στήσουν σε όλο τον κόσμο τότε. Μα εδώ είναι Ελλάδα. Είναι η μικρή χώρα που απ' αυτή ξεπετάχτηκε η φλόγα του Πολιτισμού. Είναι η χώρα που δίνει το παράδειγμα πάντα στις κρίσιμες στιγμές της Ιστορίας".
Ο Απόστολος Σάντας με καταγωγή από τη Λευκάδα, γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου του 1922 στην Πάτρα.
Πάντοτε ιδεολόγος και σεμνός έλεγε: "Δεν κυνηγάω ποτέ τη δημοσιότητα γιατί θεωρώ ότι έχει εξευτελιστεί το ζήτημα πάρα πολύ. Την αντίσταση δεν την κάναμε μόνο εμείς, έχουν σκοτωθεί χιλιάδες παλικάρια, γυναίκες και άνδρες, "ανώνυμοι"".
Ο Σάντας ήρθε στην Αθήνα μαζί με την οικογένειά του το 1934. Το 1940 τελείωσε το γυμνάσιο και αμέσως εισήχθη στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε μετά την απελευθέρωση της χώρας.
Tο 1942 εντάχθηκε στο ΕΑΜ και στη συνέχεια στην ΕΠΟΝ για να καταλήξει στο βουνό με τον ΕΛΑΣ όπου συμμετείχε σε πολλές μάχες και τραυματίσθηκε το 1944.
Η δράση του είναι αδιάκοπη και το 1946 εξορίζεται στην Ικαρία, το 1947 φυλακίζεται στην Ψυττάλεια και το 1948 εστάλη στη Μακρόνησο. Από εκεί κατάφερε να ξεφύγει για να καταλήξει στην Ιταλία και στη συνέχεια στον Καναδά, όπου θα ζήσει έως και το 1962. Στην Ελλάδα επέστρεψε το 1963.
Όσον αφορά στο κατέβασμα της ναζιστικής σημαίας τον Μάιο του 1941,ο Λάκης Σάντας αναφέρεται εκτενώς, εκφράζοντας τις σκέψεις του για εκείνη τη νύχτα που καθόρισε τη υπόλοιπη ζωή του, στο βιβλίο του, που εκδόθηκε το Σεπτέμβριο του 2010 από τις εκδόσεις Βιβλιόραμα με τίτλο «Μια νύχτα στην Ακρόπολη... μνήμες από μία σπουδαία εποχή».
Λέει ο Σάντας στην αρχή του βιβλίου: «Σε κάποιο βιβλίο του Κίπλινγκ, ή της Περλ Μπακ - δεν θυμάμαι τώρα ακριβώς πότε και πού - διάβασα ότι οι γέροι Κινέζοι, όταν γεννιέται ένα καινούργιο εγγόνι τους, πηγαίνουν στο νεογέννητο και του εύχονται να ζήσει τη ζωή του σε ενδιαφέρουσες και σπουδαίες εποχές. Αυτό ακριβώς συνέβη σε μένα και τους συνομήλικούς μου Έλληνες. Ζήσαμε σε πολύ ενδιαφέρουσες και σπουδαίες εποχές... Σε αυτά τα χρόνια, όλοι μαζί οι Έλληνες και Ελληνίδες, της λεγόμενης γενιάς του '40, ανεβάσαμε την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό ψηλά και γράψαμε ιστορία».
Η οικογένειά του ευχαριστεί θερμά τον διευθυντή, τους γιατρούς και τους νοσηλευτές του Κέντρου Αναπνευστικής Ανεπάρκειας στη Μονάδα Αυξημένης Φροντίδας (Μ.Α.Θ.) του νοσοκομείου "Σωτηρία", που έκαναν ό,τι ήταν δυνατόν για να τον σώσουν.
Συλλυπητήρια μηνύματα για το θάνατο του Λάκη Σάντα
Θλίψη στο πανελλήνιο προκάλεσε η ανακοίνωση του θανάτου του Λάκη Σάλτα και ο πολιτικός κόσμος εκφράζει τα συλλυπητήρια του .
Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας στο συλλυπητήριό του μήνυμα τονίζει: "Σήμερα αποχαιρετάμε έναν γνήσιο πατριώτη και αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης, έναν άνθρωπο που έγραψε μία από τις πιο λαμπρές σελίδες της ελληνικής ιστορίας. Με την κίνησή του να κατεβάσει μαζί με τον Μανώλη Γλέζο τη σημαία του φασισμού από τον Ιερό Βράχο, θα αποτελεί για πάντα πηγή έμπνευσης για την πατρίδα και τις επόμενες γενιές. Ο Λάκης Σάντας αφήνει πίσω του μια κληρονομιά που προκαλεί σεβασμό και δέος. Υπήρξε αληθινός ήρωας, πρόσωπο-σύμβολο για την Ελλάδα, που δεν εξαργύρωσε την προσφορά του και δεν αντάλλαξε τον πατριωτισμό και το δημοκρατικό μεγαλείο του. Καλούμαστε όλοι να κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη του. Στους δικούς του ανθρώπους εκφράζω τα πιο θερμά μου συλλυπητήρια".
Στο μήνυμά του ο πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου, είπε για το θάνατο του Λάκη Σάντα: "Ο Λάκης Σάντας υπήρξε μια μορφή σύμβολο της Εθνικής Αντίστασης. Δεν ήταν μόνο η γενναία ενέργειά του μαζί με τον Μανώλη Γλέζο απέναντι σε ό,τι συμβόλιζε τότε τον φασισμό, τη σβάστικα και το "χτύπημα" στην καρδιά του ναζισμού, που αναπτέρωσε τις ελπίδες για Ελευθερία σε ολόκληρη την Ευρώπη, δεν ήταν μόνο οι αγώνες του απέναντι στις κατοχικές δυνάμεις, ήταν και οι αγώνες του για την δημοκρατία, την αριστερά και την αξιοπρέπεια και πάνω απ΄ όλα η σεμνότητά του και το ήθος του σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, που χαρακτήρισαν αυτόν τον σπουδαίο άνθρωπο. Με τις αρχές του, με τους αγώνες του, με τη στάση του, μας έδειξε έναν δρόμο που αποτελεί παρακαταθήκη για όλους μας. Θα τον τιμούμε πάντα. Στους οικείους του εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια".
Ο πρόεδρος της Ν.Δ Αντώνης Σαμαράς δήλωσε για το θάνατο του Απόστολου Σάντα: "Μια από τις ηρωικότερες μορφές της Αντίστασης, ο Απόστολος Σάντας, έφυγε σήμερα από κοντά μας.
Στο πρόσωπό του ο Ελληνισμός αναγνωρίζει τον πιο αγνό πατριωτισμό. Εκείνο που τον έκανε να αναζητά τι μπορούσε να δώσει και όχι τι να πάρει από την Πατρίδα. Τα μάτια μου, έλεγε ο ίδιος, εδάκρυσαν μόλις είδα την πολεμική σημαία των κατακτητών στο Μνημείο του Πολιτισμού και της Λευτεριάς, τον Παρθενώνα. Και ύστερα άστραψαν από φλόγα. Πήρε τότε, μαζί με το Μανώλη Γλέζο, τη μεγάλη απόφαση: Να υποστείλουν την κατοχική και να υψώσουν την Ελληνική Σημαία. Απόφαση γενναιότητας και αυτοθυσίας, που έκανε το ακατόρθωτο λαμπρή πραγματικότητα, σηκώνοντας ακόμη πιο ψηλά τα όρια του ηρωισμού.
Ο Απόστολος Σάντας εντάχθηκε, αμέσως μετά, στο Αντάρτικο και πήρε ενεργό μέρος την Εθνική Αντίσταση, πρωτοστατώντας σε επικίνδυνες αποστολές και ηρωικές μάχες. Έγινε σύμβολο πατριωτισμού, αυταπάρνησης και ανιδιοτέλειας. Με το παράδειγμά του, έδωσε στους Έλληνες, μέσα στην καταχνιά της κατοχής, το δικαίωμα να ελπίζουν, το κουράγιο να παλεύουν και τη δυνατότητα να επαναλαμβάνουν τα λόγια του: "Μα εδώ είναι Ελλάδα. Μια μικρή χώρα, που από αυτήν ξεπετάχτηκε η φλόγα του Πολιτισμού. Η χώρα που δίνει πάντα το παράδειγμα στις κρίσιμες στιγμές της ιστορίας".
Ας κρατήσουμε, σήμερα, την παρακαταθήκη του αυτή. Αλλά και το πρότυπο μιας σεμνής ζωής γεμάτης αγώνες, προσφορά και περηφάνια. Η μνήμη του θα είναι αιώνια. Στους οικείους του εκφράζουμε τα πιο ειλικρινή μας συλλυπητήρια".
Το ΚΚΕ "εκφράζει την θλίψη του για το θάνατο του αγωνιστή Λάκη Σάντα που με τόλμη συμμετείχε το Μάη του 1941 στο κατέβασμα της ναζιστικής σημαίας από τον βράχο της Ακρόπολης. Στη συνέχεια μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ, της ΕΠΟΝ και του ΕΛΑΣ με το όπλο πολέμησε κατά των κατακτητών και των συνεργατών τους. Για αυτή την αντιστασιακή του δράση τιμωρήθηκε σκληρά από τις αστικές κυβερνήσεις με φυλακές και εξορίες στην Ικαρία και στην Μακρόνησο. Το ΚΚΕ εκφράζει τα θερμά του συλλυπητήρια στην οικογένειά του".
Ο πρόεδρος του ΣΥΝ και της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας αναφέρει στην ανακοίνωσή του. "Η σημαία της αντίστασης που ύψωσαν στην Ακρόπολη ο Λάκης Σάντας και ο Μανώλης Γλέζος, την περίοδο του φασισμού, σήμερα κυματίζει μεσίστια στις καρδιές μας. Με τον θάνατο του κομμουνιστή Σάντα, η χώρα μας χάνει ένα κομμάτι από τη ζωντανή της ιστορία. Η ανεπανάληπτη γενιά, της ελληνικής εθνικής αντίστασης, αποχαιρετά έναν λαμπρό της εκπρόσωπο. Με βαθιά θλίψη αποχαιρετούμε και εμείς τον άνθρωπο-σύμβολο που με τη γενναιότητά του, τη σεμνότητά του και τις αξίες του αποτέλεσε ένα σημείο αναφοράς και διαρκούς έμπνευσης για όλες τις επόμενες γενιές. Εκφράζω τα συλλυπητήριά μου στην οικογένειά του και σε όλους τους ανθρώπους που είχαν την τύχη να γνωρίζουν από κοντά τον Λάκη Σάντα".
Η εκπρόσωπος Τύπου των Οικολόγων Πράσινων, Ελεάννα Ιωαννίδου, έκανε την ακόλουθη δήλωση: "Οι Οικολόγοι Πράσινοι εκφράζουμε τη θλίψη μας για τον χαμό ενός από τους τελευταίους ζωντανούς ήρωες, ενός αγωνιστή που έδειξε πόση δύναμη μπορεί να έχει μια μη βίαιη συμβολική διαμαρτυρία ακόμη και σε καιρούς της πιο βάρβαρης και ακραίας βίας. Ο Λάκης Σάντας έγινε σύμβολο για τους κοινωνικούς αγώνες, τόσο με τις ηρωικές πράξεις του όσο και με το παράδειγμα της ζωής του. Ένα παράδειγμα που η ελληνική κοινωνία το έχει ανάγκη σήμερα, περισσότερο από ποτέ. Θα τον θυμόμαστε πρωτίστως ως ένα σπάνιο, σεμνό αγωνιστή, όπως ο ίδιος θα το επιθυμούσε. Τα συλλυπητήρια μας στους οικείους του."
Η Δημοκρατική Αριστερά στο συλλυπητήριο της μήνυμα αναφέρει: "Ο Απόστολος Σάντας υπήρξε ένα σύμβολο της αντίστασης του λαού μας κατά της γερμανικής κατοχής και του φασισμού. Με απαράμιλλο θάρρος, 20χρονο παιδί τότε, κατέβασε μαζί με τον Μανώλη Γλέζο, τη γερμανική σημαία από την Ακρόπολη. Διέτρεξε όλη του τη ζωή και την αγωνιστική του διαδρομή με απίστευτη σεμνότητα, πράγμα το οποίο κάνει σήμερα την απώλειά του ακόμη μεγαλύτερη. Η Αριστερά και ολόκληρος ο ελληνικός λαός θα τον έχουν πάντα στην καρδιά τους και στη μνήμη τους".
e-net,on line

Πέθανε ο αργεντινός συγγραφέας Ερνέστο Σάμπατο Αφησε την τελευταία του πνοή στα 99 του χρόνια

2011-04-30T16:59:00.002+03:00

Στα 99 του χρόνια έφυγε από τη ζωή μία από τις μεγαλύτερες λογοτεχνικές «φωνές» της Λατινικής Αμερικής, ο αργεντινός Ερνέστο Σάμπατο. Ο συγγραφέας, που γεννήθηκε το 1911 στο χωριουδάκι Ρόχας της επαρχίας του Μπουένος Άιρες άφησε την τελευταία του πνοή στο σπίτι του σήμερα το πρωί, καθώς υπέφερε από έντονα προβλήματα υγείας στους πνεύμονές του (βρογχίτιδα).
Σπούδασε φυσική και φιλοσοφία στο πανεπιστήμιο της πόλης Λα Πλάτα. Έζησε στο Παρίσι όπου εργάστηκε στο περίφημο εργαστήριο Κιουρί αλλά και στο ΜΙΤ των Η.Π.Α. Το 1940 επέστρεψε στην πατρίδα του και από το 1945 και μετά αφιερώθηκε σχεδόν αποκλειστικά στη γραφή.
Εξαιρετικός μυθιστοριογράφος ο Σαμπάτο, ένα κράμα υπαρξισμού και αγωνιστικής γραφής υπέρ της ελευθερίας και κατά της καταπίεσης, έγραψε στοχαστικά δοκίμια για τη λογοτεχνία και την πολιτική, όπως επίσης και δημοσιογραφικά κείμενα, εκ των οποίων τα σημαντικότερα ήταν αυτά για τους «εξαφανισθέντες» συμπολίτες του στη διάρκεια του «βρώμικου πολέμου» της δικτατορίας στην Αργεντινή κατά τη δεκαετία του 70'. Υπήρξε μέλος της αρμόδιας Εθνικής Επιτροπής (CONADEP) που ερεύνησε τα εγκλήματα της χούντας μετά από αίτημα του προέδρου Ραούλ Αλφονσίν και εξέδωσε τα ευρήματά της το 1984 με τον τίτλο «Ποτέ ξανά».
Τα μυθιστορήματά του, εκλεπτυσμένες δοκιμές πάνω σε φιλοσοφικά αλλά και ψυχολογικά ζητήματα, συμπορεύτηκαν με τις εργασίες του για την πολιτική και την κοινωνία και επέδρασαν καταλυτικά στην Αργεντινή αλλά και την Λατενική Αμερική του δεύτερου μισού του 20 αιώνα.
Έχει γράψει διάφορα βιβλία με δοκίμια σχετικά με τα προβλήματα του σύγχρονου ανθρώπου και το νόημα της συγγραφικής δραστηριότητας - «Ο συγγραφέας και τα φαντάσματά του» (1963), «Απολογίες και απορρίψεις» (1979), κ.ά. - και τρία μυθιστορήματα: «Το τούνελ» (1948), «Περί ηρώων και τάφων» (1961) και «Αββαδών ο εξολοθρευτής» (1974), καθώς και το αυτοβιογραφικό «Πριν το τέλος» (1999). Πολλά (και τα πιο σημαντικά) απ' αυτά κυκλοφορούν στα ελληνικά.
Αύριο η Αργεντινή ετοιμαζόταν να τον τιμήσει για την προσφορά του στην πνευματική και λογοτεχνική ζωή του τόπου του στα πλαίσια της Εθνικής Έκθεσης Βιβλίου. Δυστυχώς, δεν πρόλαβε να γιορτάσει τα 100 του χρόνια στις 24 Ιουνίου 2011.
to vima on line

Ολη η πόλη στηρίζει

2011-04-30T10:38:00.002+03:00

Στο πλευρό του Δήμου Θεσσαλονίκης για την ανάληψη του θεσμού της Ευρωπαϊκής Πρωτεύουσας Νεολαίας 2014 έχουν ταχθεί τα Υπουργεία Εξωτερικών, Εθνικής Άμυνας, Δικαιοσύνης –Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, Εσωτερικών Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, Περιβάλλοντος –Ενέργειας και Κλιματικών Αλλαγών, Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη.
Επιστολές στήριξης, οι οποίες ξεπέρασαν συνολικά τις 135, έχουν στείλει η κ. Μαρία Δαμανάκη, μέλος της Ευρωπαίκής Επιτροπής, ο βουλευτής όπως και το μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ο κ. Κρίτων Αρσένης και η κα Χρυσούλα Παλιαδέλη, αλλά και το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, το ΤΕΙ, το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και το Διεθνές Πανεπιστήμιο της Ελλάδος.
Στους υποστηρικτές συμπεριλαμβάνονται αρκετοί νεανικοί φορείς ,ανάμεσά τους η Γραμματεία Νεολαίας της ΓΣΕΕ, η Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς, το Ινστιτούτο Νεολαίας, η Διεθνής Οργάνωση Φοιτητών Εράσμους, οι δήμοι Αγίου Παύλου, Δέλτα, Θερμαϊκού, Βόλβης, Χαλκηδόνας, Πυλαίας- Χορτιάτη, Λαγκαδά, Θέρμης, Ωραιοκάστρου και οι Δήμαρχοι Κολωνίας, Βάρνας, Λειψίας, Τιμισοάρα, Λεμεσού και Τελ Αβίβ.
Μαζί στην προσπάθεια ανάληψης του θεσμού της Ευρωπαϊκής Πρωτεύουσας Νεολαίας για το 2014 είναι κορυφαίοι φορείς της πόλης ,μεταξύ των οποίων ο Ο.Λ.Θ ,η ΔΕΘ, ο ΟΑΣΘ, η ΧΑΝΘ, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, το Μέγαρο Μουσικής, η ΕΡΤ-3, η TV-100 , το Ράδιο Θεσσαλονίκη, το Κοσμοράδιο, ο Plus, ο Ερωτικός, το Ολυμπιακό Μουσείο και τα Μουσεία Βυζαντινού Πολιτισμού και Φωτογραφίας.
Τη συμπαράστασή τους εξέφρασαν από την πρώτη στιγμή οι Ολυμπιονίκες Βούλα Πατουλίδου, Αλέξανδρος Νικολαϊδης και Κώστας Τριγκώνης, όπως οι ΠΑΕ , ΠΑΟΚ ,Ηρακλή, οι ΚΑΕ ΠΑΟΚ, ΑΡΗ, ο ΑΣ ΠΑΟΚ, ο ΓΣ Ηρακλής

..το "Βιβλίο Αλλιώς"

2011-04-30T10:26:00.002+03:00

Η Parallaxi και η ομάδα του "Θεσσαλονίκη Αλλιώς" συνεχίζουν τις δράσεις τους, εστιάζοντας αυτή τη φορά στον πολιτισμό με επίκεντρο το βιβλίο. Σε συνεργασία με το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) η "Θεσσαλονίκη Αλλιώς" βλέπει το "Βιβλίο Αλλιώς" και υποδέχεται την 8η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου (5-8 Μαΐου) στην πόλη.
Το έργο είναι ενταγμένο στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Μακεδονία – Θράκη 2007-2013 του ΕΣΠΑ και συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης – ΕΤΠΑ).
Το απόγευμα της Τρίτης, 3 Μαΐου, 18:00- 22:00, το κέντρο της Θεσσαλονίκης γεμίζει βιβλία και υποδέχεται μικρούς και μεγάλους σε έναν διαφορετικό κόσμο. Ο χάρτης- πρόγραμμα των δράσεων διαμορφώνεται ως εξής:
- Η πλατεία Ναυαρίνου παραδίνεται από τις 18:00 στα παιδιά. Σε συνεργασία με τη Σοφία Σούπαρη και τις Εκδόσεις Επόμενος Σταθμός η παιδική χαρά της υποβαθμισμένης πλατείας μετατρέπεται σε ένα χώρο φιλικό για τα παιδιά γεμάτο βιβλία, τα οποία θα πλησιάσουν τα παιδιά με μία διαφορετική λογική. Παράλληλες αφηγήσεις παραμυθιών από παραμυθάδες με τη μορφή του living library και δημιουργία βιβλίων από τα ίδια τα παιδιά δημιουργούν μία γωνιά αφιερωμένη στο παιδικό βιβλίο.
Παράλληλα στον ίδιο χώρο το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών (Ίδρυμα "Μανόλης Τριανταφυλλίδης") του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκηςετοιμάζει τρία δημιουργικά παιχνίδια που προκαλούν τα παιδιά να παίξουν με τις λέξεις. Τα παιχνίδια αφορούν κυρίως παιδιά πέμπτης και έκτης δημοτικού, ενώ σε όλους τους συμμετέχοντες θα διανεμηθούν εκδόσεις του Ινστιτούτου.
- Έξι κορυφαίοι συγγραφείςτης πόλης διαβάζουν στις αυλές εκκλησιών κείμενά τους εμπνευσμένα από την πόλη της Θεσσαλονίκης.

18:00 @ Κοιμητήρια Ευαγγελίστριας ο Σάκης Σερέφας

18:30 @ Άγιος Αντώνιος ο Ισίδωρος Ζουργός

19:00 @ Άγιος Μηνάς ο Απόστολος Λυκεσάς

19:30 @ Αχειροποίητος ο Θωμάς Κοροβίνης

20:00 @ Αγία Σοφία η Σοφία Νικολαΐδου

- Ανταλλαγή βιβλίων στην Ικτίνου. Η έννοια του bookcrossing αποκτά ολοένα και περισσότερους φίλους στην Ελλάδα και δη στη Θεσσαλονίκη. Από τις 18:00 μέχρι τις 21:00 σε συνεργασία με τους bookcrossers της πόλης η αυλή του σχολείου της Ικτίνου μετατρέπεται σε ένα πεδίο ανταλλαγής βιβλίων και όλοι οι βιβλιόφιλοι καλούνται να συμμετάσχουν. Τη δράση υποστηρίζει και η ομάδα ανακύκλωσης βιβλίων "2η Ευκαιρία", προσφέροντας βιβλία και ανακυκλώνοντας βιβλία που θα φέρει το κοινό.
Στις 20:00 ο ρυθμός αλλάζει. O εκδοτικός οίκος Garuda Hellas σε συνεργασία με την ομάδα κίρταν Θεσσαλονίκης, της παράδοσης Satyananda yoga θα παίξει κίρταν, τραγούδια βασισμένα στην ινδική λογοτεχνική παράδοση.
- Η Θεσσαλονίκη είναι μία πόλη με πλούσια λογοτεχνική ιστορία. Η δημοσιογράφος Εύη Καρκίτη με την καθοδήγηση του ποιητή Μάρκου Μέσκου επιχειρεί μία περιπατητική ξενάγηση σε κλασικά στέκια, σπίτια και σημεία που έζησαν και έδρασαν σπουδαίοι λογοτέχνες. Τα δρομολόγια θα είναι δύο με ώρες έναρξης 19:00 και 20:30 αντίστοιχα με αφετηρία την είσοδο του Ιερού Ναού της Αγίας Σοφίας.
- Η βραδιά κλείνει στις 21:00 στην Πλατεία Άθωνος, όπου ο Δημήτρης Νικολούδης δίνει μία συναυλία με μελοποιημένα ποιήματα. Η συναυλία με τίτλο "Νότες και Ρίμες"πραγματοποιείται σε συνεργασία με τον 9.58 FM της ΕΡΤ3.
-Καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας τα κεντρικά βιβλιοπωλεία συμμετέχουν στις δράσεις διοργανώνοντας χάπενινγκς με θεματικές ενότητες, βιτρίνες εμπνευσμένες από το συνολικό πρόγραμμα και προσφορές. Συγκεκριμένα:
Το βιβλιοπωλείο Κωνσταντινίδη (Παύλου Μελά 11) υποδέχεται στις 19:30 τον Γιώργο Κιμούλη σε μία εκδήλωση με τίτλο "Η λέξη γίνεται σώμα", που συνδυάζει το βιβλίο με το θέατρο. Παράλληλα, θα διαθέτει τα βιβλία σε τιμές μειωμένες κατά 20%.
Το βιβλιοπωλείο Πυξίδα (Πατριάρχου Ιωακείμ 2) διοργανώνει μία γιορτή ανάγνωσης, όπου οι φίλοι της Πυξίδας διαβάζουν κείμενα που αγαπούν.
Το βιβλιοπωλείο του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τραπέζης (Τσιμισκή 11) αφιερώνει το απόγευμα σε βιβλία για τη Θεσσαλονίκη, διαθέτοντάς τα σε ειδικές προσφορές.
Το βιβλιοπωλείο της Λίλης Ζαχαριάδου (Προξ. Κορομηλά 20) σε συνεργασία με το ταξιδιωτικό βιβλιοπωλείο "Traveller" (Προξ. Κορομηλά 41) μας συστήνουν το "bike- in booksale" και μας καλούν να ψωνίσουμε βιβλία με το ποδήλατο.
Το καινούριο βιβλιοπωλείο "Γιάφκα"(Γρηγορίου Παλαμά 21) σε συνεργασία με το εργαστηρί θεατρικής ονειροπλασίας "Αιθερόπλοο" προσφέρει στις 19:00 ένα δίωρο πρόγραμμα αφιερωμένο στο αγαπημένο παραμύθι του "Μικρού Πρίγκηπα" και παράλληλα κάνει προσφορές σε γνωστά παιδικά βιβλία.
Το βιβλιοπωλείο Ιανός (Αριστοτέλους 7) αφιερώνει τη βιτρίνα του στους συγγραφείς από τις τιμώμενες χώρες της 8ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου και τους καλωσορίζει στην πόλη.

Εκδηλώσεις για τους δολοφονημένους βουλευτές Λαμπράκη και Τσαρουχά

2011-04-30T10:06:00.001+03:00

Εκδηλώσεις Μνήμης για τους δολοφονημένους βουλευτές της αριστεράς, Γρηγόρη Λαμπράκη και Γιώργη Τσαρουχά, με τον γενικό τίτλο «Από το τρίκυκλο στα τανκς», διοργανώνουν από τις 9 έως τις 31 Μαίου η Εταιρία Διάσωσης Ιστορικών Αρχείων (ΕΔΙΑ) 1940-'74 Μακεδονίας και το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΜ-Θ, με την υποστήριξη των: Δήμου Θεσσαλονίκης, Πρυτανεία ΑΠΘ, ΕΣΔΕΠ, Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης ΑΠΘ, ΕΛΜΕ-Θ, ΕΔΟΘ, ΕΝΙΘ, ΕΥΑΘ, Δήμος Μαραθώνα.
Το πρόγραμμα συγκεκριμένα περιλαμβάνει:
-Τη Δευτέρα 9 Μαίου, στις 8 μμ, στην αίθουσα εκδηλώσεων του Κέντρου Ιστορίας Θεσσαλονίκης (Μέγαρο Μπίλλη, πλατεία Ιπποδρομίου), εκδήλωση για τον δολοφονημένο από τη χούντα βουλευτή Γιώργη Τσαρουχά. Για τη ζωή και το έργο του θα μιλήσουν ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Ηλίας Νικολακόπουλος και ο δημοσιογράφος-συγγραφέας Σπύρος Κουζινόπουλος
-Την Κυριακή 22 Μαίου, στις 7,30 μμ, στην αίθουσα εκδηλώσεων του Κέντρου Ιστορίας Θεσσαλονίκης, εκδήλωση για τον δολοφονημένο από το παρακράτος βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη. Θα μιλήσει ο ιστορικός, καθηγητής στο πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, Πολυμέρης Βόγλης, ενώ θα προβληθεί το ντοκιμαντέρ «Εκατό Μέρες του Μάη» των Δήμου Θέου-Φώτου Λαμπρινού.
-Την Δευτέρα 23 Μαϊου, στις 6,30 μμ στο «Ολύμπιον» (πλατεία Αριστοτέλους), θα προβληθεί η ταινία «Ζ» του Κώστα Γαβρά, με ελεύθερη είσοδο.
Έκθεση ντοκουμέντων
Παράλληλα, στο χώρο του Κέντρου Ιστορίας Θεσσαλονίκης από τις 9 έως τις 31 Μαϊου, θα λειτουργεί έκθεση ντοκουμέντων για τους δύο δολοφονημένους βουλευτές και μεταξύ των άλλων, θα υπάρχουν και τα ματωμένα ρούχα που φορούσαν τη στιγμή της δολοφονίας τους και τα οποία βρέθηκαν πρόσφατα στα υπόγεια του δικαστικού μεγάρου Θεσσαλονίκης.

"Ν'ακούω καλά το όνομά σου"..

2011-04-25T23:48:00.003+03:00

Πέθανε ο ποιητής Γκονζάλο Ρόχας

2011-04-25T23:37:00.002+03:00

Την τελευταία του πνοή άφησε στα 93 του χρόνια ο Χιλιανός ποιητής Γκονζάλο Ρόχας, ένας από τους σπουδαιότερος σύγχρονους ποιητές της Λατινικής Αμερικής.
Πέθανε στο Σαντιάγκο, ενώ βρισκόταν σε κρίσιμη κατάσταση ύστερα από εγκεφαλικό που υπέστη τον Φεβρουάριο.
Απέσπασε πολυάριθμα λογοτεχνικά βραβεία, μεταξύ των οποίων το βραβείο Θερβάντες που του απονεμήθηκε το 2003. Ο Ρόχας άφησε πίσω του ένα τεράστιο έργο, ενώ τα ποίηματά του μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες. Μεταξύ των σπουδαιότερων έργων του είναι τα: "Η Δυστυχία του ανθρώπου" και "Κόντρα στον Θάνατο".
Η ποίησή του διακρίνεται για την αγάπη που είχε στη Χιλή και το λαό της, ενώ η παιδική του ηλικία ήταν γεμάτη από τις αναμνήσεις των ορυχείων του κάρβουνου και της σκληρής ζωής των εργατών. Πηγή έμπνευσής του αποτέλεσαν οι κλασικοί ποιητές, καθώς και οι Γάλλοι Βαλερί, Μποντλέρ και Ρεμπό.
Το 1973 εξορίστηκε για μερικά χρόνια από το καθεστώς του δικτάτορα Αουγκούστο Πινοσέτ.

e-net,25/4/2011

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΑΗ ΝΙΚΟΛΑ

2011-04-22T19:08:00.003+03:00

Μ. Σάββατο κάπου το δείλι.
Ήταν λίγη ώρα που η θάλασσα είχε καταλαγιάσει και πια ακουγόταν μοναχά ο ελαφρύς παφλασμός της. Πριν το πρώτο φως της μέρας ένας δυνατός σιρόκος φερμένος από τα βάθη της Μεσογείου μπουκάρισε στον κόλπο του Θερμαϊκού τρικυμίζοντας την επιφάνεια του ολημερίς. Η ήρεμη και μελαγχολική διάθεση της φύσης την μεγαλοβδόμαδα είχε διακοπεί βίαια το χθεσινό βράδυ. Λίγο μετά τον επιτάφιο θρήνο με τις μαυροντυμένες μυροφόρες να ψάλλουν “ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου τέκνον ” συνοδεύοντας τον Επιτάφιο στις γειτονιές τους, τα μολυβί σύννεφα που πολιορκούσαν από το μεσημέρι τον Χορτιάτη ξεχύθηκαν προς την πόλη φέρνοντας μια ανοιξιάτικη νεροποντή. Όλα ήταν ήρεμα μέχρι τα ξημερώματα όταν ο δυνατός άνεμος όρμησε στην πόλη μέσα από την υδάτινη αγκαλιά της όπως οι Σαρακηνοί πειρατές μερικούς αιώνες πριν. Τώρα στο μεταίχμιο της μέρας ο άνεμος είχε αλλάξει, ένα ελαφρύ ξερό αεράκι έπνεε απ’ την μεριά του Βαρδάρη. Ψηλά μια ραχοκοκαλιά από γκριζωπά σύννεφα γλίστραγε ταξιδιάρικα προς τον νότο μέσα σε έναν μωβ ουρανό με ροζέ αποχρώσεις.
Στο ημίφως του έγχρωμου δειλινού, πλάι στην θάλασσα, ίσα που διακρίνονταν ο ετερόκλητος όγκος. Αποτελούνταν από τέσσερα ανόμοια σε μέγεθος και σχήμα κομμάτια. Πρώτα υπήρχε μια βιτρίνα ψυγείο, πεταμένη στα παλιοσίδερα από καιρό. Πολλά ήταν τα χρόνια που από τα άγρια χαράματα, σε παγωνιές και ζέστες η “Δημητρούλα” γυρνούσε με τον ιδιοκτήτη της σε όλες τις λαϊκές αγορές της Σαλονίκης και των γύρω χωριών. Φορτωμένη με κάθε λογής τυριά και παραδοσιακά γιαούρτια δούλευε ακούραστα περιμένοντας να έλθουν οι νοικοκυρές για να διαλέξουν τα καλούδια της και να την ξεφορτώσουν μέχρι το άλλο χάραμα. Τώρα η τύχη την είχε σφιχταγκαλιάσει μαζί με ένα σκουριασμένο καυστήρα πετρελαίου. Αυτός μέχρι πριν λίγα χρόνια – όταν του έκλεψαν την εργασία κάτι πολυκαιρισμένες, γριές ξυλόσομπες - ζέσταινε κατά τους παγερούς χειμώνες της νύφης του Θερμαϊκού τους ενοίκους της οδού Αγίου Δημητρίου, στον αριθμό 44. Στα νιάτα του στην νεόδμητη πολυκατοικία κατοικούσαν μερικές από τις πιο αριστοκρατικές οικογένειες της πόλης. Οι δεξιώσεις και τα πάρτι ήταν κάτι το συνηθισμένο σε αυτόν τον αριθμό. Σχεδόν όλη οι αφρόκρεμα της Θεσσαλονίκης περνούσε από αυτά τα κοσμικά γεγονότα, ήταν οι εποχές του μεγαλείου της. Κάποια χρόνια πριν τον στείλουν αναγκαστικά στην σύνταξη πάλευε με το νοθευμένο πετρέλαιο που του έτρωγε τα σωθικά. Όταν τον ξήλωσαν από το υπόγειο του, οι εύπορες οικογένειες είχαν φύγει από καιρό και το κτήριο κατοικούνταν από μοναχικούς υπερήλικες, οικογένειες Ελλήνων εργατών και πάμπτωχων μεταναστών φερμένων από χώρες που επικρατούσε η πείνα και ο πόλεμος.
Το τρίτο από τα κομμάτια ήταν ο σκουριασμένος θάλαμος ενός μικρού φορτηγού. Τις προηγούμενες δεκαετίες ο καπάτσος έμπορος δεν είχε αφήσει στις περιοδείες του χωριό για χωριό, γειτονιά για γειτονιά σε όλη την βόρεια Ελλάδα. Πωλώντας επί πιστώσει νεοτερισμούς και είδη προικός στις νοικοκυράδες και τις ανύπαντρες που τον περίμεναν κάθε μήνα με τα νέα του εμπορεύματα, σπούδασε τα τρία του παιδιά και καμάρωσε μία δικηγόρο και δυο αρχιτέκτο-νες πριν βγει οριστικά στην σύνταξη. Τέλος σφιχτά δεμένος ήταν και ένας πρασινωπός μπουφές με περίτεχνα σκαλιστές πόρτες και συρτάρια που η κυρία Μαρία είχε λειώσει πάνω του τόνους από βαμβακερά πανιά και γυαλιστικό για να τον κρατάει πάντοτε καθαρό και καλογυαλισμένο. Όμως οι κληρονόμοι της φαίνεται ότι δεν τον εκτίμησαν δεόντως αφού βρέθηκε στα σκουπίδια μόλις την επομένη της αναχώρησης της για το πιο μακρινό ταξίδι, το μοναδικό από αυτά που ποτέ δεν είχε κάνει στην ζωή της η άτεκνη, καλοκάγαθη νοικοκυρά.
Τα τέσσερα ανόμοια αντικείμενα με την βοήθεια ενός χοντρού άσπρου μουσαμά, μερικών κοντραπλακέ και πλεγμένων σκοινιών ενώνονταν σε μια τέτοια διάταξη που έμοιαζε λες και κάποιος επιτήδειος τα είχε αφήσει εκεί προστατευμένα αντί κάποιας επί μισθίου αποθήκης. Όμως με μια δεύτερη ματιά ένας προσεκτικός παρατηρητής θα έβλεπε κάτι εντελώς διαφορετικό.
Στην πραγματικότητα αυτό το συνονθύλευμα αντικειμένων ήταν ένα αυτοσχέδιο κατάλυμα. Το κάθε ένα κομμάτι χρησίμευε και σε κάτι. Τοίχος, κουζινούλα, ντουλάπα, ραφιέρα, βιβλιοθήκη. Ο ιδιοκτήτης του το είχε στήσει εκεί λίγα μέτρα από την θάλασσα εκπληρώνοντας ένα παιδικό όνειρο του από τα σκληρά χρόνια της μοναξιάς και της σκληρότητας του ορφανοτροφείου.
Αν εκεί στέκονταν ένα αληθινό σπιτικό το σημείο θα ήταν πράγματι ειδυλλιακό. Εμπρός στα φαρδιά του παράθυρα θα ανοίγονταν διάπλατα η θάλασσα και το αλλοτινό προσφυγικό ψαροχώρι η Καλαμαριά με το μικρό Καραμπουρνάκι της, τα φυσικά λιμανάκια και την θαλασσινή εκκλησιά της πλάι στο ναυτικό όμιλο. Τις γλυκές μέρες που η διαύγεια φτάνει μέχρι τον ορίζοντα, από τα ευρύχωρα μπαλκόνια οι ένοικοι του θα μπορούσαν να δουν δίχως δυσκολία όλη την υδάτινη επιφάνεια μέχρι και το τελείωμα του κόλπου στα δυτικά και έπειτα στην γη της Πιερίας να ορθώνεται μεσ’ στην αχλή το αγέρωχο βουνό των ολύμπιων θεών, αφήνοντας εκστατικό το βλέμμα και την ψυχή τους. Εκεί υπάρχει μόνο η ταπεινή παράγκα από τα σκόρπια αντικείμενα, όμως ο ιδιοκτήτης της δεν χάνει τίποτα από την ομορφιά του τοπίου που μαγεύει κάθε μέρα την ψυχή του. Απέραντο το κάλλος, όμως τον χειμώνα οι συνθήκες είναι πολύ δύσκολες. Οι παγερές ψεκάδες από τα αφρισμένα νερά του Θερμαϊκού φτάνουν μέχρι την πόρτα της παράγκας που δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα κάθετο σκίσιμο στον χοντρό μουσαμά ίσα – ίσα για να χωράει κάποιος να χωθεί μέσα.
Έξι δεκαετιών και τριών χρονών έγραφε η πολυκαιρισμένη ταυτότητα του. Τον χειμώνα εδώ πάνω ο καιρός δεν χωρατεύει. Με το κρύο, την υγρασία και τον παγερό βαρδάρη αστεία δεν χωρούν σε τούτη την πόλη, ειδικά κοντά στην θάλασσα. Πολλές φορές αν και ήταν φασκιωμένος με κανά δυο παντελόνια, μερικές μπλούζες και δυο σκοροφαγωμένα παλτά είχε την αίσθηση πως ήταν γυμνός. Καλά όταν ήταν νέος, οι κακουχίες περίσσευαν τόσα χρόνια στους δρόμους, αλλά τώρα; Ήταν δύσκολα, όμως η αγάπη του για την θάλασσα θα υπερίσχυε ακόμα και όταν το σώμα του δεν θα άντεχε, θα ζούσε εκεί μέχρι να τον έπαιρναν μακριά είτε οι άνθρωποι, είτε το χέρι του θεού.
Προχωρημένος Απρίλης πια, η υγρασία και το κρύο είχαν υποχωρήσει , ο καιρός ήταν καταδεκτικός ακόμα και δίπλα στο κύμα. Ο χειμώνας είχε παραδώσει ανεπιστρεπτί τα κλειδιά του κόσμου στην άνοιξη. Αυτό το δειλινό μέσα στην παραθαλάσσια παράγκα η θερμοκρασία ήταν ανεκτή. Κατάχαμα στο τσιμεντένιο δάπεδο έχασκε μια κόκκινη λεκάνη γεμάτη νερό. Στο τραπεζάκι το πινέλο, η κρέμα ξυρίσματος και ένα πολυκαιρισμένο ξυραφάκι, μόλις είχαν τελειώσει την κοπιαστική δουλειά τους. Στην μέση του δωματίου ο ηλικιωμένος άντρας φρεσκοξυρισμένος και καθαρός, ανάλαφρος, σκεφτόταν την αποψινή βραδιά, μετά από χρόνια θα πήγαινε και αυτός στην Ανάσταση.
Συλλέκτης παλαιών αντικειμένων ή παλιατζής. Του άρεσε να αλλάζει τον επαγγελματικό του τίτλο αναλόγως των περιστάσεων και των συνομιλητών του. Ήταν ένα παιδί του ορφανοτροφείου που είχε περάσει σχεδόν από όλα τα ιδρύματα της Θεσσαλονίκης του 50 και 60. Οι γονείς, αγνώστου ταυτότητος. Τον παράτησαν ένα φθινοπωρινό ξημέρωμα του 1948 στην εκκλησιά του Αγ. Μηνά στο κέντρο της πόλης και έφυγαν κυνηγημένοι, σκέτα αγρίμια για το βουνό, με φόντο τον αλληλοσπαραγμό του αδελφοκτόνου πολέμου. Ήταν μόλις λίγων ημερών εκείνο το υγρό πρωινό που τον βρήκε φασκιωμένο με μια μάλλινη κουβέρτα ο υπέργηρος νεωκόρος του ναού. Από τότε ξανά δεν ένοιωσε την αγκαλιά τους, ούτε ποτέ έμαθε κάτι για αυτούς. Παρόλα αυτά πολλά ήταν τα βράδια που τους ονειρεύονταν. Η μάνα του μελαχρινή, γλυκιά και λαμπερή σαν ηθοποιός φωτορομάντζου. Ο πατέρας ψηλός, γεροδεμένος με ένα πλατύ χαμόγελο ίδιος ο Κάρι Γκράντ. Όπως και στα όνειρα του, όταν ακόμα ήταν μικρούλης τους περίμενε να εμφανιστούν πίσω από την ψηλή καγκελόπορτα των ορφανοτροφείων μια Κυριακή πρωί. Λαχταρούσε να τον αγκαλιάσουν, να τον φιλήσουν και έπειτα να πάνε όλοι μαζί στο σπίτι τους, σε ένα πραγματικό σπίτι, με ένα δωμάτιο δικό του, ολόδικο του. Τα χρόνια πέρασαν, αλλά ποτέ κανείς δεν διάβηκε την καγκελόπορτα για αυτόν, ούτε καν εμφανίστηκε κάποιος συγγενής. Κανείς δεν ρώτησε για αυτόν, κανείς δεν σκέφτηκε σοβαρά να τον υιοθετήσει. Μόνος στον κόσμο. Έτσι το πήρε απόφαση το ορφανό, ο Θωμάς. Μιας και δεν τον ήθελαν ούτε οι γονείς του, μήτε κανείς ξένος, θα πορευόταν στην ζωή μονάχος του, ανεξάρτητος και ελεύθερος.
Στα δεκαπέντε του ο κυρ Τάσος ο επιστάτης του είχε πει να αλλάξει γιατί μπορεί να ήταν έξυπνος μα ήταν και απροσάρμοστος. Για αυτό, μάλλον εκτός του χαρακτήρα του φταίγανε και τα βιβλία. Όχι ότι του άρεσε ιδιαίτερα να τα διαβάζει με τις ώρες όπως κάποιοι άλλοι, μερικά όμως λες και του μιλούσαν ίσια στην καρδιά του. Ειδικά οι περιπέτειες του Τομ Σώγιερ και του Χάκλμπερι Φιν του Μαρκ Τουαίην. Τα λάτρευε αυτά τα αγόρια. Ειδικά τον Τομ, αυτό το ατίθασο, τολμηρό παιδί. Ορφανό σαν και τον ίδιο, με μια θεία να τον προσέχει σαν παιδί της. Μια μικρή πόλη του Μιζούρι πλάι στον Μισισιπή ήταν το ορμητήριο του για τις πιο απίθανες μυστικές περιπέτειες με μυθικούς πειρατές και κρυμμένους θησαυρούς που έχουν την δύναμη να μαγεύουν κάθε παιδί. Πόσο μάλλον ένα του ορφανοτροφείου που αναγκασμένο να ζει κλεισμένο για χρόνια σε τέσσερις τοίχους γητεύτηκε ανεπανόρθωτα από την αίσθηση της ελευθερίας και της ανεμελιάς των ηρώων του. Δέθηκε τόσο πολύ μαζί του ώστε όταν εκείνο το βροχερό μεσημέρι τελείωσε η ανάγνωση του βιβλίου και μαζί το ταξίδι του στον μαγικό κόσμο του Τομ, χοντρά δάκρυα κύλησαν από τα θλιμμένα καστανά μάτια στα μάγουλα και χύθηκαν καυτά μέχρι την παιδική του ψυχή. Η έλλειψη του αγαπημένου του ήρωα τον αρρώστησε. Από την στεναχώρια του ανέβασε πυρετό εκείνη και την επόμενη ημέρα.
Ατίθασος λοιπόν και ο ίδιος, ήταν η λέξη που θα άκουγε σχεδόν καθημερινά από τα αυστηρά χείλη των καθηγητών του. Αυτή ήταν και η πραγματικότητα. Εδώ που τα λέμε δεν του άρεσε καθόλου μα καθόλου να ασχολείται με τα τεχνικά που προσπαθούσαν ντε και καλά βρε αδερφέ να του μάθουν. Μια υδραυλικός, μια ηλεκτρολόγος, μια μπογιατζής. Αι στο καλό, αυτουνού του άρεσε να γυρνοβολάει ελεύθερος σαν πουλί και να αγναντεύει από το δώμα του ορφανοτροφείου τον ορίζοντα, την απέραντη θάλασσα, τα ψηλά βουνά της Μακεδονικής γης που χώνονταν μέχρι τα σύννεφα σε ένα θεσπέσιο φεστιβάλ χρωμάτων. Όλα τα άλλα τα άφηνε στον θεό. Σε παράφραση των λόγων του πάτερ Αρσένιου, του εφημέριου του ιδρύματος του άρεσε να απαντάει και αυτός σε όποιον του έθετε βασανιστικά το ερώτημα «Εσύ τι θα κάνεις στην ζωή σου;»
«Έχει αυτός, θα με φροντίσει και εμένα σαν τ’ άλλα ζωντανά του»
Έτσι όταν έφτασε η μέρα της ενηλικίωσης του με μοναδική του αποσκευή ένα κολάζ αντικρουόμενων συναισθημάτων αποχαιρέτησε το Παπάφειο ίδρυμα. Το είχε ανάγκη, διψούσε να ζήσει ελεύθερος έξω από τον ψηλό σιδερένιο φράχτη, μακριά από τους μουχλιασμένους τοίχους, τις κουκέτες και τα μελαγχολικά δωμάτια του ορφανοτροφείου. Γνώριζε όμως καλά ότι αυτό ήταν και το τελευταίο καταφύγιο του πριν την ζούγκλα που τον περίμενε στην πραγματική ζωή εκεί έξω.
Στην μεγάλη πόλη αφού δεν γνώριζε κανένα άλλο επάγγελμα – μιας και δεν το ήθελε ο ίδιος - βρήκε σύντομα δουλειά σαν εργάτης σε ένα από τα πολλά παλιατζίδικα στην περιοχή της Χαριλάου. Οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια κυλούσαν σαν νερό σε ήρεμο ρυάκι. Δεν άντεξε πολύ να ‘χει αφεντικό στον σβέρκο του. Έτσι ένα ζεστό μεσημέρι του Αυγούστου αποχαιρέτησε το παλιατζίδικο και τον μεσόκοπο αφεντικό του, τον κυρ Γιάννη. Με τις οικονομίες του αγόρασε ένα κάρο και τον Λουκά, το άλογο του για να μαζεύει τα παλιοσίδερα, όπως ο συγχωρεμένος ο Μένιος, ο αγαθός γέροντας, ο καλός του φίλος.
Στους χειμώνες και τα καλοκαίρια που πέρασαν πάνω του αυτός πάντα συνέχιζε να είναι μοναχικός, ελεύθερος και ολιγαρκής σαν τα σπουργίτια. Όταν τέλειωνε την δουλειά, πετούσε από πάνω του την μουτζούρα και κατηφόριζε στην θάλασσα. Τον ευχαριστούσε να περπατάει δίπλα της, να ξαπλώνει στο πλάι της, να την μυρίζει, να αφουγκράζεται τις σκέψεις της, να ονειρεύεται μαζί της κάτω από την άλλοτε ήρεμη και άλλοτε βαριά πνοή της.
Στις μακρινές του περιπλανήσεις χιλιάδες σκέψεις τον συντρόφευαν. Πολλά ερωτήματα τον τυραννούσαν από τα αιώνια και θεμελιώδη ως τα μικρά αλλά προσωπικά διλλήματα. Ένα από αυτά το κοίταξε στα μάτια αντρίκια και θέλησε να το απαντήσει με σιγουριά. Έπρεπε να παντρευτεί, να κάνει τα δικά του παιδιά; Σε αυτό το ερώτημα κάτι βάραινε πολύ και ήταν ο χαρακτήρας που σμίλεψε όλα του τα χρόνια. Ήταν όμορφος, καλοφτιαγμένος άντρας. Δεν ήθελε δεσμεύσεις, απολάμβανε την ελευθερία του, την ανεξαρτησία του, την ξενοιασιά του. Έπειτα γνώριζε ότι γυναίκες είναι κτητικές, σε θέλουν δικό τους, να είσαι πλάι τους, να ασχολείσαι με αυτές, θέλουν να κάνουν παιδιά. Για αυτό το τελευταίο ως παιδί του ορφανοτροφείου ένοιωθε απόλυτα την ευθύνη. Χωρίς αμφιβολία τον βάρυνε αφάνταστα η σκέψη πως αν έπαιρνε απόφαση να παντρευτεί θα κρέμονται από πάνω του για χρόνια οι τύχες άλλων ανθρώπων. Αυτό τον στοίχειωνε «Να δημιουργείς οικογένεια και να φέρνεις στην ζωή παιδιά δεν είναι κάτι απλό. Η ζωή είναι σαν την θάλασσα. Την μια είναι ήρεμη και γλυκιά, καλοτάξιδη. Την άλλη όμως σκοτεινιάζει και ξεσπά άξαφνα η τρικυμία, ποτέ δεν ξέρεις σε πια βράχια θα σε ρίξει.
«Εγώ ο ίδιος, τα παιδιά των ορφανοτροφείων είναι το ζωντανό παράδειγμα. Οπότε καλύτερα έτσι» μονολογούσε πικρά.
Αυτή η παραθαλάσσια ήταν η πέμπτη ας το πούμε κατοικία του. Οι άλλες τέσσερις που με τα χρόνια είχε εγκαταλείφθηκαν είτε από την δική του ανάγκη αλλαγής προσώπων και καταστάσεων, είτε από κάποιους περίοικους που δεν ήθελαν στην γειτονιά τους τις άχρηστες παλιατζούρες του και ακόμα αυτόν τον ίδιο που τους χαλούσε την αισθητική τους με τον ιδιόμορφο τρόπο ζωής του.
Υπήρχαν όμως και οι άλλοι. Άνθρωποι που υπήρξαν όλες τις εποχές και θα υπάρχουν όσο ανθρώπινη καρδιά θα χτυπάει στην γη. Άνθρωποι που τον νοιάστηκαν, που του έδωσαν ένα πιάτο ζεστό φαί, ένα σπιτικό γλυκό φτιαγμένο με αγάπη. Αυτοί οι ανώνυμοι άνθρωποι που ζουν ανάμεσα μας. Πλάσματα αγάπης που βάζουν το προσωπικό συμφέρον κάτω από το κοινωνικό καλό και μόλις βρουν την ευκαιρία σε κάνουν να δακρύζεις από υπερηφάνεια με τις πράξεις τους.
Όπως εκείνη την ανοιξιάτικη μέρα. Ο θόρυβος μιας εξάτμισης ήταν η αιτία, ο Λουκάς αφήνιασε. Το φορτωμένο κάρο έγειρε στα πλάγια. Ο γερό Λουκάς δεν μπόρεσε ποτέ ξανά να σηκωθεί περήφανος στα πόδια του και να τινάξει την πλούσια μαύρη χαίτη του. Έφυγε από το πλάι του αφεντικού του λίγες ώρες μετά. Ο Θωμάς καταπλακώθηκε, θα πέθαινε αν μια παρέα τριών αντρών δεν πετάγονταν από το καφενείο «Ο Ναύαρχος». Με κόπο και ιδρώτα ρίχτηκαν και τράβηξαν παλικαρίσια την μάζα των παλιοσίδερων που είχαν πλακώσει το σώμα του. Σε τέτοιους ανθρώπους πίστευε ο Θωμάς και σε όλους αυτούς που τρεις μήνες τον γιάτρευαν, τον περιέθαλπαν, τον στήριζαν στο κρεβάτι του πόνου μέχρι να συνέρθει, μέχρι να θρέψουν οι πληγές και τα σπασμένα του κόκκαλα.

***
Λίγο πριν ακουστούν οι χαρμόσυνες καμπάνες.
Οι δείκτες των ρολογιών μόλις είχαν προσπεράσει τις έντεκα καθώς ο παλλόμενος ήχος από το ψιλόλιγνο καμπαναριό καλούσε ακούραστα τους πιστούς στην εκκλησιά. Οι ευωδιές της άνοιξης από τα κάθε λογής πολύχρωμα βλαστάρια κυριαρχούσαν ακόμα και δίπλα στο κύμα ενώ οι βυζαντινές ψαλμωδίες σπρωγμένες από τα μεγάφωνα χρωμάτιζαν τον αέρα με την κατανυκτική ατμόσφαιρα της Μεγάλης Εβδομάδας της χριστιανοσύνης. Φύση και άνθρωποι, έλλογα και άλογα πλάσματα, ταπεινά δημιουργήματα και εγωκεντρικά όντα θα άκουγαν για ακόμη μια φορά το χαρμόσυνο μήνυμα, ο καθένας με το δικό του αισθητήριο, με την δική του πίστη. Πριν από λίγη ώρα είχε ξεκινήσει η ακολουθία της Αναστάσεως στο ξωκλήσι του Αϊ Νικόλα.
Το μικρό εκκλησάκι και πλάι του το ψηλό καμπαναριό σε σχήμα σταυρού είχαν χτιστεί εδώ και πολλά χρόνια στην άκρη της μεγάλης τσιμεντένιας προβλήτας του ιστιοπλοϊκού ομίλου. Προχωρούσε καμιά πενηνταριά μέτρα μέσα στην θάλασσα και έδινε απάγκιο σε μερικές δεκάδες ψαρόβαρκες από την μια πλευρά του και σε μεγάλα ιστιοπλοϊκά και ακριβά ταχύπλοα από την απέναντι.
Ο εφημέριος που τελούσε την αποψινή λειτουργία ήταν πολύ χαρούμενος. Το ξωκλήσι είχε να λειτουργήσει για καιρό αλλά αντιθέτως από ότι περίμενε ήταν σε πολύ καλή κατάσταση μιας και μερικοί συνταξιούχοι ναυτικοί το συντηρούσαν με δικά τους έξοδα. Κάθε άνοιξη έπαιρναν τις βούρτσες τους και μπόλικο ασβέστη και έκαναν τον Άγιο Νικόλα να λάμπει από την πάστρα. Το ένοιωθαν τιμή αλλά και υποχρέωση, το ελάχιστο προς εκείνον που πίστευαν ότι τους βοήθησε όλα τους τα χρόνια να διασχίζουν τους μαύρους φουρτουνιασμένους ωκεανούς και πάντα να γυρνάνε πίσω στην ηλιογέννητη, φωτεινή πατρίδα, σώοι και αβλαβείς.
Φέτος κάποιος είχε μεσολαβήσει στον μητροπολίτη Καλαμαριάς για τούτη την Αναστάσιμη λειτουργία. Ήταν εδώ και χρόνια που ακόμα και ο ίδιος ο προκαθήμενος είχε ξεχάσει τον ναίσκο. Έτσι εκείνο το ανεμοδαρμένο απόγευμα που τον επισκέφτηκε κάποιος άντρας που έβλεπε για πρώτη φορά και του ζήτησε να γίνει εκεί η ακολουθία της Ανάστασης, εκείνος με μια αίσθηση ντροπής που αυτός ο λαϊκός του υπενθύμισε την ύπαρξη του, αποφάσισε αμέσως να στείλει έναν κληρικό του για την ακολουθία. Ο άντρας εκτός αυτού του είχε εκμυστηρευτεί πως είχε κανονίσει μετά την Ανάσταση να μοιραστούν πασχαλινά τσουρέκια, κόκκινα αβγά και δώρα στα παιδιά που θα έρχονταν.
Ίδια και χειρότερη με πέρυσι, σαν Σαρακοστή παρατεταμένη και αυτή η χρονιά της οικονομικής κρίσης και της επαπειλούμενης χρεωκοπίας του κράτους. Σημαντικό πράγμα τα μικρά ή μεγάλα δώρα τέτοιες μέρες μιας και όλοι, λίγο ή πολύ δυσκολεύονταν με τα πασχαλινά έξοδα. Οι δημοτικές αρχές για φέτος εκτός από τα λίγα συσσίτια για τους απόρους που πλήθαιναν καθημερινά, δεν μπορούσαν να διαθέσουν τα απαραίτητα κονδύλια για γιορτινές παροχές στους δημότες τους. Για αυτό και ο Μητροπολίτης δεν έφερε καμιά αντίρρηση, απεναντίας το άκουσε με ευχαρίστηση.
Τα καλά νέα έφτασαν από αυτί σε αυτί πολύ γρήγορα και διογκώθηκαν ίδια με φούσκα έτοιμη να σκάσει. Η χώρα βρισκόταν υπό οικονομική κατοχή, ευρωπαϊκή ένωση, διεθνές νομισματικό ταμείο και ένας συρφετός από οίκους αξιολόγησης και μεγαλοεπενδυτές ασχημονούσαν σε βάρος της. Πολλές οικογένειες λόγω της βαθειάς οικονομικής ύφεσης αντιμετώπιζαν σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Οι τραπεζίτες αυτοί οι ανθρωπόμορφοι υπηρέτες του χρήματος όπως πάντα σε τέτοιες περιόδους αυτό που επιζητούν λυσσαλέα είναι να διατηρήσουν τα κέρδη των προηγούμενων ετών και να αποφύγουν όλες τις πιθανές νέες επισφάλειες. Αποτέλεσμα αυτής της τακτικής ήταν να πληθύνουν οι κατασχέσεις σπιτιών και αυτοκινήτων και για ακόμη μια φορά να κλείσουν τις στρόφιγγες της ροής του χρήματος και να το στερήσουν από νοικοκυριά και εταιρείες που το είχαν άμεση ανάγκη. Καταστήματα και επιχειρήσεις ασφυκτιούσαν και έκλειναν συνεχώς. Πολλοί ήταν αυτοί που είχαν χάσει την δουλειά τους και σε κάποιες οικογένειες ακόμα και οι δυο γονείς ήταν άνεργοι. Η στατιστική υπηρεσία διαρκώς αναθεωρούσε τα νούμερα της ανεργίας προς τα πάνω. Η κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη για όλους. Πλήθη απεγνωσμένων ανέργων στοιβάζονταν στα γραφεία ευρέσεως εργασίας και εκλιπαρούσαν έστω για μια περιστασιακή απασχόληση. Στα αρπακτικά του ιδιωτικού τομέα είχε ανοίξει η όρεξη για εκμετάλλευση και πιότερο κέρδος. Στην πόρτα τους καθημερινά στοιβάζονταν οικιοθελώς τα νέα τους θύματα. Οι κοινωνικές εντάσεις ήταν μεγάλες στην χώρα. Συχνές απεργίες και διαδηλώσεις δονούσαν την χώρα, αίμα αθώων είχε χυθεί στους δρόμους. Οι πολιτικοί άρχοντες της είχαν προχωρήσει σε μεγάλες περικοπές μισθών και συντάξεων ενώ κώφευαν ή ακόμα και αδιάντροπα προέβαλαν επαίσχυντες δικαιολογίες για την επί δεκαετίες εσκεμμένη κακοδιαχείριση της οικονομικής ζωής του τόπου. Κάποιες στιγμές η οργή του λαού ξεχείλιζε και παρέσερνε τα αίολα επιχειρήματα της εξουσίας ώστε στο τέλος εκείνοι έφταναν να λιποτακτούν εμπρός στα ανυπέρβλητα προβλήματα που οι ίδιοι είχαν δημιουργήσει και η χώρα να μοιάζει με ακυβέρνητο καράβι έτοιμο να συντριβεί στα βράχια. Μέσα σε αυτήν απρόβλεπτη κατάσταση ακόμα και πολίτες που πριν λίγο καιρό ζούσαν με όλες τις ανέσεις που μπορεί να επιθυμήσει κάποιος την σημερινή εποχή, αφού είχαν χάσει την δουλειά ή την επιχείρηση τους, μεμιάς είχαν χάσει και όλα τα προνόμια τους και περίμεναν ως μάνα εξ ουρανού το επίδομα ανεργίας. Ήταν μεγάλη υπόθεση λοιπόν να περάσουν την Ανάσταση με δώρα, ίσως και λεφτά που κάποιος βαθύπλουτος Έλληνας του εξωτερικού – έτσι έλεγαν οι φήμες που διαδόθηκαν σαν αστραπή - θα πρόσφερε σε όλους.
Ο άντρας που στέκονταν τώρα περιχαρής με την λαμπάδα του έξω από τον Αϊ Νικόλα ήταν ο ίδιος που ευθύνονταν για την αποψινή λειτουργία. Το μαύρο κοστούμι που φορούσε ήταν ατσαλάκωτο μιας και είχε αγοραστεί πριν από λίγες ημέρες. Ακόμα είχε στις ίνες του ποτισμένη την βαριά μυρωδιά της άθλιας βιοτεχνίας ρούχων – κάπου στην νότια Βουλγαρία – που φτιάχτηκε για ελάχιστα ευρώ και το ελαφρύ άρωμα του εμπορικού στην οδό Μαρτίου.
Οι άνθρωποι που είχαν κατεβεί ήταν ήδη πολλοί και όσο περνούσε η ώρα όλο και πιο πολλές οικογένειες ντυμένες με τα καλά τους κατηφόριζαν προς την θάλασσα. Το σούσουρο σαν σύννεφο σκόνης είχε απλωθεί πάνω από τα κεφάλια του κόσμου. Όλοι ήταν περίεργοι να δουν τον άνθρωπο που θα πρόσφερε τα δώρα. Να δουν ποιος είναι αυτός ο καλός Σαμαρείτης που μέσα στην κρίση που είχε γονατίσει όλη την χώρα προσφέρει τα λεφτά του για τους συνανθρώπους του. Αυτοί ήταν οι λίγοι, οι άνθρωποι με τον αγνό ανόθευτο τρόπο σκέψης. Οι πολλοί σκέφτονταν πολύπλοκα, με καχυποψία.
«Κάποιο λάκκο έχει η φάβα για να έρχεται κάποιος από τόσο μακριά και να προσφέρει τα λεφτά του στους άγνωστους συμπατριώτες του».
«Τι να ήταν αυτός και ποιος να τον έστελνε; Μήπως κάποιος λαοπλάνος που ήθελε να εξασφαλίσει την συμπάθεια του κόσμου δρώντας υπόγεια για σκοτεινά ακόμα και αντεθνικά συμφέροντα;»
«Μήπως έχουμε να κάνουμε με ένα πάμπλουτο εθνικό ευεργέτη; Ευεργέτες; Αυτό και αν ήταν αστείο, τούτοι οι άνθρωποι είχαν εξαφανιστεί πριν από πολλά χρόνια από τούτη την μικρή γωνιά της γης».
Τέτοια και άλλα πολλά ερωτήματα κυκλοφορούσαν τις προηγούμενες μέρες και οι άνθρωποι ήταν μπερδεμένοι από τις διάφορες ερμηνείες και διαδόσεις. Πολλοί τελικά αποφάσισαν πως ήταν πιο φρόνιμο να πάνε κάπου άλλου για την Ανάσταση και να μείνουν μακριά από τα ύπουλα σχέδια κάποιων.
Εκείνος άκουγε όλη αυτήν την ώρα όσα λέγονταν στα πηγαδάκια αλλά δεν έδινε καμιά απολύτως σημασία. Το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν τα παιδιά. Κοιτούσε πως κουνούσαν ανυπόμονα τις πολύχρωμες λαμπάδες με τα μαλακά χεράκια τους και την επιθυμία να τις ανάψουν. Αυτά τα αγγελούδια είχαν έρθει όχι μόνο με τις οικογένειες τους αλλά και μόνα τους. Ήταν παιδιά από ορφανοτροφεία της πόλης. Για αυτό δεν χρειάστηκε τίποτε άλλο εκτός από μερικές μόνο επιστολές στις διοικήσεις που εξηγούσε το πόσο σημαντικό θα ήταν να παρευρεθούν και μερικά κουτιά παιδικές λαμπάδες.
Τώρα και αυτός ήταν ένα με τα παιδιά, τα πλούτη δεν τον εμπόδιζαν, όλοι τον είδαν πόσο γλυκά τους φέρονταν, πόσο θερμά τα αγκάλιαζε και κατάλαβαν. Πολλά κεφάλια γύρισαν και προσπαθούν να διακρίνουν την μορφή του, οι συζητήσεις φούντωσαν.
Η αναμονή της Ανάστασης άρχισε να κάμπτει το κλίμα αυτό, σιγά – σιγά τα πηγαδάκια σίγησαν. Τα φώτα του ναού έσβησαν μαζί με τα κεριά στα μπρούτζινα μανουάλια. Η ώρα του σκότους πριν την φωτοδοσία, την απαρχή, την γέννηση της ελπίδας έδινε συμβολικά το νόημα της ακόμα μια φορά στο αέναο ταξίδι των ψυχών.
Πλάι στην θάλασσα όλα ήταν σκοτεινά, μικροί και μεγάλοι ανάμεσα στα ελλιμενισμένα ταχύπλοα και τις ταπεινές βαρκούλες στέκονταν σιωπηλοί εμπρός στο δέος του σκότους και της επερχόμενης Ανάστασης. Απέναντι τους η πόλη και οι εκκλησιές σε λίγο θα αποκαλύπτονταν. Από εκεί το μάτι μπορούσε να την δει ολάκερη σχεδόν, από τα νεόδμητα ανατολικά της προάστια, το κέντρο και την άνω πόλη με τα κάστρα της, μέχρι το λιμάνι με τους κοιμισμένους γίγαντες πάνω απ’ τα φορτηγά πλοία και τις δυτικές συνοικίες καλυμμένες από την αιθάλη της βιομηχανικής. Τα φώτα του πολεοδομικού γίγαντα καθρεπτίζονταν ίδια με μακρόσυρτες κιτρινωπές κορδέλες πάνω στην ακίνητη επιφάνεια του Θερμαϊκού, ο άνεμος λες και είχε σβήσει και αυτός μέσα στα σπλάχνα του ουρανού, τώρα όλοι περίμεναν το άκτιστο Φως.
Ο εφημέριος εμφανίστηκε στην Ωραία Πύλη κρατώντας σε κάθε χέρι από μια δεσμίδα με τριάντα τρία κεριά. Το άγιο Φως έκαιγε στα φυτίλια τους, «Δεύτε λάβετε Φως» κάλεσε το εκκλησίασμα. Το Φως της Αναστάσεως που ταξίδεψε από τον πανάγιο τάφο για να φτάσει σε κάθε γωνιά της Ελλάδας βγήκε από τον ναό, τα λευκά κεριά έσμιξαν, τα πρόσωπα και οι καρδιές των πιστών φωτίστηκαν, το σκότος πισωπάτησε και χάθηκε στα τάρταρα της αβύσσου. Λίγα λεπτά αργότερα ο ιερέας με τους ψάλταδες και τα εξαπτέρυγα εξήλθαν τελετουργικά για το τελικό μέρος της ακολουθίας. Η ψαλμοί ταξίδεψαν μέχρι το βάθος του κόλπου και αγκάλιασαν τα ποντοπόρα πλοία και τους ναύτες που έπιαναν λιμάνι, η κορύφωση της εβδομάδας των παθών, η λύτρωση, η εκπλήρωση, η Ανάσταση είχε φθάσει.

«Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας
και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος».

Η πόλη μεμιάς πετάχτηκε από την νυκτερινή σιγή της. Οι καμπάνες ηχούσαν χαρμόσυνα από όλες τις εκκλησιές. Λευκά περιστέρια φτερούγιζαν ελεύθερα πάνω από τους τρούλους και τα καμπαναριά. Πυροτεχνήματα ορθώνονταν με θόρυβο, η νυκτερινή ατμόσφαιρα φωτίστηκε από τις χιλιάδες πολύχρωμες λάμψεις. Στην γη οι άνθρωποι αγκαλιάζονταν και εύχονταν αγάπη, ευτυχία και επί γης ειρήνη.
Μεγάλοι και μικροί με τις λαμπάδες και τα φαναράκια τους άρχισαν να περπατούν προς τα εκεί όπου μετά την Ανάσταση τα φώτα που άναψαν αποκάλυψαν ένα μεγάλο μπουφέ. Οι άνθρωποι της εταιρείας δεξιώσεων είχαν στήσει τους πάγκους με τα δώρα και τα πασχαλινά εδέσματα λίγο μακρύτερα από τον ναό επάνω στην αμμουδιά. Ο Νίκος Καραγγιανίδης ο ιδιοκτήτης της, ηγούνταν του προσωπικού του. Όλα είχαν στηθεί άψογα για την αποψινή βραδιά. Οι άνθρωποι πλησίασαν με τάξη και αξιοπρέπεια το σημείο.
Ο Καραγιαννίδης πήρε ένα μικρόφωνο και άρχισε να μιλάει.
«Αγαπητοί μας φίλοι, Χριστός Ανέστη», Αληθώς ο Κύριος επιβεβαίωσαν με μια φωνή οι πιστοί. «Θα ήθελα να ευχηθώ χρόνια πολλά και ευτυχισμένα σε όλους σας. Δεν θα σας κουράσω απλώς πριν από οτιδήποτε άλλο, θα ήθελα να ακούσετε δυο λόγια». Όλοι κατάλαβαν, επιτέλους θα έβλεπαν αυτόν που περίμεναν.
Δίπλα στον Καραγιαννίδη εμφανίστηκε, ένα παιδί, ένα μικρό κορίτσι και ύστερα ένα λίγο μεγαλύτερο αγόρι, αμούστακο ακόμα. Τότε μέσα τους, μέσα από το πλήθος βγήκε εκείνος και στάθηκε δίπλα στα παιδιά, το φως των προβολέων έλουσε το πρόσωπο του, αποκάλυψε τα χαρακτηριστικά ενός προσώπου που αν και ο χρόνος και οι περισσές δυσκολίες είχαν σμιλέψει τα σημάδια τους επάνω του όμως είχαν αφήσει ανέγγιχτη την γλυκύτητα που του είχε χαρίσει η φύση. Όλοι τον κοιτούσαν σιωπηλοί, πολλοί πίστεψαν πως τον αναγνώρισαν, ήταν ένας Έλληνας πάμπλουτος επιχειρηματίας ψιθύρισαν στους διπλανούς.
«Χριστός Ανέστη, υγεία και ευτυχία σε εσάς και τις οικογένειες σας. Συγχωρέστε όμως δεν είμαι συνηθισμένος σε κάτι τέτοιο, έπρεπε όμως να γίνει, το χρωστούσα στον εαυτό μου, αλλά και σε αυτά τα παιδιά, τα παιδιά των ορφανοτροφείων. Ήμουν και εγώ ένα από αυτά και συνεχίζω να νοιώθω τους κτύπους της καρδιά τους πίσω από τους ψηλούς φράκτες των ορφανοτροφείων, τις ανεκπλήρωτες παιδικές επιθυμίες, τα καυτά δάκρυα τις ατέλειωτες ώρες της μοναξιάς. Ναι, έχετε δίκιο, είμαι πλούσιος, πάρα πολύ πλούσιος, όχι όμως όπως πιστεύετε, όχι, δεν είμαι σκασμένος από λεφτά, έχω μέσα μου αγάπη, πολύ αγάπη από τον κόσμο που ξέρει πάντα απλόχερα να την δίνει σε αυτούς που θέλουν να την δεχτούν». Σαν πέπλο που φεύγει απότομα και αποκαλύπτει την αλήθεια έφυγε από πάνω του η φήμη. Στο χαραγμένο από κακουχίες πρόσωπο, στα επίμονα καλοσυνάτα μάτια του αναγνώρισαν τον παλιατζή. Ήταν αυτός, χειμώνα, καλοκαίρι σεργιάνευε αργά στις γειτονιές μαζεύοντας τα παλιοσίδερα.
«Η πατρίδα μας, όλοι εμείς περνάμε δύσκολες ώρες. Αυτός ο λαός ξέρει να τις αντιμετωπίζει. Δεν μας χρειάζονται πλούσιοι σωτήρες, ποτέ δεν μας βοήθησαν πραγματικά. Φτάνει να έχουμε μέσα μας αγάπη, και όλα ξεπερνιούνται. Δεν χρειάζονται πολλά, απόδειξη η αποψινή βραδιά, ο φίλος μου ο Νίκος, παιδί του ορφανοτροφείου και αυτός.
Ο Θωμάς αγκάλιασε τα δυο παιδιά, «Σας παρακαλώ, σήμερα, αύριο, και κάθε μέρα μην ξεχνάτε αυτά τα αγγελούδια που περιμένουν ένα χαμόγελο, χαρίστε τους την έμπρακτη αγάπη σας. Ας τα σφίξουμε στην αγκαλιά μας, ας ανοίξουμε το σπίτι μας, να τους δώσουμε την αγάπη μας και τότε ο Χριστός, τότε μόνο θα αναστηθεί πραγματικά στις καρδιές μας.

***
Δεν είχε ύπνο, πήρε ένα καρεκλάκι και κάθισε έξω από την παράγκα του. Σαν μητρικό χέρι - αυτό που δεν γνώρισε ποτέ - το ελαφρύ αεράκι του χάιδευε απαλά το πρόσωπο. Αισθανόταν παιδί, σαν τον αγαπημένο του Τομ Σώγιερ. Τώρα του έμοιαζε, είχε πετύχει τον σκοπό του κάνοντας μια μεγάλη ζαβολιά. Τον Μητροπολίτη τον είχε ξεγελάσει, είχε συστηθεί ως μεγαλοεφοπλιστής με έδρα το Λονδίνο και μπόλικα πλοία σκορπισμένα στα μεγαλύτερα λιμάνια της υφηλίου. Κατάφερε να τους αναστατώσει όλους, μόνο στην τηλεόραση που δεν το ανέφεραν. Άξιζε τον κόπο όμως.
Στα ανοιχτά ένα δεξαμενόπλοιο έμπαινε στον κόλπο, ποιος ξέρει από ποιές χώρες μακρινές ερχόταν; Τα φώτα της γέφυρας τρεμόπαιζαν αχνά στο βλέμμα του. Μια σκέψη πέρασε από το μυαλό του, ίσως θα ‘πρεπε να μπάρκαρε στα νιάτα του… Ήταν αργά πια για κάτι τέτοιο. Αυτός που αγάπησε τόσο πολύ την θάλασσα έζησε για πάντα στην στεριά. Μπήκε μέσα και ξάπλωσε στο κρεβάτι του ευτυχισμένος, σε λίγο ξημέρωνε η μεγαλύτερη γιορτή των Ελλήνων.

Α. Δ.Ε. ΒΑΛΜΑΣ
ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2011

"Χάσαμε τον Νίκο μας"

2011-04-18T13:20:00.001+03:00

Του Απόστολου Λυκεσά
ΕΘΝΟΣ on line,18/04/2011
Απωλέσαμε τον Νίκο μας. Δραπέτευσε αμετάκλητα σε μια ρωγμή του χρόνου. Ζαλώθηκε τα μπαγιατλίδικα μεράκια του για το Ταξίδι, χαρίζοντάς μας χρόνια τα τραγούδια του, τους καημούς του, τα σεκλέτια και τις χαρές του. Το παρκάκι της ΜΕΝΤ ορφάνεψε ήδη χωρίς τον ίδιο στο γραφείο. Το στούντιο «Αγροτικόν» πέθανε νωρίτερα εξαιτίας της παγερής αδιαφορίας της πόλης που αγάπησε και ποτέ δεν εγκατέλειψε.

Ο τραγουδιστής της γυφτιάς που αρνήθηκε τις σειρήνες της πρωτεύουσας, με πείσμα ακατανόητο για όσους δεν καταλαβαίνουν τι αξίζει να συστοιχίζεσαι με φίλους σε Λοξή Φάλαγγα. Μας εγκαταλείπει σήμερα με έναν κόμπο στο μήλο του Αδάμ σαν να στραβοδέσαμε το φουλάρι του στον λαιμό μας. Χάσαμε τον Νίκο μας. Που γελούσε κελαρυστά ακόμη κι όταν μιλούσε για καταστάσεις που πονούσαν σαν πικράγκαθα της Νισύρου καρφωμένα στη σάρκα. Τόσα χρόνια μακριά από το Θέατρο Δάσους. Ποιος; Ο Νίκος μας. Την ίδια ώρα που οι μουσαφιραίοι χαλούσανε και χαλάνε τον κόσμο. Οπότε δώσ' του τα μερακλωμένα μακεδονίτικα στην Πλάτωνος μεσάνυχτα Αυγούστου ή τα νησιώτικα της αναστάτωσης στο Ασυλο, απέναντι από τα κοιμητήρια. Απωλέσαμε τον Νίκο μας. Που του `λεγες, «να κάνουμε Νικόλα το και το...» κι είχε αμέσως την προοπτική «όμορφο ακούγεται...». Κι έσκυβε πάνω στα καλώδια και τα ποντισιόμετρα. Υστερα αίφνης «πάμε για τηγανητές πατάτες και ρετσίνες στον καφενέ». Με μαράζι για τη χαμένη γενέθλια πλατεία Διοικητηρίου. Και να τριγυρνά με ένα ξεχαρβαλωμένο «παπάκι» έτοιμος να ραντίσει τον αέρα των στενών και να ραντιστεί παυσίλυπη νοσταλγία. Ριπές του Βαρδάρη τού ένευαν συνθηματικά στο Τσινάρι. Χάσαμε τον Νίκο μας. Ο Παναγιώτης βρήκε ένα τσίλικο μπαγλαμαδάκι να του το δώσει για τον δρόμο. Ακόμα και οι παράφωνοι θα τραγουδήσουμε το κατευόδιο. Ακλαφτο πώς να τον στείλουμε στο ταξίδι;

Τα βιβλία στο ...απόσπασμα

2011-04-15T19:14:00.002+03:00

Αριστουργήματα αποσύρονται από αμερικανικές βιβλιοθήκες
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 14/04/2011,to vima-on line

Τα βιβλία που συγκέντρωσαν τα περισσότερα αιτήματα απόσυρσης από τις αμερικανικές δημόσιες και σχολικές βιβλιοθήκες ανακοίνωσε, όπως κάθε χρόνο, ο Σύνδεσμος Αμερικανικών Βιβλιοθηκών (American Library Association-ALA).
Οι περιγραφές ερωτικών σκηνών, η άσεμνη και προσβλητική γλώσσα, η ακαταλληλότητα του βιβλίου για την ηλικία στην οποία απευθύνεται, η θρησκευτική οπτική, τα ναρκωτικά, η βία, η ομοφυλοφιλία και οι φυλετικές διακρίσεις είναι κατά σειρά οι λόγοι για τους οποίους οι αναγνώστες –συνήθως γονείς– ζητούν στις τοπικές τους βιβλιοθήκες να αποσύρουν κάποια βιβλία.
Οι λόγοι ποικίλλουν βεβαίως από Πολιτεία σε Πολιτεία, ανάλογα τη σύνθεση των τοπικών κοινωνιών.
Στην κορυφή της λίστας παραμένει, για πέμπτη συνεχή χρονιά από το 2005, το And Tango Makes Three των Πίτερ Παρνέλ και Τζάστιν Ρίτσαρντσον, ένα βιβλίο για παιδιά που βασίζεται σε πραγματική ιστορία.
Αφηγείται την ιστορία δυο αρσενικών πιγκουίνων στον ζωολογικό κήπο του Σέντραλ Παρκ της Νέας Υόρκης, οι οποίοι ανέθρεψαν σε κοινή φωλιά έναν νεοσσό που τους δόθηκε. «Προβάλλει την ομοφυλοφιλία και είναι ακατάλληλο για παιδιά» είναι σταθερά η αιτιολογία απομάκρυνσης του βραβευμένου βιβλίου από τις βιβλιοθήκες.
Το μόνο κλασικό βιβλίο στη λίστα για το 2010 είναι Ο θαυμαστός καινούργιος κόσμος του Αλντους Χάξλεϊ, το μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας του 1932 για μια δυστοπική κοινωνία βασισμένη στη γενετική τεχνολογία, που θεωρείται το αριστούργημα του συγγραφέα.
Στην ίδια λίστα βρίσκουμε τους Αγώνες πείνας της Σούζαν Κόλινς και το Λυκόφως της Στέφενι Μέγερ λόγω της βίας που απεικονίζουν αλλά και το Για πενταροδεκάρες, η οδύσσεια μιας δημοσιογράφου στην πραγματικότητα της σύγχρονης φτώχειας της Μπάρμπαρα Ερενράιχ, επειδή κάνει λόγο για ναρκωτικά, έχει θρησκευτική και πολιτική οπτική και άσεμνη γλώσσα.
Ο Σύνδεσμος –ο οποίος στο τέλος κάθε Σεπτεμβρίου διοργανώνει εβδομάδα υπέρ της ελευθερίας της ανάγνωσης στηλιτεύοντας την επιζήμια πρακτική της λογοκρισίας– είναι βεβαίως κατά των απαγορεύσεων.
Οι προγραφές βιβλίων, που θυμίζουν τον Κατάλογο Απαγορευμένων Βιβλίων του Βατικανού ή σκοταδιστικές πρακτικές ανελεύθερων δικτατορικών καθεστώτων, μόνο βήμα προόδου δεν μπορεί να αποτελούν για την κοινωνία της γνώσης. Το αισιόδοξο νέο για την ελευθερία της ανάγνωσης είναι ότι το 2010 τα αιτήματα αυτά στις ΗΠΑ μειώθηκαν σε 348 (από 460 το 2009).
«Είμαστε μέλη μιας πλουραλιστικής και περίπλοκης κοινωνίας και πρέπει να έχουμε ελεύθερη πρόσβαση σε μια ευρεία γκάμα απόψεων για την ανθρώπινη ύπαρξη προκειμένου να προωθηθεί η κριτική σκέψη και η αλληλοκατανόηση» δήλωσε η Μπάρμπαρα Τζόουνς, διευθύντρια του Συνδέσμου, τονίζοντας ότι, ενώ ο Σύνδεσμος υποστηρίζει το δικαίωμα κάθε αναγνώστη να επιλέξει ή να απορρίψει ένα βιβλίο για τον εαυτό του ή για την οικογένειά του, διαφωνεί με το να δίνεται η εξουσία σε όσους έχουν αντιρρήσεις για ένα συγκεκριμένο βιβλίο να απαγορεύουν την πρόσβαση σε αυτό σε άλλους αναγνώστες.
Λαμπρινή Κουζέλη

Ανοιχτή συζήτηση για την λογοτεχνία

2011-04-01T06:52:00.002+03:00

Η επιθεώρηση πολιτισμού Ένεκεν και οι Εκδόσεις/Περιοδικό Γραμμάτων & Τεχνών Βακχικόν (www.vakxikon.gr) σας προσκαλούν στην ανοιχτή συζήτηση

Τρεις συγγραφείς της νέας γενιάς συζητούν
για τη λογοτεχνία σήμερα
Γιώργος Αλισάνογλου
Ιορδάνης Κουμασίδης
Νίκη Χαλκιαδάκη

Συντονίζει η δημοσιογράφος Παυλίνα Εξαδακτύλου

Σάββατο, 9 Απρίλη στις 8.30 μ.μ. στην Ετεροτοπία
(Ίωνος Δραγούμη και Πτολεμαίων 42, 2ος όροφος)

Θα ακολουθήσει live με τους Εν Κατακλείδι

Εφυγε..

2011-03-30T22:31:00.002+03:00

"Ήταν πατριώτη ένας λαός
ένας μεγάλος τοπικός εχθρός.

Θέλανε νά 'χουν όλοι το σπιτάκι τους
καθημερινά το μεροκαματάκι τους
νά 'χουν ακόμα κι άμα θα κακογεράσουν
μια συνταξούλα για να μην πεινάσουν.

Νιώθεις πατριώτη τι εχθρός
ήταν τούτος ο παλιολαός...

Θέλανε να μην περπατούν στα τέσσερα",

φτώχυνε τα γράμματα η αναχώρησή σου
Ιάκωβε Καμπανέλη της αγέρωχης αντίστασης,του ορθού αναστήματος
που δεν γονάτισε ούτε στις διώξεις,ούτε στην αποθέωση..

Με ένα βιβλίο ταΐζεις ένα αδέσποτο!

2011-03-27T09:55:00.000+03:00

e-net,on line,Κυριακή 27 Μαρτίου 2011
Τώρα όλοι μπορούν να βοηθήσουν τα αδέσποτα, απλά ξεκαθαρίζοντας τη βιβλιοθήκη τους! Το φιλοζωϊκό σωματείο Αδεσποτολόγιο, διοργανώνει το επόμενο Σαββατοκύριακο 2 και 3 Απριλίου, παζάρι με βιβλία και μικροαντικείμενα, τα έσοδα του οποίου θα διατεθούν για τις δράσεις του.
Ρίξτε μια ματιά λοιπόν στα βιβλία που έχετε διαβάσει, είναι σε καλή κατάσταση αλλά δεν θέλετε πιά ή σε οτιδήποτε άλλο μικροαντικείμενο όπως κόσμημα ή διακοσμητικό και επικοινωνήστε με το adespotakia@gmail.com για να το παραλάβουν οι εθελοντές του Αδεσποτολογίου. Όσι θέλουν απλά να πάνε στο παζάρι για να αγοράσουν δώρα βοηθώντας τα αδέσποτα, μπορούν να επισκευθούν από τις 11 το πρωΐ έως τις 7 το απόγευμα την αίθουσα εκδηλώσεων Liquimar TankersManagment, Αλωπεκής 1-3 και Ηροδότου στο Κολωνάκι.
Το Αδεσποτολόγιο ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2008, σαν μια ολιγομελής παρέα με αγάπη για τα ζώα που ζουν στο δρόμο, ενώ από το Σεπτέμβριο του 2010 ξεκίνησε την λειτουργία του και σαν σωματείο. Μαζί τους ξεκίνησε και ένα blog, το www.adespotologio.blogspot.com, με σκοπό να ευαισθητοποιήσει περισσότερο κόσμο να κάνει κάτι για τα αδέσποτα της γειτονιάς του. Προτεραιότητες του σωματείου είναι: Η στείρωση των ζωών και η υιοθεσία τους, η ενθάρρυνση του κόσμου να υιοθετήσει ένα αδέσποτο ζωάκι που ζει στο δρόμο παρά να αγοράσει κάποιο. Επίσης η ομάδα του Αδεσποτολογίου φροντίζει καθημερινά, ταΐζοντας, παρέχοντας ιατρική φροντίδα και στειρώνοντας, δεκάδες αποικίες αδέσποτων ζώων σε όλη την ΑΘήνα. Όποιος θέλει να βοηθήσει είτε μεταφέροντας κάποιο ζώο με αυτοκίνητο προς κτηνιάτρους ή σπίτια υιοθεσίας, είτε φιλοξενώντας ένα αδέσποτο μέχρι να βρει σπίτι, μπορεί να στείλει e-mail στο adespotakia@gmail.com. Για περισσότερες πληροφορίες ή και για ζωάκια που δίνονται για υιοθεσία μπορείτε να επισκευθείτε και το www.adespotologio.gr

Νέοι Εκδότες – νέοι συγγραφείς Νέα Τάξη – νέα καθήκοντα

2011-03-25T10:08:00.002+02:00

του Λουκά Αξελού | 24 Φεβρουαρίου 2011
Είναι εξαιρετικά δύσκολο να καταγράψει κανείς σε ένα σύντομο σημείωμα ζητήματα, προβλήματα και διλήμματα από τον χώρο του βιβλίου και της κίνησης των ιδεών χωρίς να τα αδικήσει. Για όσους συστηματικά ασχολούνται με τον χώρο αυτό είναι, πλέον, σαφές ότι οι αλλαγές που συντελέστηκαν τα τελευταία χρόνια υλοτόμησαν –κυριολεκτικά– το «παραδοσιακό δάσος», με τις νέες λεωφόρους των σύγχρονων τεχνολογιών που δημιούργησαν τα ογκώδη νέα συγκροτήματα αλλά και τις σύγχρονες «εκδοτικές παράγκες».
Ασφαλώς τα ζητήματα που αναδεικνύει η νέα εκδοτική-πολιτιστική πραγματικότητα δεν είναι ανεξάρτητα από τη συνολική πορεία των πραγμάτων στην ευρύτερη κοινωνικοπολιτική σφαίρα. Η κυριαρχία της λογικής των αγορών, η υποβάθμιση του ουσιαστικού γνωσιολογικού και αισθητικού υποβάθρου, η πλήρης αποσύμπλεξη της ηθικής από την πολιτική και η ανάδειξη ενός πολυπολιτισμικού τσελεμεντέ ως αποκλειστικής συνταγής της «νέας σύγχρονης σκέψης», δεν αφήνει ανεπηρέαστο τον ευρύτερο χώρο του βιβλίου και της κυκλοφορίας των ιδεών.
«Tηλεορασοποίηση»και στο βιβλίο
Οι άνθρωποι που σήμερα κυριαρχούν και χειρίζονται τις τύχες του βιβλίου έχουν από καιρό ήδη παραβιάσει την συνδυαστική αρχή της ανάγκης ισορροπίας ανάμεσα στην πολιτισμική δημιουργία και την εμπορική αποτελεσματικότητα και λειτουργούν ως καλοί ή κακοί μαθητές της σχολής του Σικάγου.
Κοινός πλέον τόπος είναι ότι η επιβολή των σύγχρονων τεχνολογιών, η επικράτηση των οπτικοακουστικών ΜΜΕ, αλλά και ο τρόπος «γραφής» των κειμένων, αποτελούν μια πραγματικότητα που εν μέρει ανατρέπει τους παραδοσιακούς τρόπους πρόσληψης της γνώσης. Η «τηλεορασοποίηση» επηρέασε δραστικά όχι μόνον τον ημερήσιο και περιοδικό Τύπο, αλλά και το βιβλίο. Αργά αλλά σταθερά, οι εφημερίδες και τα περιοδικά γνώμης εκτοπίζονται και είναι εμφανής η μειωμένη αντίσταση στη «λογική» της εικόνας και των αριθμών. Τώρα πια θεωρείται φυσικό να κατασκευάζουμε και βιβλία. Και νομίζω ότι δεν υπερβάλλω όταν επισημαίνω ότι τα τελευταία χρόνια δεκάδες βιβλία «φτιάχτηκαν» στην προσπάθεια του ανταγωνισμού και της νεοπλουτίστικης άποψης κάποιων συγγραφέων και εκδοτών που έχουν μπερδέψει την κυκλοφορία ιδεών με την κυκλοφορία των επιταγών και στοχεύουν, μέσω της συσσώρευσης χάρτινων «φερέτρων», να μονοπωλήσουν το βιβλίο στην Ελλάδα.
Μα θα αντιτάξει κανείς: Όλα τα κακά συμβαίνουν σε αυτόν τον τόπο; Προφανώς όχι. Φαινόμενα αντίστοιχα προηγήθηκαν και στη Βόρεια Ευρώπη και Αμερική που πολλοί έχουν ως αποκλειστικό πρότυπο. Η επικράτηση όμως των μεγάλων εκδοτικών συγκροτημάτων δεν είχε ως αποτέλεσμα το «τέλος της ιστορίας», ούτε όπως κάποιοι αφελώς φαντάζονται, εξαφάνισε την υπόλοιπη εκδοτική πανίδα και χλωρίδα, τμήματα της οποίας πέρασαν στην «Αντίσταση», ανοίγοντας ένα παρατεταμένο ιδεολογικοπολιτικό αντάρτικο, σχηματίζοντας θύλακες συνειδητών αναγνωστών, που εν τοις πράγμασι «συμμετέχουν στον αγώνα», ενισχύοντας τις εκδοτικές εκείνες εστίες που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν το βιβλίο ως κατεξοχήν διαρκές πολιτισμικό αγαθό.
Η λογική της ποιότητας
Ίσως εδώ, πρέπει να κάνω κάτι σαφές. Η κριτική μου στη «συγκέντρωση και συγκεντροποίηση», δεν αποτελεί συνηγορία υπέρ του ελάσσονος και κατ’ επέκτασιν «καταγγελία» του μείζονος. Δεν υποστήριξα ποτέ εξιδανικευμένες απόψεις επιστροφής στην «αρχική συγγραφική-εκδοτική αθωότητα», πολλώ δε μάλλον στάθηκα πάντα κριτικός στην απαράδεκτη τσαπατσουλιά και προχειρότητα πολλών «αθώων μικροβιοτεχνών».
Το πρόβλημα λοιπόν έγκειται στο να κατανοήσουμε σήμερα τα όρια δράσης του σύγχρονου εκδοτικού «χόμο καταφέρτζικους». Ιδιαίτερα μάλιστα όταν αυτό αφορά στον ίδιο τον πολιτισμό μας. Πιο απλά: με βάση τα «στατιστικά» δεδομένα θα υποκλιθούμε στην λογική των αριθμών ή με το συνεπαγόμενο κόστος θα αντιτάξουμε την λογική του ποιος-ποιον, την λογική της ποιότητας, αφού πάντα η ποιότητα ήταν, είναι και θα είναι το τελικό κριτήριο για την αξία ενός έργου;
Είναι, διερωτώμαι, ένδειξη πολιτισμικής αναβάθμισης ο «εξορθολογισμός» του βιβλίου διά της εξαφανίσεως των μικρών εκδοτικών οίκων και της μετατροπής ακόμα και άξιων συγγραφέων σε μαζικούς παραγωγούς τυποποιημένων έργων; Τι άραγε επιδιώκουμε εν τέλει; Τη φαστφουντοποίηση και του βιβλίου, ενός «πνευματικού εδέσματος» με κατεξοχήν απαιτήσεις γευσιγνωσίας;
Μήπως ήρθε η ώρα να αλλάξουμε τρόπο πνευματικής διατροφής;
Όλοι όσοι επιζητούν την επικράτηση μιας διαφορετικής λογικής στο τι τρώμε, οφείλουν να γνωρίζουν ότι ο συλλογισμός τους είναι ανεπαρκής, αν δεν θέσουν αφετηριακά το ζήτημα και στο τι διαβάζουμε.
Η ανακύκλωση σκουπιδιών είναι, ως απεδείχθη, χρήσιμη στην οικονομικοκοινωνική σφαίρα, παράγοντας νέα προϊόντα. Η ανακύκλωση σκουπιδιών όμως στις ιδέες παράγει μόνον σκουπίδια.

αναδ:pressinaction.gr

Ο Δάνης Κουμασίδης πάει φεστιβάλ..

2011-03-22T16:12:00.002+02:00

Ο φίλος Δάνης Κουμασίδης από τη Θεσσαλονίκη, πήγε στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, είδε ταινίες και μας έστειλε τη δική του ανταπόκριση από τη διοργάνωση...

«Από τις 11 ως τις 20 Μαρτίου έλαβε χώρα στη Θεσσαλονίκη ένα ελπιδοφόρο συμβάν: το 13ο Φεστιβάλ Ντοκυμαντέρ – Εικόνες του 21ου αιώνα. Ελπιδοφόρο αφενός εξαιτίας της ποιότητας των ταινιών που παρουσιάστηκαν και αφετέρου εξαιτίας της προσέλευσης και της συμμετοχής του κοινού σε αυτές – ένα κοινό που μόνο «κοινό» δε θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει κανείς. 233 ταινίες από 52 χώρες αι αύξηση προσέλευσης που κινήθηκε γύρω στο 20%.
Ο ορισμός των ντοκυμαντερ ως ‘ταινιών τεκμηρίωσης’ αποκτά σήμερα ολοένα και μεγαλύτερη σημασία καθώς η τεκμηρίωση μπορεί πιο εύκολα και εύπεπτα να ολισθήσει στην προπαγάνδα μιας και οι κάθε είδους και μορφής εξουσίας αναζητούν πιο έμμεσους, υπόρρητους τρόπους για να επιβάλλουν τα «μηνύματά» τους. Υπ’ αυτή την έννοια το ντοκυμαντερ σήμερα έχει μια ακόμη δυσκολότερη αποστολή, να υπερβεί δηλαδή τη στείρα προπαγάνδα των παλαιοτέρων εποχών, όψεις της οποίας σήμερα μοιάζουν κωμικές – είδαμε για παράδειγμα τα προπαγανδιστικά βίντεο του Ισραήλ με σκοπό να πείσουν για την κυριότητά του επί τον πορτοκαλιών της Γιάφα ή τις προσπάθειες του Σοβιετικού κράτους να πείσει για την ανάπτυξη της γυναικείας χειραφέτησης στο εσωτερικό του.

Ορισμένες από τις κορυφαίες στιγμές του φεστιβάλ:
Γιάφα, ο μηχανισμός του πορτοκαλιού (Jaffa, the Orange’s clockwork)
του Eyal Sivan
(88 λεπτά, 2009, συμπαραγωγή Ισραήλ, Γαλλίας, Βελγίου, και Γερμανίας)
Τα παγκοσμίως γνωστά και δημοφιλή πορτοκάλια της Γιάφα –προαστίου του Τελ-Αβίβ- ως επίδικο μιας σύγκρουσης μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων όχι μόνο για την ιδιοκτησία αλλά κυρίως για την ευρύτερη χρήση τους. Ουσιαστικά πρόκειται για μια μορφή άσκησης πάνω σε ζητήματα κοινωνιο-αγροτικής οικονομίας και στο βάθος βιολογίας. Η ιστορία της καλλιέργειας του πορτοκαλιού αποκαλύπτει μια παρελθοντική σχετικά αρμονικότερη συνύπαρξη των δυο κοινοτήτων αλλά στη συνέχεια έναν άνισο ανταγωνισμό μηχανισμών προπαγάνδας επί της κυριότητας του. Μια διαμάχη οικονομική που εν τέλει αναδεικνύει εξαιρετικά ισχυρές όψεις του συμβολικού. Μια οικονομική πηγή για τους Ισραηλινούς, μια χαμένη ευκαιρία για τους Παλαιστινίους… Πολύ καλή η δουλειά του –παρόντα στο φεστιβάλ- σκηνοθέτη, κυρίως στο επίπεδο άντλησης και διερεύνησης του αρχειακού υλικού. Θα μπορούσε η διάρκειά του να είναι λίγο μικρότερη.
Οργισμένος Δεκέμβρης
Των Άκη Κερσανίδη, Χρύσας Τζελέπη
(63 λεπτά, 2010)
Τα γεγονότα, ή η εξέγερση, του Δεκέμβρη του 2008 προξένησαν παγκόσμιο ενδιαφέρον, δημιούργησαν νέα –προς ώρας αναπάντητα- ερωτήματα και προκάλεσαν την εμφάνιση νέων θεωρητικών επεξεργασιών, όπως αυτή του Mike Davis που ομιλεί περί σύγχρονων ‘τυφλών’ εξεγέρσεων στον Δυτικό κόσμο. Πέραν όμως αυτών, ανέδειξε και νέα πολιτικά υποκείμενα, όχι ακριβώς με τη μορφή που είχαμε συνηθίσει ως τώρα. Το ντοκυμαντέρ ακολουθεί το χρονικό των γεγονότων των 3 εκείνων εβδομάδων (εντοπισμένα στο χωρικό πεδίο της Θεσσαλονίκης) αλλά και τα συνεπακόλουθα ερωτήματα που κλόνισαν τις βεβαιότητές μας. Σημαντική λεπτομέρεια: πέραν του σκηνοθετικού διδύμου, στην πραγματοποίηση του ντοκυμαντερ συνέβαλαν με παροχή υλικού πλήθος ανθρώπων. Πρόκειται άραγε για μια νέα μορφή δόμησης των ταινιών που ακολουθεί το πνεύμα των νέων μορφών πολιτικής (ή αντί-πολιτικής κατ’ άλλους) έκφρασης;
Η έρημος της απαγορευμένης τέχνης (The dessert of Forbidden Art)
των Amanda Pope – Tchavdar Georgiev
(80 λεπτά, Ρωσία-Ουζμπεκιστάν Ηνωμένες Πολιτείες)
Κατ’ εμέ η συγκλονιστικότερη στιγμή του φεστιβάλ. Που μπορεί να οδηγήσει το πάθος ενός ανθρώπου για τη τέχνη, και δη την απαγορευμένη, λογοκριμένη τέχνη; Στην περισυλλογή 40.00 περίπου έργων τέχνης, και στο σημαντικότερο μουσείο της ρωσικής τέχνης του 20ου αιώνα! Ο Ιγκόρ Σαβίτσκι, κάτω από τη μύτη της ΚGB και ενίοτε με κρατικά χρήματα που εμφανιζόταν να πηγαίνουν σε άλλους σκοπούς, έστησε ένα μουσείο στην πόλη Νούκους του φτωχού Καρακαλπακιστάν, επαρχίας του Ουζμπεκιστάν 2.500 χιλιόμετρα μακριά από τη Μόσχα, συλλέγοντας και σώζοντας τα έργα αντιφρονούντων, ομοφιλοφύλων και παραγκωνισμένων καλλιτεχνών της ΕΣΣΔ – η ιστορία θυμίζει λίγο την αντίστοιχη της συλλογής Κωστάκη. Το ντοκυμαντέρ αφηγείται την ιστορία και τις ακαταπόνητες προσπάθειες του σε πρώτο πρόσωπο με τη φωνή του Μπεν Κίνγκσλι και παραθέτοντας τις μαρτυρίες των παιδιών ορισμένων καλλιτεχνών τα έργα των οποίων σώθηκαν. Ο Ιγκόρ Σαβίτσκι πέθανε έχοντας δώσει ότι είχε και δεν είχε προς ενίσχυση της συλλογής και με κατεστραμμένους πνεύμονες εξαιτίας της φορμόλης που χρησιμοποιούσε για τη συντήρηση των έργων καθώς ήταν η πιο οικονομική λύση. Σήμερα, το πάμφτωχο μουσείο και η διευθύντριά του αρνούνται να πουλήσουν οποιοδήποτε έργο παρότι δεν έχουν τα οικονομικά μέσα ούτε για να εκθέσουν το μεγαλύτερο μέρος της συλλογής. Άκρατος ιδεαλισμός σε εποχή οικονομικής βαρβαρότητας; Η τέχνη έχει πάντα απαντήσεις…
Το όνομά της είναι Σαμπίν (Elle s’ appelle Sabine – Sandrine Bonnaire)
(85 λεπτά, Γαλλία, 2007)
Απαιτείται ιδιαίτερη τόλμη κα δύναμη για να καταγράφεις και να συνδράμεις την αυτιστική αδερφή σου, πόσο μάλλον εάν είσαι γνωστή ηθοποιός… H Σαντρίν Μποναίρ το έκανε για πάρα πολλά χρόνια. Το αποτέλεσμα; Μια χαρακτηρογραφία μιας δύσκολης μα προικισμένης προσωπικότητας αλλά και η κατάδειξη της αποτυχίας των θεραπευτικών – επί της ουσίας «σωφρονιστικών»- θεσμών.

Ε.Χ. Γονατάς (Μιχάλης Λυκούδης)
(41 λεπτά, Ελλάδα, 2010)
Η ομάδα openlit.gr από το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο μας προσέφερε αυτό το εξαιρετικό μίνι πορτραίτο που σκοπό είχε τον εκπαιδευτικό πειραματισμό σχετικά με τη διδακτική της λογοτεχνίας, εν τούτοις «στέκεται» άνετα στα μάτια οποιουδήποτε θεατή. O Eπαμεινώνδας Γονατάς (1924-2006) υπήρξε σημαντική μορφή των ελληνικών γραμμάτων. Συνοδοιπόρος μεγάλων μορφών της ελληνικής ποίησης (Εγγονόπουλος, Σαχτούρης, Καχτίστης) και περισσότερο απ’ όλους φίλος με τον Παπαδίτσα με τον οποίο εξέδωσαν το βραχύβιο λογοτεχνικό περιοδικό Πρώτη Ύλη. Το θεωρητικό ζήτημα που ανακύπτει με το έργο του Γονατά είναι κυρίως η δυσκολία ταξινόμησης του σε κάποιο ρεύμα. Στο ντοκυμαντέρ, επί παραδείγματι, ο σημαντικός κριτικός και ποιητής Γιάννης Δάλλας τον κατατάσσει πολύ κοντά σε κάτι αντίστοιχο της εξπρεσσιονιστικής φόρμας ενώ η ίδια συζήτηση έλαβε χώρα και σχετικά με τις υπερρεαλιστικές του επιρροές. Σημαντικό είναι και το μεταφραστικό έργο του συγγραφέα (Πόρτσια, Γκολ, Λίχτενμπεργκ και Φλομπέρ – τον οποίο θεωρεί και μεγάλο του «δάσκαλο») Στην ταινία εμφανίζεται και ο ίδιος ο Γονατάς, σε αποσπάσματα από την εκπομπή της ετ1 Παρασκήνιο. Μακάρι από τα ελληνικά πανεπιστήμια να προκύπτουν κι άλλες τέτοιες ερευνητικές εργασίες και ασφαλώς να τους παρέχονται περισσότερα μέσα. Μια φράση από την ταινία: «Η λογοτεχνία είναι συνενοχή και αλληλεγγύη».
Το ντοκυμαντέρ δεν είναι μόνο παροχή πληροφορίας, δηλαδή ένα είδος εκπαιδευτικής τηλεόρασης προοριζόμενο για την μικρή οθόνη ή για το ιντερνετ. Απαιτείται αδιαμφισβήτητα να διέπεται από κανόνες αισθητικής… Είναι αξιέπαινο το γεγονός πως το φεστιβάλ ντοκυμαντερ έχει κατορθώσει να καθιερωθεί στη συνείδηση του κοινού και να έχει ένα ‘καλό’ όνομα στο εξωτερικό. Μένουν τα ουσιαστικότερα βήματα της αποδοχής του από την κοινωνία στο επίπεδο των fiction films.»

Δάνης Κουμασίδης
αναδ:cinepivates.blogspot.com

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

2011-03-07T22:31:00.002+02:00

Παρασκευή, 11 Μαρτίου · 7:30 μ.μ. - 9:30 μ.μ.
Τοποθεσία: Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης, Εθνικής Αμύνης 27 & Αλεξ. Σβώλου

Το βιβλίο του Απόστολου Λυκεσά "Το τσίρκο των ψύλλων", των εκδόσεων Μεταίχμιο, θα παρουσιαστεί στην Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη,
Εθνικής Αμύνης 27, την Παρασκευή 11 Μαρτίου 2011, και ώρα 19:30.
Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:
Ηλίας Κουτσούκος, Δημοσιογράφος-Συγγραφέας
Τριαντάφυλλος Η. Κωτόπουλος, Λέκτορας Ελληνικής Λογοτεχνίας του Πανεπιστήμιου Δυτικής Μακεδονίας
Ελισάβετ Γρηγοριάδου, Φιλόλογος, Μεταπτυχιακή Φοιτήτρια Δημιουργικής Γραφής

Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Eργαστήρι Βιβλίου του ΕΚΕΒΙ: Συνάντηση γνωριμίας (2/3/2011)

2011-03-07T22:20:00.002+02:00

Η δραστηριότητα που θα αναπτύξει το Εργαστήρι Βιβλίου του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου στη Θεσσαλονίκη παρουσιάστηκε σήμερα σε ανοιχτή συνάντηση των διδασκόντων με τους συμμετέχοντες στα σχετικά σεμινάρια. Η διευθύντρια του ΕΚΕΒΙ Κατρίν Βελισσάρη και ο λογοτέχνης και από τους πρώτους διδάσκοντες του Εργαστηρίου Στρατής Πασχάλης ανέπτυξαν τις γενικές αρχές και τους στόχους των σεμιναρίων, που για πρώτη φορά διοργανώνονται φέτος και στη Θεσσαλονίκη, σε συνεργασία με την ΕΣΗΕΜ-Θ και το Μορφωτικό Ίδρυμά της.
Οι διδάσκουσες, Σοφία Νικολαΐδου (σεμινάριο μυθιστορήματος) και Άσπα Χασιώτη (σεμινάριο διόρθωσης κειμένων) συζήτησαν με τους συμμετέχοντες ζητήματα που αφορούν στο περιεχόμενο και τον τρόπο διεξαγωγής των σεμιναρίων.
Τα σεμινάρια του εαρινού κύκλου (από τις 14 Μαρτίου έως τις 20 Μαΐου 2011) θα γίνουν με το εξής πρόγραμμα: Συγγραφή μυθιστορήματος, κάθε Πέμπτη, 17.00-20.00. Διόρθωση κειμένων, κάθε Τρίτη, 17.00-20.00. Τα σεμινάρια θα πραγματοποιούνται στην αίθουσα του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΜ-Θ (Μορκεντάου 1 και Λεωφόρος Νίκης, 1ος όροφος).
Στα μέλη της ΕΣΗΕΜ-Θ που θέλουν να εγγραφούν στα σεμινάρια παρέχεται από το ΕΚΕΒΙ έκπτωση 20% στα δίδακτρα.
Η περίοδος υποβολής αιτήσεων για συμμετοχή παρατείνεται ως την Καθαρή Δευτέρα 7 Μαρτίου.
Περισσότερες πληροφορίες είναι διαθέσιμες από το ΕΚΕΒΙ: Μαρία Θεοδωρίδου, τηλ.: 210-9200300, 210-9200336, seminaria@ekebi.gr

(Πηγή:www.esiemth.gr)

"Η κρίση θα μας κάνει καλύτερους αναγνώστες?"(της Εύης Καρκίτη)

2011-03-05T09:33:00.004+02:00

*«Ερχεται χρωματιστός χαρτοπολτός λήθης και ηλιθιότητας»
Λένα Διβάνη, συγγραφέας

«Ημουν κι εγώ ανάμεσα σ’ αυτούς που ήλπιζαν πως μέσα στην ανασφάλεια της γενικευμένης κρίσης οι Ελληνες αναγνώστες θα στραφούν σε μια σειρά βιβλίων που θα μπορούσαν να τους διευκολύνουν να κατανοήσουν (πολιτική, οικονομία, φιλοσοφία και φυσικά καλή λογοτεχνία). Και προφανώς μια ομάδα στράφηκε εκεί. Αλλά είναι η μικρότερη. Η μεγαλύτερη διάλεξε, όπως πάντα, τον εύκολο δρόμο: να λησμονήσει, να ξεχαστεί με ένα «Αρλεκιν» (όπως ξεχνάει με το «Μάστερ σεφ» ότι δεν έχει να φάει). Είναι η πρόχειρη λύση - πάντα ήταν. Είναι, επίσης, μια κάποια λύση και για τα βιβλιοπωλεία που αγωνιούν επίσης επιχειρηματικά. Φοβάμαι, όμως, πως θα συντομεύσει ακόμη περισσότερο ο χρόνος παραμονής στις προθήκες και τους πάγκους των βιβλιοπωλείων για τα κανονικά βιβλία. Και θα γεμίσουμε από χρωματιστό, χαρτοπολτό λήθης και ηλιθιότητας...».

*«Οι αναγνώστες δε θα μετακινηθούν στο ποιητικό»
Ρούλα Μπούμπα, υπεύθυνη κεντρικού βιβλιοπωλείου

«Δεν πιστεύω ότι η οικονομική κρίση θα επηρεάσει τις προτιμήσεις του αναγνωστικού κοινού. Οσοι διάβαζαν καλά βιβλία θα εξακολουθήσουν να τα επιλέγουν, ενώ οι οπαδοί του ελαφρού βιβλίου δε θα κάνουν αναγνωστική στροφή. Αναμφίβολα, όμως, η κρίση θα επηρεάσει βαθιά το βιβλίο σε αριθμούς. Θα πουληθεί λιγότερη λογοτεχνία ή δοκίμιο. Το μόνο που βλέπω να μένει ανεπηρέαστο, τουλάχιστον προς το παρόν, είναι το σχολικό βοήθημα, το οποίο πάντα αγόραζαν οι μαθητές. Από την άλλη, όμως, αξίζει να σημειωθεί πως παρατηρείται «κινητικότητα» σε τίτλους που αφορούν την ίδια τη κρίση. Ενα κομμάτι του κοινού αναζητά στις εκδόσεις αυτές απαντήσεις και ερμηνείες για τις εξελίξεις που επηρεάζουν τις ζωές όλων. Στην ποιοτική διαμόρφωση, όμως, του εκδοτικού τοπίου κρίσιμο ρόλο θα παίξουν και οι επιλογές των εκδοτών. Υπάρχει πάντα ο φόβος να στραφούν εναντίον της ποιότητας, θεωρώντας πως με «εύπεπτα» βιβλία θα έχουν εμπορικά καλύτερη τύχη, αλλά ακόμη και τα «ελαφρά» βιβλία που είναι γραμμένα με τηλεοπτική λογική θα πουλήσουν λιγότερο. Οι αλλαγές έχουν ήδη αρχίσει να φαίνονται».

*"Ελπίζω τα δεδομένα να οδηγήσουν πάλι στην αμφισβήτηση"
Λένα Παπαθανασίου,βιβλιοθηκονόμος

‎"Η απουσία πολιτικής βιβλίου, βιβλιοθηκών αλλά & συστηματικής καλλιέργειας της φιλαναγνωσίας στη χώρα μας οδήγησε στην αντιμετώπιση του βιβλίου ως μέσου επιβολής γνώσης του εκπαιδευτικού σύστηματος ,ή ζήτημα που αφορούσε μειοψηφίες.
Ως επαγγελματίας του χώρου, καταγράφω στην εγχώρια πραγματικότητα τα τελευταία χρόνια μια πληθωριστική παραγωγή βιβλίων ελληνικών με κατεύθυνση «αγοράς».Με πολλή προσοχή θα έπρεπε να χρησιμοποιούμε και τον όρο «λογοτεχνία».Δυστυχώς τα «ευπώλητα» είναι η κυρίαρχη τάση ανάγνωσης.
Αντιθέτως, την εποχή της δικτατορίας και αργότερα της μεταπολίτευσης ,η λογοτεχνία συλλάβιζε την ουτοπία, ακουμπούσε οργή στα γκάζια της τέχνης .Ηθελε τις «..λέξεις να καρφώνονται σαν πρόκες»*,γεμάτες θυμό. Κι αργότερα, όταν τα κινήματα και τα πρόσωπα έκαιγαν σε συνθήκες βραδείας καύσεως την προσδοκία, με επιμονή ψέλλιζε την τρυφερή διαθήκη:
"..θα τον αλλάξουμε τον κόσμο,παρ΄όλ΄αυτά,Μαρία".**
Στην κοινωνία που αποθεώνει την εικόνα, την ανεξέλεγκτη πληροφορία, τη μαλθακότητα είναι κοινό μυστικό πως η άρθρωση λόγου διαμετρικά αντίθετου προς το «πολιτικώς ορθό» γίνεται μία εύπεπτη «γαργάρα».
Θέλω να πιστεύω αυθαίρετα πως τα σκληρά δεδομένα της εποχής, θα οδηγήσουν πάλι στην αμφισβήτηση. Δεν είναι θέμα τοπογραφίας .Η ανθρωπογεωγραφία είναι αυτή που δημοκρατικά καταρρίπτει πάσης φύσεως δεδομένα. Η εμπειρία μου στη λέσχη ανάγνωσης αυτό καταδεικνύει.«Υποψιασμένοι» άνθρωποι που ενημερώνονται διαβάζοντας, είναι πολίτες με δημιουργικά συναισθήματα κι υπερασπίζουν απόψεις, ενίοτε με έντονη αντιπαράθεση ,συγκρούσεις,ένταση. Αυτή η διεργασία είναι βαθιά πολιτική κι ελπιδοφόρα.
Το βιβλίο είναι μόνο η αφορμή.
Η κατά τον χαρακτηρισμό του Brecht, "ένα όπλο"."

"ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ,27/2/2011)

Ο Maurice Attia στη Θεσσαλονικη

2011-02-27T08:08:00.001+02:00

Τρίτη, 1 Μαρτίου · 7:30 μ.μ. - 10:30 μ.μ.
Τοποθεσία
Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης, Εθνικής Αμύνης 27 @Αλεξ. Σβώλου
Καλεσμένος από την Αντιδημαρχία Πολιτισμού, Παιδείας και Τουρισμού , το Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης και το Public, επισκέπτεται για πρώτη φορά την Θεσσαλονίκη, ο διεθνούς φήμης Αλγερινός συγγραφέας Maurice Attia (Μωρίς Αττιά). Ο συγγραφέας της τριλογίας "Παρίσι μπλουζ", "Η κόκκινη Μασσαλία" και το "Μαύρο Αλγέρι" θα συνομιλήσει με τοκοινό και τους αναγνώστες.
Για το έργο του συγγραφέα θα μιλήσει ο Πέτρος Μαρτινίδης, Αναπληρωτής καθηγητής Τμήματος Αρχιτεκτόνων του Α.Π.Θ. και συγγραφέας , ο οποίος θα συντονίσει και την συζήτηση.
Χαιρετισμό θα απευθύνουν ο Σπύρος Πέγκας, Αντιδήμαρχος Πολιτισμού, Παιδείς και Τουρισμού και ο Ζυλιέν Κιαπώνε Λουκέζι, Διευθυντής του Γαλλικού Ινστιτούτου.
Η εκδηλωση θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 1 Μαρτίου 2011 και ώρα 19:30, στην Αίθουσα Εκδηλώσεων της Κεντρικής Δημοτικής Βιβλιοθήκης, Εθνικής Αμύνης 27.
Είσοδος ελεύθερη.

"Διακοπές χωρίς πτώμα" Έρση Σωτηροπούλου, ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ

2011-02-20T21:58:00.004+02:00

Αγαπητοί φίλοι της λέσχης θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι το βιβλίο στην Θεσσαλονίκη είναι διαθέσιμο από τα κεντρικά βιβλιοπωλεία Ιανός και Μαλλιάρης όπως μας ενημέρωσαν αναγνώστες μας. Φυσικά μπορείτε να το αναζητήσετε και από τα ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία στο διαδίκτυο.

Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας 2010

2011-02-15T19:19:00.000+02:00

Στη Βασιλική Ηλιοπούλου για το έργο της με τίτλο «Σμιθ» απονεμήθηκε το βραβείο μυθιστορήματος των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας 2010. Μεγάλο βραβείο Λογοτεχνίας απονεμήθηκε στην Κική Δημουλά για το σύνολο του έργου της.

Από την επόμενη χρονιά ο τρόπος απονομής των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας θα αλλάξει, σύμφωνα με νομοθεσία που προώθησε το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού.

Τα βραβεία έχουν ως εξής:

* Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας: Στην Κική Δημουλά για το σύνολο του έργου της
* Βραβείο Περιοδικού: Εξ ημισείας στα περιοδικά «Το Δέντρο» και «Διαβάζω» για τη συμβολή τους στην προβολή και διάδοση της ελληνικής λογοτεχνίας.
* Βραβείο Ποίησης: Στον Παντελή Μπουκάλα για το έργο του με τίτλο «Ρήματα», εκδόσεις Άγρα.
* Βραβείο Διηγήματος: Στον Παναγιώτη Κουσαθανά για το έργο του με τίτλο «Λοξές ιστορίες που τελειώνουν με ερωτηματικό», εκδόσεις Ίνδικτος.
* Βραβείο Μυθιστορήματος: Στη Βασιλική Ηλιοπούλου για το έργο της με τίτλο «Σμιθ», εκδόσεις Πόλις.
* Βραβείου Δοκιμίου - Κριτικής: Στον Άγγελο Χανιώτη για το έργο του με τίτλο «Θεατρικότητα και δημόσιος βίος στον ελληνιστικό κόσμο», Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης.
* Βραβείο Χρονικού - Μαρτυρίας: Στο Γιώργο Βέη για το έργο του με τίτλο «Από το Τόκιο στο Χαρτούμ: Μαρτυρίες, συνδηλώσεις», εκδόσεις Κέδρος.

Από του χρόνου αλλάζει ο τρόπος απονομής των βραβείων: για πρώτη φορά καθορίζεται χρόνος έναρξης των εργασιών των κριτικών επιτροπών (Μάιος), χρόνος ανακοίνωσης βραχειών λιστών (Οκτώβριος) και χρόνος ανακοίνωσης (Νοέμβριος) και απονομής (Δεκέμβριος).

Ακόμα θεσπίστηκαν και πέντε νέα λογοτεχνικά βραβεία: Πρωτοεµφανιζόµενου Συγγραφέα (έως 35 ετών), Εφηβικού/Νεανικού Λογοτεχνικού Βιβλίου, Εικονογραφηµένου Παιδικού Βιβλίου, Μετάφρασης έργου της αρχαίας ελληνικής γραµµατείας στα νέα ελληνικά, Ειδικό Θεµατικό Βραβείο για βιβλίο που προάγει τον διάλογο για ευαίσθητο κοινωνικό ζήτηµα.

Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ

ΕΡΩΤΙΚΟ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ

2011-01-27T17:56:00.004+02:00

Την Πέμπτη,3 Φεβρουαρίου στις 8:30 μ.μ.(κι ως τις 11.30 μ.μ,)ο Δάνης Κουμασίδης,μέλος της λέσχης ανάγνωσης εκθέτει ενώπιόν μας το 'Ερωτικό Παραλήρημα' του,στο Καφέ-Μπαρ Έντεχνον.
(Ιωάννου Δέλλιου 4, πρώτος πεζόδρομος δεξιά μετά την πλατεία συντριβανίου)
Το βιβλίο θα το ψηλαφήσουμε με video art,απαγγελίες και ζωντανή μουσική από γνωστούς καλλιτέχνες της πόλης,όσοι δεν το κάναμε ήδη δια της παραδοσιακής μεθόδου της αφής.Χειρός και πνεύματος..
Παρουσιάζει η δημοσιογράφος Γεωργία Σαδανά.

Υ.Γ.Εχω να πω πολλά,αλλά όταν ολοκληρώσω την ανάγνωση.Προσώρας κάτι που δεν λέω συχνά.
Αξίζει τον κόπο..

ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ

2011-01-22T20:22:00.003+02:00

Το video αυτό περιέχει ποιήματα παλαιοτέρων ποιητικών συλλογών του Τόλη Νικηφόρου από την αναδρομή στην ποίηση του κατά την παρουσίαση της νέας ποιητικής του συλλογής "Το μυστικό αλφάβητο".

Στο πιάνο συνόδευσε ο εξαίρετος μουσικός Γρηγόρης Καρανικόλας.

Για τον Ανέστη Ευαγγέλου..

2011-01-17T15:43:00.003+02:00

Το βράδυ της 28ης Ιανουαρίου 2011,μετά τις 8 μ.μ,στο βιβλιοπωλείο Π.ΚΥΡΙΑΚΙΔΗ
(Αγ. Σοφίας 40 στη Θεσσαλονίκη,τηλ.2310 241613),
θα παρουσιαστούν τα βιβλία «Αναγνώσεις και θέσεις»του Ανέστη Ευαγγέλου σε επιμέλεια Αλέξη Ζήρα και «Η ποίηση της αφής-δοκίμιο ερμηνείας της ποιητικής του Ανέστη Ευαγγέλου» του Αλέξη Ζήρα.
Ομιλητές:
Πρόδρομος Μάρκογλου,Βενετία Αποστολίδου και ο Αλέξης Ζήρας
Η εκδήλωση πραγματοποιείται με τη στήριξη του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου
(Web Site:ekdoseis-kyriakides.gr)

Libraries Will Survive

2011-01-15T23:50:00.000+02:00